Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

Η πρωτοφανής γενοκτονία του ελληνικού λαού.

Κοντά 36.000 χάθηκαν από τον πληθυσμό της Ελλάδας μόνο το 2017 λόγω της διαφοράς ανάμεσα στην εκτίναξη των θανάτων και της νέας ακόμη μεγαλύτερης πτώσης των γεννήσεων. Δηλαδή, μέσα στο 2017 χάθηκε μια μέση πόλη της Ελλάδας, π.χ. σαν την Τρίπολη.
Ούτε στον πόλεμο δεν είχαμε τέτοιου ύψους απώλειες. Κατά την διάρκεια του πολέμου εναντίον της Ιταλικής και κατόπιν της Γερμανικής επίθεσης το 1940-41, οι απώλειες της ελληνικής πλευράς κινήθηκαν κοντά στις 14.000.
Ο πίνακας που παραθέτουμε από την ΕΛΣΤΑΤ είναι χαρακτηριστικός της δημογραφικής κατάρρευσης στην οποία επίτηδες οδηγήθηκε η χώρα με την επιβολή της νέας κατοχής υπέρ των δανειστών. Από το 2011 και κατόπιν παρατηρούμε μια διαρκή φυσική μείωση του πληθυσμού. Το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό. Την περίοδο 2011-2017 ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 151.420 άτομα. Πρωτοφανές.

Κι αυτό συνέβη γιατί σκόπιμα, απολύτως επίτηδες και λόγω των πολιτικών κατοχής και εκποίησης της πατρίδας μας από τους δανειστές ο ελληνικός λαός οδηγήθηκε στον αφανισμό ακόμη και με φυσικούς όρους. Το διάγραμμα που παραθέτουμε είναι το επίσημο της ΕΛΣΤΑΤ και δείχνει το διογκούμενο έλλειμμα ανάμεσα στους θανάτους και τις γεννήσεις στην Ελλάδα.

Κι όλα αυτά πριν προσμετρηθεί στην φυσική μείωση του πληθυσμού και η αναγκαστική μετανάστευση. Το αποτέλεσμα είναι ακόμη πιο τραγικό. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας η συνολική απόλυτη μείωση του πληθυσμού στην Ελλάδα για την περίοδο 2011-2017 ανέρχεται στις 360.920 Η μείωση αυτή του πληθυσμού στην Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη στον πλανήτη, τουλάχιστον όσον αφορά χώρες που δεν βίωσαν πρόσφατα και δεν βιώνουν θερμό πόλεμο.

