Ασυνήθιστος παλμός χθες στις συγκεντρώσεις. Δεν ήταν μόνο οι μαζικές κινητοποιήσεις σ' όλη την Ελλάδα, αλλά και τα κλειστά καταστήματα. Ακόμη και οι καφετέριες στις περισσότερες περιπτώσεις δεν άνοιξαν. "Δεν πάει άλλο μ' αυτή την κατάσταση, θέλουν να μας εξοντώσουν...," μου είπε με οργή ένας από τους πολλούς που για πρώτη φορά αποφάσισαν να κατέβουν σε μαζική κινητοποίηση.
Το ίδιο άκουγες από παντού. Δεν έχει σημασία αν ήταν εργάτης, ή αγρότης. Αν ήταν επαγγελματίας, έμπορος, ή μαγαζάτορας. Η οργή παντού η ίδια. Το σύνθημα "πουλήσατε νησιά, πουλήσατε λιμάνια, πουλήστε και τη μάνα σας και φύγετε τσογλάνια..." ξεσήκωνε χειροκροτήματα και επευφημίες όπου ακουγόταν.
Ο κόσμος χθες δεν ήταν ίδιος μ' εκείνον που σύρθηκε στις τελευταίες εκλογές. Δεν ήταν σοκαρισμένος από το μέγεθος της προδοσίας. Δεν είχε σκυφτό το κεφάλι και δεν δευτέρωνε με το "δεν γίνεται τίποτε...", όταν σου εξηγούσε γιατί επέλεξε την αποχή, ή να ψηφίσει τους γνωστούς.