ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

ΠΑΝΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ                     

            ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΎ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

                                           

Για πάνω από μια δεκαετία ένας άκρως ιδιοτελής συνασπισμός από συμφέροντα και εκπροσώπους της παγκοσμιοποίησης μέσω της «απελευθέρωσης των αγορών» – από τα διευθυντήρια των πολυεθνικών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), της Παγκόσμιας Τράπεζας (ΠΤ), του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) έως τους φιλελεύθερους πολιτικούς της δεξιάς και της αριστεράς – διεξάγουν έναν αδιάλειπτο, ανελέητο και ιστορικά πρωτοφανή αγώνα ενάντια σε κάθε έννοια κοινωνικού ή συλλογικού δικαιώματος, ενάντια σε κάθε έννοια διεκδίκησης καλύτερων όρων ζωής και εργασίας από την εργατική τάξη και τους άλλους εργαζομένους.

Σε τι οφείλεται η σημερινή κατάσταση;

Οφείλεται στο γεγονός ότι στην παγκόσμια οικονομία και ιδιαίτερα στις ανεπτυγμένες χώρες, έχει συσσωρευτεί τόσο μεγάλος πλούτος σε τόσο λίγα χέρια, ώστε οι παραδοσιακές επενδύσεις στην παραγωγή και το εμπόριο, δεν επαρκούν πλέον για να εξασφαλίσουν ικανοποιητικά κέρδη στους κατόχους αυτού του πλούτου.

Για να δημιουργηθούν λοιπόν ακόμη μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους χρειάστηκε να αναπτυχθεί ραγδαία μια πλασματική, εικονική οικονομία χάρτινων αξιών, όπως χρεόγραφα, μετοχές, κλπ., η οποία μπορούσε να εξασφαλίσει σημαντικά πρόσθετα κέρδη στους κατόχους του πλούτου.

Τι σηματοδοτεί η σημερινή κρίση για την παγκόσμια οικονομία;

 

Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην παγκόσμια οικονομία; Πιστωτική ασφυξία; Κρίση ρευστότητας; Γενική ύφεση; Ή κρίση υπερπαραγωγής;

Όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω: Το παγκόσμιο σύστημα βρίσκεται σε μια δίνη γενικευμένης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, η οποία εκδηλώνεται και ταυτόχρονα επιταχύνεται από ένα πρωτοφανές ιστορικά πλεόνασμα χρηματιστικού κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο. Το καινούργιο που έρχεται να υπογραμμίσει αυτή η κρίση είναι το γεγονός ότι κανένα παραδοσιακό ή νεοφιλελεύθερο μίγμα οικονομικής πολιτικής δεν φαίνεται να μπορεί να επιβραδύνει ή έστω να αντιμετωπίσει με κάποιο τρόπο την επιδείνωση της κατάστασης.

Το καθεστώς εξάρτησης και το πρόβλημα βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας

Το κεντρικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας από τη σκοπιά των εργαζομένων δεν αφορά στο τρίπτυχο χαμηλές αμοιβές, μεγάλη ακρίβεια, ξέφρενη ανεργία. Το επίπεδο των αμοιβών, η κατάσταση στην αγορά, οι εργασιακές σχέσεις και η ανεργία δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά συμπτώματα ενός συνολικότερου προβλήματος αναπτυξιακής προοπτικής της ελληνικής οικονομίας. Κι αυτό είναι κάτι που κατανοεί σήμερα ακόμη και ο τελευταίος εργαζόμενος. Κανείς εργάτης δεν είναι σήμερα τόσο αδαής ώστε να μην αντιλαμβάνεται ότι το βιοτικό επίπεδό του, το μεροκάματο, η θέση και η σχέση εργασίας του, εξαρτώνται άμεσα και καθαρά από τη συνολική πορεία της ελληνικής οικονομίας, από το συγκεκριμένο προσανατολισμό της και από τον τρόπο καθορισμού των προοπτικών της. Γι’ αυτό και το να απαντήσει κανείς πειστικά στα πιο άμεσα προβλήματα των εργαζομένων, πρέπει αναγκαστικά να απαντήσει σ’ αυτό το κεντρικό αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας, στο πρόβλημα της προοπτικής της. Διαφορετικά όλες οι προτάσεις για αυξήσεις μισθών, για περιορισμό της ανεργίας, για χτύπημα της ακρίβειας, κοκ, ακόμη κι όταν υποδηλώνουν αγαθές προθέσεις, δεν είναι παρά απλοϊκή δημαγωγία, δεν είναι παρά μια ακόμη προσπάθεια εξαπάτησης των εργαζομένων όσο κι αν θέλει να την στολίζει κανείς με αριστερά, υπεραριστερά και ταξικά επίθετα.

Υπάρχει πρόβλημα βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας;

Το αν μπορεί να επιβιώσει η εθνική οικονομία και ως εκ τούτου η χώρα, υπό τις υπάρχουσες κυρίαρχες συνθήκες, δεν είναι κάτι που απασχολεί μόνο το κεφάλαιο, αλλά πρώτα και κύρια τον εργαζόμενο λαό. Κι αυτό γιατί η εργατική τάξη και ο λαός δεν έχει κανένα άλλο τρόπο να αντλήσει τα προς το ζην, δεν διαθέτει κανένα άλλο μέσο στήριξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου του, εκτός από την διασφάλιση της βιωσιμότητας της εθνικής οικονομίας και ανάπτυξής της για δικό του όφελος. Σε αντίθεση με τις μονοπωλιακές κορυφές του κεφαλαίου που διαθέτουν δυνατότητες διεθνούς επέκτασης και άντλησης κερδών από το εξωτερικό και την παγκόσμια αγορά. Το μόνο «κέρδος» που η εργατική τάξη και ο λαός μπορεί να περιμένει από την κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, κάτω από τις συνθήκες του εντεινόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού, είναι η εξαθλίωση και η οικονομική προσφυγιά.

Αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και τώρα!

Δημήτρης Καζάκης

Δεν υπάρχει αντεργατικό και αντικοινωνικό μέτρο, από την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την κατάργηση του οκταώρου μέχρι τους «απασχολήσιμους» και την επίθεση κατά της κοινωνικής ασφάλισης, από τη συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών του κράτους μέχρι το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων και υπηρεσιών, από το κτύπημα της εργατικής νομοθεσίας μέχρι την υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων και των κατακτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων, που πίσω του να μη βρίσκονται συγκεκριμένες κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ.

Τι χαρακτηρίζει τις σχέσεις της Ελλάδας με την ΕΕ: η υποταγή ή η συμμαχία;

Συχνά μένει κανείς με την αίσθηση ότι η έννοια της υποταγής αντιμετωπίζεται ως κάτι υποδεέστερο και δευτερεύον σε σχέση με την έννοια της συμμαχίας, ακόμη και από απόψεις που αντιτίθενται στην ΕΕ. Τι σημαίνει όμως υποταγή και τι συμμαχία; Στην πραγματικότητα η έννοια της υποταγής αποδίδει την ουσία των σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα, στον ελληνικό καπιταλισμό, στην ελληνική αστική τάξη από τη μια και στην ΕΕ από την άλλη. Αντίθετα η έννοια της συμμαχίας μένει στα επιφαινόμενα, στην επιφάνεια των σχέσεων, στο τυπικό τους. Ενέχει τον κίνδυνο να διολισθήσει κανείς στην άποψη της κυρίαρχης προπαγάνδας ότι η χώρα είναι «ισότιμος εταίρος» στην ΕΕ, ότι «συναποφασίζει», «συνδιαμορφώνει», «συμμετέχει στο σκληρό πυρήνα», κοκ.

Ορισμένες παρατηρήσεις σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να κατανοούμε την ΕΕ και το αίτημα της αποδέσμευσης

Ο κίνδυνος του αντικειμενισμού –δηλαδή η αντιμετώπιση όλων όσα συμβαίνουν στον καπιταλισμό ως έκφραση «αντικειμενικών διαδικασιών» στις οποίες τα ταξικά συμφέροντα αλλά και η ίδια η ταξική πάλη έχουν μόνο εξωγενή επίδραση– αποτελεί μια από τις κύριες απειλές για τον καθένα που θέλει να καταλάβει την πραγματικότητα της ΕΕ αλλά και γενικότερα τις συνθήκες και τους όρους ανάπτυξης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αυτός ακριβώς ο κίνδυνος νιώθουμε ότι κρύβεται σε ορισμένα ερμηνευτικά σχήματα, τα οποία υιοθετούνται από απόψεις που ως προς το πολιτικό δια ταύτα άλλες τάσσονται ενάντια στην ΕΕ και άλλες υπέρ. Ο αντικειμενισμός αυτός αδυνατίζει την αντιπαράθεση με την ΕΕ, υπονομεύει την πάλη εναντίον της και «αδειάζει» το αίτημα της αποδέσμευσης. 

Ερωτήσεις κι απαντήσεις για την εφημερίδα «Αριστερά»

Ερώτηση: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το κεντρικό στίγμα των Θέσεων για το 16ο Συνέδριο;

Απάντηση: Όποιος έχει μελετήσει την ιστορία του ΚΚΕ απ’ την ίδρυσή του έως σήμερα, γνωρίζει πολύ καλά ότι ποτέ πριν – ακόμη και σ’ εποχές ιδιαίτερης ιδεολογικής σύγχυσης και ταξικού αποπροσανατολισμού – δεν υπήρξαν τόσο προχειρογραμμένες, τέτοιου χαμηλού επιπέδου και τόσο «αδιάφορες» Θέσεις. Δυό είναι οι βασικές καινοτομίες των Θέσεων της ΚΕ για το 16ο Συνέδριο:

Απαντήσεις στην εφημερίδα «Αριστερά»

Ερώτηση: Ο αστικός πολιτικός και οικονομικός κόσμος προβάλλει το χρηματιστήριο σαν δυναμικό εργαλείο ανάπτυξης της οικονομίας της χώρας. Πιστεύετε ότι το ΧΑΑ μπορεί να παίξει προωθητικό ρόλο στην ελληνική οικονομία ή παραμένει ένας μηχανισμός που εξυπηρετεί τη κερδοσκοπία του μεγάλου κεφαλαίου και συντελεί στην ενίσχυση της αστάθειας και της ρευστότητας στην οικονομική πραγματικότητα της χώρας;

Απάντηση: Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Άγγλος τραπεζίτης Τζαίημς Τζίλμπαρτ διαπίστωνε μια μεγάλη αλήθεια: «Καθετί που διευκολύνει τις συναλλαγές, διευκολύνει και την κερδοσκοπία. Η συναλλαγή και η κερδοσκοπία είναι σε πολλές περιπτώσεις τόσο στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους, που είναι δύσκολο να ειπωθεί, που σταματά η συναλλαγή και που αρχίζει η κερδοσκοπία». Κάτι που ισχύει ιδιαίτερα για το χρηματιστήριο, το οποίο απ’ την εποχή της γέννησής του είναι ταυτισμένο με την κερδοσκοπία κάθε είδους, μ’ ένα «ολόκληρο σύστημα – όπως έλεγε ο Μάρξ – αγυρτείας κι απάτης σχετικά με τις ιδρύσεις, την έκδοση μετοχών και το εμπόριο μετοχών».