Η μείωση της συνολικής απασχόλησης στη χώρα μετρούμενη με τα δεδομένα του ΔΟΕ παρουσιάζει μείωση για την περίοδο 2011-2017 κατά 267.997 άτομα. Το να μιλά κανείς υπό τέτοιες συνθήκες συρρίκνωσης του δυναμικού της απασχόλησης και κυρίως του πληθυσμού, για την δήθεν επιτυχία της μείωσης του δείκτη της ανεργίας, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μακάβριο αστείο.
Κι από μακάβρια αστεία στη χώρα μας, άλλο τίποτε. Διότι στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας μπορεί να δούμε τα πάντα, από εκστρατείες διάσωσης των αδέσποτων, της μείωσης των θυμάτων από οδικά ατυχήματα, έως τις αγωνιώδες εκκλήσεις για την εξαφάνιση αναξιοπαθούντων ειδών του κόσμου των ζώων. Δεν θα δούμε όμως να γίνεται ούτε κουβέντα για την δημογραφική κατάρρευση που επέβαλλε το καθεστώς κατοχής και στη νομική γλώσσα όλου του κόσμου αποκαλείται γενοκτονία. Επαναλαμβάνω: Γενοκτονία!
Ο λόγος είναι απλός. Με το καθεστώς κατοχής της πατρίδας μας προς όφελος των δανειστών και μια εγχώριας δράκας δοτών χαραμοφάηδων της πολιτικής και της οικονομίας, η ζωή των Ελλήνων δεν αξίζει ούτε καν όσο η ζωή ενός αδέσποτου. Δεν αξίζει καν να συζητήσει κανείς στα σοβαρά την εξόντωση ενός ολόκληρου λαού. Ο μισανθρωπισμός στο απόγειό του.
Αν προεκτείνουμε τα στοιχεία αυτά της Παγκόσμιας Τράπεζας στο μέλλον θα διαπιστώσουμε ότι έως το 2060 – έτος κατά το οποίο υποτίθεται ότι θα λήξει η «ενισχυμένη εποπτεία» των δανειστών – ο πληθυσμός της Ελλάδας θα είχε υποστεί μια επιπλέον μείωση κατά 2.000.000 άτομα. Θα κινείται δηλαδή στα επίπεδα της δεκαετίας του 1960. Με μια πολύ σοβαρή ειδοποιό διαφορά: ο μέσος όρος ηλικίας του πληθυσμού θα ξεπερνά κατά πολύ τα 55.
Αυτή η κατάσταση τότε – όπως είναι φυσικό – θα είναι μη αναστρέψιμη. Τόσο δημογραφικά, όσο και κοινωνικά.
Είναι η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία που συντελείται μια τέτοια γενοκτονία χωρίς ένοπλα ή στρατιωτικά μέσα. Είναι η πρώτη φορά μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο που ενεργοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός μαζικής εξόντωσης εναντίον ενός ολόκληρου έθνους. Και είναι επίσης η πρώτη φορά στην ιστορία των Ελλήνων, από την εποχή της μεγάλης καθόδου στον βαλκανικό και ελλαδικό χώρο των βόρειων φυλών μετά τον 8ο αιώνα, που απειλούνται με εξαφάνιση.
Θα το επιτρέψουμε να συμβεί ως λαός; Θα εξακολουθούμε να δεχόμαστε ότι τίποτε δεν γίνεται και να θεωρούμε τη γενοκτονία μέσω της δημογραφικής κατάρρευσης ως ένα δευτερεύον δεδομένο ανάλογο με τη "γήρανση του πληθυσμού" σε άλλες χώρες; Θα επιτρέψουμε να ξεκληριστεί η γενιά μας και η γενικά των παιδιών μας; Ή θα πάρουμε επιτέλους την κατάσταση στα χέρια μας ανατρέποντας το καθεστώς κατοχής πριν είναι πολύ αργά;

1 σχόλιο:

  1. Πάνε πολλά χρόνια που είχα διαβάσει κάπου κάτι που μου έκανε μεγάλη
    εντύπωση. Και γι' αυτό ακριβώς το θυμάμαι, ενώ την πηγή την ξέχασα
    γιατί δεν μ' ενδιέφερε τότε να την απομνημονεύσω.
    Η πηγή εκείνη έλεγε ότι οι αυτοκτονίες στην περίοδο της Γερμανικής κατοχής
    του 1941-44 ήταν...λίγες! Και για να το πω αλλιώς, υπήρχε μεγάλη δυσαναλογία
    του ποσοστού των αυτοκτονιών με την συμφορά που διαδραματιζόταν.
    Τώρα που οι αυτοκτονίες πήραν τη διάσταση ξεκληρίσματος ολόκληρων πόλεων
    και που τα ποσοστά τους, παρ' όλο που είναι γνωστά στους "ειδικούς" αποκρύπτονται σκοπίμως, θυμήθηκα εκείνο που είχα διαβάσει τότε και προσπάθησα να το ερμηνεύσω.
    Μου φαίνεται ότι αυτό οφειλόταν σε δύο παράγοντες.....
    Ο πρώτος ήταν η ίδια η πείνα και δεύτερος ήταν η ΕΛΠΙΔΑ.
    Η πείνα σε κάνει να μην σκέφτεσαι ξοδεύοντας πολύ χρόνο για άλλα, γιατί πρέπει να την καταλαγιάσεις. Έτσι δεν σκέφτεσαι και τόσο ν' αυτοκτονήσεις αλλά να βρεις τίποτα να φας! Εκείνο το περίφημο: "Πεινάω!....πεινάω!....." που άκουγε κανείς στους δρόμους τις νύχτες, σαν απόηχο βασανιστηρίων κολάσεως, υποδήλωνε τον Νο 1 εχθρό, αυτόν που αισθανόσουν άμεσα το θανάσιμο άγγιγμα του να σου τρώει τα σωθικά.
    Η ΕΛΠΙΔΑ όμως, σου χαλυβδώνει το πνεύμα και σε κάνει να σκεφτείς πως η συμφορά που βλέπεις στους δρόμους και που αισθάνεσαι εσύ ο ίδιος, είναι κάτι ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ και τα πράγματα θ' αλλάξουν!
    Η ελπίδα τροφοδοτούνταν και από τις διάφορες φήμες περί της σταδιακής και αμείλικτης ήττας του Ναζισμού, αλλά και από την ίδια την αντίσταση των Ελλήνων, και αντικειμενικά πραγματική, αλλά και υπαρκτή στο πνευματικό επίπεδο επίσης.
    Πλην της υπαρκτής και αντικειμενικής, υπήρχε και πνευματική αντίσταση με συνδετικό υλικό έναν πατριωτισμό που σήμερα λοιδορείται, εκμαυλίζεται, προσεταιρίζεται και καταπολεμείται με κάθε απαίσιο και αισχρότατο τρόπο μπορεί να φανταστεί κανείς.
    Πείνα ταυτόσημη μ' εκείνη της κατοχής, μπορεί να μην υπάρχει (προς το παρόν) μεν, αλλά η ελπίδα όμως έχει κάνει φτερά απ' τις ψυχές των ανθρώπων.
    Όταν βλέπεις μια αντιπολίτευση καρμπόν με άλλο χρώμα του σημερινού κυβερνητικού εφιάλτη, όταν βλέπεις μικροκομματίδια που ο σκοπός τους είναι ν' αρπάξουν τους δυσαρεστημένους και να συνεργαστούν, είτε δια της πλαγίας ψηφίζοντας τα ίδια, είτε ξεδιάντροπα με άμεσο τρόπο, όταν βλέπεις άλλους να διατηρούν ένα εμφυλιοπολεμικό εφιάλτη για να κλείσουν στο οπαδιστικό μαντρί τους τον κόσμο, τι είδους ελπίδα μπορεί νάχει κανείς ;;;
    Αυτή η έλλειψη ελπίδας είναι που κάνει τον κόσμο να φεύγει, να αρρωσταίνει και να πεθαίνει από άγχος, η να κρεμιέται από ένα σχοινί.
    Όχι δεν είναι αυτή, ούτε διέξοδος, ούτε λύση, ούτε φορέας έστω κάποιας ελπιδοφόρας λύσης. Η λύση είναι η μεγάλη απόφαση, να κάνεις κάτι τίμιο και ελπιδοφόρο από μικρό μεγάλο, έστω με θυσίες, ν' αποφασίσεις να τσακίσεις αυτούς η αυτό που σε δυστυχεί με κάθε μέσο, και να το τιμωρήσεις σκληρά απ' όποια άκρη μπορεί να τιμωρηθεί, πολύ σκληρά!
    Γιατί αν δεν το κάνεις δεν έχεις καμιά ελπίδα, και αυτό το κακό θα πεταχτεί σαν φελλός πάλι στην επιφάνεια. Η μη σωστή και δίκαιη τιμωρία, πλανιέται από τα βάθη της ιστορίας σαν επαναλαμβανόμενος εφιάλτης, και ζώντας σαν ένας καταραμένος Μαθουσάλας αφήνει να επιπλέει το κακό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή