Τι θα χρειαστεί να συμβεί για να πάψουμε να στρουθοκαμηλίζουμε;*

Τα χρέη και τα ψέματα είναι σύνηθες να κροταλίζουν από κοινού, έγραφε ο Ραμπελέ. Και τι ψέματα! Δυσανάλογα από το χρέος, τόσο το ιδιωτικό, όσο και το δημόσιο.

Η Ελλάδα παραμένει η χώρα με το μεγαλύτερο δημοσιονομικό χρέος στον πλανήτη. Μετά την Ιαπωνία. Για να πληρώσει μισθούς, συντάξεις και εισόδημα για το νοικοκυριό, πρέπει ετήσια να δανείζεται ως οικονομία 1,5 φορά το εθνικό της εισόδημα. Το γεγονός αυτό την κατατάσσει στις 4 ή 5 πιο χρεωκοπημένες χώρες του πλανήτη. Πίσω από τη Μοζαμβίκη, το Σουδάν, τη Σομαλία, κοκ.

Η Ελλάδα χρεωκόπησε επίσημα με σχεδόν 300 δις ευρώ δημοσιονομικό χρέος και ετήσιο δανεισμό που κυμαινόταν στα 150 δις ευρώ. Σήμερα το δημόσιο χρέος υπερβαίνει τα 405 δις ευρώ και ο κρατικός προϋπολογισμός του 2024 επιδιώκει να περιορίσει το νέο ετήσιο δανεισμό λίγο πάνω από το 1 τρις ευρώ! Καλά διαβάσατε το 1 τρις ευρώ!

Το 2023 ο νέος δανεισμός προβλεπόταν να περιοριστεί μόλις(!) στα 734 δις ευρώ, αλλά τελικά ξεπέρασε το 1,6 τρις ευρώ!

Προ των πυλών νέα επίσημη πτώχευση της Ελλάδας*

To 2032 λήγει η περίοδος χάριτος που μας είχαν δώσει οι Ευρωπαίοι δανειστές για τους τόκους των δανείων του 2ου μνημονίου. Ωστόσο, οι τόκοι – αν και δεν πληρώνονταν – εγγράφονταν στο δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Με τη λήξη της περιόδου χάριτος ένας μποναμάς ύψους τουλάχιστον 20 δις ευρώ θα επιβαρύνει την εξυπηρέτηση του χρέους.

Μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα; Η Ε.Ε. γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν μπορούμε. Γι’ αυτό και απαιτεί έως τότε η Ελλάδα να παράγει απίθανα πρωτογενή πλεονάσματα, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το χρέος.

Βέβαια, όλοι γνωρίζουν – και πολύ περισσότερο οι λεγόμενες αγορές – ότι το χρέος της χώρας δεν είναι εξυπηρετήσιμο. Γι’ αυτό και δεν αγοράζουν κρατικά ομόλογα της Ελλάδας. Εκτός από «επιλεγμένους επενδυτές του εξωτερικού», όπως αναφέρουν οι Εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Πρόκειται κυρίως για σκαιώδη κερδοσκοπικά κεφάλαια του εξωτερικού που ειδικεύονται στο «ξέπλυμα» μαύρου επενδυτικού, πολιτικού και εγκληματικού χρήματος. Να γιατί δεν συμφέρει κανέναν να γίνουν γνωστά. Πολύ περισσότερο την κυβέρνηση.

Όμως, το πρόβλημα είναι τόσο μακρινό; Το 2032; Όχι, το πρόβλημα της αδυναμίας εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους έχει ήδη χτυπήσει την πόρτα της χώρας.

Καταρχάς, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν είναι «βιώσιμο» - όπως ανοήτως αναφέρεται – δεν είναι εξυπηρετήσιμο, παρά μόνο από νέο δανεισμό. Με άλλα λόγια, δανειζόμαστε για πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας. Κι αυτό σημαίνει ότι είμαστε de facto σε καθεστώς χρεοκοπίας.

Παιχνίδια πολέμου κυβέρνησης με Τουρκία. Και ημείς καθεύδομεν!

Στις παραμονές της πλήρους απογύμνωσης της αεράμυνας της Ελλάδας κατ’ απαίτηση της Γερμανικής πρωτοβουλίας και του ΝΑΤΟ, προκειμένου να σταλούν περισσότερα συστήματα αεράμυνας στην Ουκρανία, ο υπουργός άμυνας Νίκος Δένδιας ανακοίνωσε τη δημιουργία «αντι-ντρόουν θόλου». Τα γέλια που προκάλεσε στο τουρκικό επιτελείο η ανακοίνωση του Δένδια, ήταν τόσο ηχηρά, που μας έφεραν στο νου ένα λαϊκό στιχούργημα:

Φθείραι, κουνούπια, κορεοί,
μαμούνια κι έντομα λοιπά,
εστείλανε με μια φωνή
αντιπροσώπους σε παππά.

-Πάτερ, που σ' έχει ο Θεός
στη Γη μας αντιπρόσωπο,
δεν μας αφήν' ο άνθρωπος
Θεού να 'δούμε πρόσωπο.

Είναι το Σχόλιο της Ημέρας με το Δημήτρη Καζάκη.

Χωρίς πραγματικές αυξήσεις και ταυτόχρονα οριζόντιο πάγωμα χρεών να περιμένουμε μόνο τα πολύ χειρότερα.

Σήμερα ημέρα Γενικής Απεργίας της ΓΣΕΕ. Κεντρικό σύνθημα η ακρίβεια στα ουράνια, οι μισθοί στα τάρταρα και αίτημα πραγματικές αυξήσεις και συλλογικές συμβάσεις. Το βασικό κίνητρο της απεργίας είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση προχωρά στην υλοποίηση μιας ακόμη δέσμευσης προς του Ευρωπαίους δανειστές, από την εποχή της κυβέρνησης Τσίπρα, την ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Κατά τ’ άλλα είμαστε εκτός μνημονίων!

Χωρίς όμως συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν έχει κανένα νόημα ύπαρξης η ΓΣΕΕ και τα άλλα σωματεία, τα οποία έτσι μετατρέπονται και επισήμως σε ΜΚΟ.

Είναι το Σχόλιο της Ημέρας με το Δημήτρη Καζάκη

Η απάντηση του Ιράν στην άνευ προηγουμένου επίθεση του Ισραήλ

Ακόμη και μια τόσο όμορφη και φωτεινή ημέρα, σαν αυτές που μόνο στην Ελλάδα ξέρει να χαρίζει η άνοιξη, δεν μπορεί να επισκιάσει τα βαριά σύννεφα του πολέμου, ενός παγκόσμιου πολέμου, που μαζεύονται όλο και πιο απειλητικά στον ορίζοντα.

Είναι το σχόλιο της ημέρας με το Δημήτρη Καζάκη.

Μια ακόμη σταυροφορία της πολιτισμένης Δύσης εναντίον της επάρατης Ανατολής φαίνεται να ξεκινά στην πολύπαθη Μέση Ανατολή. Πρόφαση αυτή τη φορά είναι η απάντηση του Ιράν στη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ εναντίον της πρεσβείας του στο έδαφος της Συρίας.

Οι New York Times χθες το πρωί, εμφανίστηκαν μ’ αυτόν τον τίτλο: «Το Ιράν επιτίθεται στο Ισραήλ». Την ίδια γραμμή ακολούθησε σχεδόν σύσσωμος ο ελεγχόμενος τύπος της Δύσης.

Το ακόλουθο απόσπασμα προέρχεται από την NYT: Ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ δήλωσε ότι η αντιπαράθεση με το Ιράν «δεν έχει τελειώσει». Ανώτατος Ιρανός αξιωματούχος έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Το θέμα μπορεί να θεωρηθεί λήξαν. Ωστόσο, εάν το ισραηλινό καθεστώς κάνει άλλο λάθος, η απάντηση του Ιράν θα είναι πολύ πιο αυστηρή».

Ως συνήθως, ένας πρώην αξιωματούχος της κυβέρνησης Μπάιντεν κλήθηκε να δικαιολογήσει την ανάγκη για περισσότερη ανταποδοτική βία από το Ισραήλ. Η Dana Stroul, πρώην κορυφαίος αξιωματούχος της πολιτικής για τη Μέση Ανατολή στο Πεντάγωνο, δήλωσε: «Δεδομένου του πόσο σημαντική ήταν αυτή η επίθεση, είναι δύσκολο να δούμε πώς το Ισραήλ δεν μπορεί να ανταποκριθεί».

Τίποτα φυσικά δεν ειπώθηκε για το πόσο «σημαντική» ήταν η αρχική επίθεση από το Ισραήλ στην πρεσβεία του Ιράν.

Εκδήλωση στο Βόλο για την αξία της Θεσσαλίας στην εθνική κυριαρχία. Ομιλητές Δ. Καζάκης, Άγγ. Δουκέλης. Δευτέρα 8/4/24 στο ΤΕΕ

 

Η Ελλάδα οδηγείται τάχιστα σε μια νέα κρίση πληρωμών!*

To 2024 πιθανότητα θα είναι ένα νέο 2010 για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Αν και πολύ χειρότερο γιατί η χώρα μας είναι σε πολύ πιο δεινή θέση απ’ ότι τότε. Τόσο σε επίπεδο χρέους, το οποίο παραμένει το κυρίαρχο πρόβλημα, όσο και σε επίπεδο εισοδήματος, επενδύσεων και απασχόλησης.

Η κυβέρνηση επιχείρησε τους προηγούμενους μήνες κυρίως με πληρωμένα από τον κρατικό προϋπολογισμό δημοσιεύματα στο εσωτερικό και εξωτερικό, να δημιουργήσει μια πλαστή εικόνα «οικονομικού θαύματος» για την καταρρέουσα Ελλάδα. Για το λόγο αυτό δαπάνησε υπερδιπλάσια ποσά απ’ ότι π.χ. θα απαιτούσε η εγκατάσταση ενιαίου συστήματος διεύθυνσης και ελέγχου του σιδηροδρομικού διχτύου της χώρας, προκειμένου να αποφύγουμε νέα Τέμπη.

Ταυτόχρονα, επέβαλε ομερτά στα ΜΜΕ και τους δημοσιογραφικούς κύκλους σχετικά με την καταρρέουσα οικονομία της Ελλάδας. Με την άρρητη συμπαράσταση του συνόλου της αντιπολίτευσης. Κι έτσι κανείς δεν τολμά να πει την αλήθεια. Κανείς δεν αμφισβητεί το κυρίαρχο αφήγημα. Εκτός βέβαια από αντιπολιτευτικές καντρίλιες σχετικά με το «μίγμα πολιτικής». Τίποτε άλλο.

Δεν πρέπει ο μέσος Έλληνας να αντιληφθεί αυτό που επίκειται. Όπως δεν έπρεπε να το αντιληφθεί και το 2008-2009, έστω κι αν είχε ήδη δρομολογηθεί η επίσημη χρεωκοπία της χώρας. Πρέπει για μια ακόμη φορά να πιαστεί εξ απήνης, ώστε εν μέσω κρίσης πληρωμών να εκβιαστεί για να σκύψει το κεφάλι στα πολύ χειρότερα.

Για το λόγο αυτό και με κάλυψη του ευρωπαϊκών οργάνων η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μια πρωτοφανή – ακόμη και για τα ελληνικά δεδομένα – «δημιουργική λογιστική».

Δημ. Καζάκης: «Αντισυνταγματικές οι κατασχέσεις – Ο υπάλληλος κάνει αυτό που λέει ο προϊστάμενος» σημειώνει ο γνωστός Οικονομολόγος – Αναλυτής

Λάβρος κατά των Δήμων (συμπεριλαμβανομένου και του Δήμου Ξάνθης) που κατάσχουν τραπεζικούς λογαριασμούς δημοτών προκειμένου να εισπράξουν τα ανείσπρακτα, εμφανίζεται με δηλώσεις του στην «Θ» ο οικονομολόγος -αναλυτής και πρόεδρος του ΕΠΑΜ κ. Δημήτρης Καζάκης. Ο ίδιος κάνει λόγο για αντισυνταγματικότητα του νόμου, ενώ εξαπολύει βέλη στους αιρετούς που δεν αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να αναστείλουν την εν λόγω διαδικασία. Ο κ. Καζάκης, απαντά μεταξύ άλλων και στην ερώτηση αναφορικά με τα μέσα που έχουν οι δημότες – εν προκειμένω οι Δημότες της Ξάνθης αλλά και οι Πολίτες που είχαν οφειλές από παραβάσεις, προς τον Δήμο Ξάνθης – προκειμένου να αποδεσμευτούν οι τραπεζικοί λογαριασμοί τους.

Πόσες φορές θα κληθεί να πληρώσει ο Έλληνας πολίτης τις σαράφικες και τοκογλυφικές τράπεζες;

«Το μεγάλο μονοπώλιο σ’ αυτή τη χώρα είναι το μονοπώλιο του χρήματος. Όσο υπάρχει αυτό, η παλιά μας ποικιλία, ελευθερία και ιδιωτική πρωτοβουλία στην ανάπτυξη είναι εκτός συζήτησης.» (1) Αυτά έλεγε ο Γούντροου Ουίλσον στα 1911, ο οποίος ως ηγέτης του Προοδευτικού Κινήματος, έγινε ο 28ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1913-1921).

Η διαπίστωση αυτή, που δεν θα βρείτε κανέναν Έλληνα πολιτικό, κανένα ελληνικό κοινοβουλευτικό κόμμα τόσο της δεξιάς, όσο και της αριστεράς, να τολμά να την επαναλάβει στις μέρες μας, είναι κάτι περισσότερο από αλήθεια. Όχι μόνο τότε, αλλά πολύ περισσότερο σήμερα. Το μονοπώλιο του χρήματος υπήρξε το εύφορο έδαφος πάνω στο οποίο καλλιεργήθηκαν όλες οι πολιτικές μηχανορραφίες που οδήγησαν στους παγκόσμιους πολέμους, τα μεγάλα κραχ, τις μακρόχρονες περιόδους ύφεσης, τις κάθε λογής εκτροπές από τον κοινοβουλευτισμό και τις δικτατορίες.

Ως πότε θα συνεχίζεται αυτό το παραμύθι με το «μαξιλαράκι» ρευστότητας;

Μέσα στα τόσα καλά που μας δώρισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τη δήθεν «έξοδο από τα μνημόνια», υποτίθεται ότι ήταν κι ένα «μαξιλαράκι ρευστότητας». Αυτά ισχυρίζονται ακόμη και σήμερα οι αυτουργοί του 3^ου και χειρότερου μνημονίου. Υπό καθεστώς προστασίας της εξωνημένης δημοσιογραφίας, η οποία δεν επιτρέπει κανένα ουσιαστικό αντίλογο.

Βέβαια, όπως πάντα, η αλήθεια είναι παντελώς διαφορετική.

Το τρίτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα ξεκίνησε στις 19 Αυγούστου 2015 και διήρκεσε επίσημα έως τις 20 Αυγούστου 2018. Εν συνόλω, η Ελλάδα έλαβε 61,9 δις ευρώ χρηματοδοτικής βοήθειας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), επί συνολικού κονδυλίου προγράμματος έως και 86 δις ευρώ.

Με άλλα λόγια, όταν παίχτηκε η φιέστα της δήθεν εξόδου από τα μνημόνια, παρέμεναν αδιάθετα δάνεια του 3ου μνημονίου ύψους 24 δις ευρώ. Ο ESM δέχτηκε να διατηρήσει το υπόλοιπο των δανείων του 3^ου μνημονίου ως «μαξιλάρι» ρευστότητας που θα υποστηρίξει την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές.

Οι περιπέτειες του Κρεμμυδάκη, κατά κόσμον Κασελάκη, στη χώρα της Αριστεράς και της Προόδου…

Οι περιπέτειες του Κρεμμυδάκη, κατά κόσμον Κασελάκη, στη χώρα της Αριστεράς και της Προόδου…

Οι περιπέτειες του Τσιπολίνο, ελληνιστί Κρεμμυδάκη, είναι ένα παλιό παιδικό βιβλίο του Τζιάνι Ροντάρι, το οποίο από τη δεκαετία του 1950 μεταφράστηκε με επιτυχία στις περισσότερες γλώσσες της υφηλίου. Αφορά σ’ ένα αφελές μεν, αλλά κατεργάρικο χωριατόπαιδο, που αντιτάσσεται στη βαναυσότητα και την καταπίεση. Ο Κρεμμυδάκης λοιπόν μετά από πολλές περιπέτειες θα βρεθεί να ηγείται των φρούτων και λαχανικών μαζί με τον Κολοκύθα, το Ραπανάκι, τον Φράουλα, κοκ, οι οποίοι καβάλα στα αγγούρια τους ξεσηκώθηκαν εναντίον του μοχθηρού πρίγκηπα Λεμόνη, του σινιόρ Τομάτα, του βαρόνου Πορτοκάλι, του δούκα Μανταρίνι και το στρατό του Ποντικοουρά για τον έλεγχο της φρουτολαχανοχώρας.

Θα μου πείτε και τι σχέση αυτό με τα τεκταινόμενα στο ΣΥΡΙΖΑ του κ. Κασελάκη; Καμιά. Απλά η κακής ποιότητας πρόζα των διαγραφών και των αποχωρήσεων παραπέμπει σε μια παρωδία του γνωστού παιδικού βιβλίου. Όπως παρωδία της αριστεράς υπήρξε και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνο που η αλήθεια πονάει. Ειδικά όσους είναι τόσο μαλθακοί τω πνεύματι και αστοιχείωτοι, ώστε να πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια πολιτική ουσία γύρω από την αντιπαράθεση προσώπων για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλη ουσία, δηλαδή, εκτός από τη νομή της εξουσίας, δηλαδή την «κυβερνησιμότητα της Αριστεράς», και τους θώκους της ηγεσίας ενός διεφθαρμένου κόμματος.

Περί τρομοκρατίας και τρομοκρατών.

Μετά και το φασιστικό παραλήρημα Πλεύρη, που ούτε λίγο, ούτε πολύ χαρακτήρισε «εχθρικό σύμβολο» για την Ελλάδα τη σημαία της Παλαιστινιακής αντίστασης, οι φημισμένες ανά τον κόσμο για την ανεξαρτησία τους από την εξουσία δικαστικές αρχές της χώρας αποφάσισαν να επιληφθούν οριστικά του ζητήματος. Δεν πρόκειται να επιτρέψουν να διασύρεται η χώρα μας στα μάτια της Δύσης, που δίδαξε τόσο ενδελεχώς σ’ ολόκληρη την ιστορία της και συνεχίζει να διδάσκει στην ανθρωπότητα τον πολιτισμό της γενοκτονίας, της εθνοκάθαρσης, των κρεματόριων, της αποικιοκρατίας και του ολοκαυτώματος ολόκληρων εθνών, λαών και χωρών.

Κι επειδή δεν θέλουν να εκτίθεται η φημολογούμενη ως δικαιοσύνη με επιμέρους προσαγωγές πολιτών – όπως του Παλαιστίνιου που τόλμησε στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, πολεμικό προπύργιο των ΗΠΑ, του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ, και της ΕΕ, να αναρτήσει την Παλαιστινιακή σημαία μαζί με την ελληνική – με ψευδείς και κατασκευασμένες κατηγορίες κατ’ εντολή γνωστών άνωθεν και έξωθεν κέντρων, αποφάσισαν να λύσουν το θέμα μια κι έξω. Από εδώ και μπρος θα απαγορευτούν όλα τα σύμβολα αντίστασης και οι αναφορές, που παραπέμπουν στον εκθειασμό της τρομοκρατίας.

«Απ' τοῦ διαβόλου τὴν αὐλὴ, μήτ' ἐρίφι μήτ' ἀρνί», λέει μια παλιά λαϊκή παροιμία.

Η παροιμία αυτή θέλει να τονίσει ότι από «κακὸν ἄνθρωπον ποτὲ καλόν τι μὴν ἔλπιζε· ἐκτὸς ἂν ἀπατηθῇ καὶ νομίζων ὅτι βλάπτει ὠφελεῖ ἐν ἀγνοίᾳ,» όπως εξηγεί ένας οδηγός «δημωδών παροιμιών» του πρώτου μισού του 19^ου αιώνα. (1)

Αυτή την παροιμία οφείλουμε ως λαός να την κρατάμε καλά στο μυαλό μας. Ιδίως όταν ακούμε επαίνους για τα δήθεν επιτεύγματα της Ελλάδας των μνημονίων, της ξένης κατοχής και εκποίησης. Ιδίως όταν δοξάζονται πολιτικοί, σαν τον κ. Σημίτη, οι οποίοι υπήρξαν κυριολεκτικά ολετήρες για τη πατρίδα μας, αλλά και από τους αρχιτέκτονες της σύγχρονης ολέθριας χρεωκοπίας.

Κι ο χορός καλά κρατεί με τα μέσα εξωνημένης ενημέρωσης να μην επιτρέπουν να ακουστεί κιχ αμφισβήτησης. Ακόμη και η «αντισυστημική» δημοσιογραφία κρατά το ίσο της χειρότερης έως σήμερα εξαπάτησης του λαού. Χειρότερης και από την εποχή της απόλυτης σιωπής που είχε επιβληθεί για το χρέος, χρόνια πριν επέλθει η επίσημη πτώχευση.

Τώρα πια δεν έχετε καμιά δικαιολογία.

Ψηφίστε ξανά του ίδιους στις Περιφέρειες και τους Δήμους. Ψηφίστε τους «άξιους» και με έργο που σας προτείνουν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ο πλέον σίγουρος τρόπος για να εξασφαλίσετε ότι μέχρι την επόμενη θεομηνία δεν θα έχει γίνει ουσιαστικά τίποτε. Είναι ο πλέον σίγουρος τρόπος ότι η καταστροφική μετατροπή της χώρας σε οικόπεδο ευκαιρίας θα συνεχίσει ακόμη πιο βίαια. Κι έτσι οι καταστροφές θα είναι ακόμη μεγαλύτερες.

Τι σημασία έχει ότι όλοι τους, κόμματα εναλλαγής, κυβερνήσεις Τσίπρα και Μητσοτάκη, Περιφερειάρχες και Δήμαρχοι, ήξεραν πολύ καλά τις μελέτες που τουλάχιστον από το 2017 είχαν καθορίσει Ζώνες Υψηλού Πλημμυρικού Κινδύνου σ’ όλη την Ελλάδα. Κι ας κάνουν τον ανήξερο τώρα.

Τι θέλετε να σας πουν; Ότι προέχει ο λουφές και τα συμφέροντα; Ότι η καταστροφή είναι μια τεράστια επιχείρηση για όλα τα κρατικοδίαιτα τρωκτικά, που δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη εργολαβία; Ότι τα θύματα όσο πιο πολλά είναι τόσο καλύτερα, γιατί εκβιάζονται πολύ πιο εύκολα και μετατρέπονται σε όχλο που άγεται και φέρεται κατά το δοκούν της εξουσίας;

Έχουμε για τα καλά εισέλθει στον κύκλο των προμελετημένων φυσικών καταστροφών.

Η πρωτοφανής καταστροφή από τις θεομηνίες συνιστούν χαράς ευαγγέλια για όσους νέμονται τον κρατικό κορβανά. Ο κ. Μητσοτάκης στην επίσκεψή του στο Βόλο και τη Θεσσαλία έκλεισε το μάτι με βαθύ νόημα: «Το είπα και στη Λάρισα, το ξαναλέω και εδώ: η ελληνική οικονομία σήμερα πατάει καλά στα πόδια της και αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε εκείνες τις αντοχές να στηρίξουμε τους συμπολίτες μας απέναντι σε αυτή την πολύ μεγάλη φυσική καταστροφή. Όμως, ταυτόχρονα να διεκδικήσουμε και όλους τους πόρους που θεωρούμε ότι δικαιούμαστε από την Ευρώπη και να θέσουμε πια με πολύ επιτακτικό τρόπο και σε επίπεδο ευρωπαϊκής χρηματοδότησης τα άμεσα ζητήματα αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών.»

Με άλλα λόγια, οι πολίτες οφείλουν να μην διαμαρτύρονται γιατί θα αποζημιωθούν, ενώ για το κράτος των μεγαλοεργολάβων και το κύκλωμα των έργων αρπαχτής θα υπάρξουν πολύ περισσότερα κονδύλια. Με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος». Έτσι όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες καταστροφές.

Άλλωστε για τον κ. Μητσοτάκη η καταστροφή του Βόλου και της Θεσσαλίας οφείλεται στην υπερβολική βροχόπτωση. «Εδώ [στο βόλο], μάλιστα, σημειώθηκε και το απόλυτο ρεκόρ βροχόπτωσης, το οποίο θα καταγράφεται πια στα παγκόσμια ρεκόρ, όχι μόνο στα εθνικά, για να έχουμε μια αίσθηση του πόσο νερό έπεσε και τι πίεση αυτό έβαλε στις υποδομές, προφανώς, και στις περιουσίες των ανθρώπων.» Με άλλα λόγια ο Δον Κορλεόνε της ελληνικής πολιτικής ανακάλυψε ότι πρόκειται για παγκόσμιο(!) ρεκόρ βροχόπτωσης. Τι να σου κάνει και το κράτος;

Πόσο έχει ξευτελιστεί η ανθρώπινη ζωή στην Ελλάδα σήμερα;

Η ανθρώπινη ζωή σήμερα δεν αξίζει ούτε ένα εισιτήριο καταστρώματος σε πλοίο της γραμμής. Το περιστατικό στον Πειραιά με τον αργοπορημένο επιβάτη που πηδά στον καταπέλτη του πλοίου της γραμμής για να βρει τελικά τον απρόσμενο θάνατο, είναι απ’ αυτά που λες στον εαυτό τους ότι αυτά δεν γίνονται. Δεν είναι δυνατόν να γίνονται.

Ο θάνατος του συγκεκριμένου επιβάτη δεν ήταν δυστύχημα, αλλά προϊόν εγκληματικής αδιαφορίας. Ναι, πήδησε αργοπορημένος στον καταπέλτη του πλοίου, αλλά γιατί θα έπρεπε να απωθηθεί; Ποιος τρελός νους σκέφτηκε να τον απωθήσει; Και ποιος ήταν εκείνος ο διεστραμμένος νους που αποφάσισε, με τον αδικοχαμένο να έχει απωθηθεί στα κινητά άκρα του καταπέλτη, να δώσει εντολή ώστε οι μηχανές να μαρσάρουν προκειμένου να απομακρυνθεί το πλοίο από την προβλήτα; Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί εκτός απ’ αυτό που συνέβη;

Αυτός που κατεύθυνε τον απόπλου – ίσως ο ύπαρχος – ενώ έβλεπε επιβάτη να στέκεται στα κινητά άκρα του καταπέλτη, διατάζει την απομάκρυνση γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο πολίτης θα έπεφτε στη θάλασσα. Γιατί το έκανε αυτό; Για να τον τιμωρήσει επειδή αργοπόρησε; «Για να του δείξει», όπως λένε συνήθως οι νταήδες; Και μόνο αυτό, που πιστοποιείται από την εικόνα, είναι επαρκές για να κατηγορηθούν όσοι απώθησαν τον αδικοχαμένο, αλλά κυρίως αυτός που έδινε τις εντολές απόπλου για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο. Και θα άξιζε στ’ αλήθεια οι ένοχοι και κυρίως ο έχων το πρόσταγμα, να μην ξαναπατήσουν σε κατάστρωμα πλοίου ποτέ ξανά.

Η νεκρώσιμη καμπάνα για το ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη χτυπήσει…

Με το «διαρκές συνέδριο» του ΣΥΡΙΖΑ το σαββατοκύριακο που πέρασε ολοκληρώθηκε η επίσημη πασαρέλα των επίδοξων αρχηγών ενός κόμματος, το οποίο οριστικά και αμετάκλητα έχει καταδικαστεί στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας. Την Κυριακή που μας έρχεται θα διεξαχθεί η περίφημη εκλογή του αρχηγού δια της ψήφου μελών, φίλων, περαστικών, σκύλων και λοιπών μελών της χλωρίδας και της πανίδας αυτού του τόπου κι όχι μόνο.

Πρόκειται για το αποκορύφωμα της εφαρμογής του Führerprinzip, όπου δια της ολοκληρωτικής αποδυνάμωσης της οργανωμένης βάσης του κόμματος, επιβάλλεται δια της ψήφου η δικτατορία του αρχηγού έναντι των κομματικών οργάνων και κυρίως των μελών. Μοναρχία δια εκλογής, όπως συμβαίνει σήμερα σ’ όλα τα κρατικομονοπωλιακά κόμματα εξουσίας. Έστω κι αν κατά την ορολογία του μετρ της συνταγματικής απάτης, Ευ. Βενιζέλου, το κόμμα που καταλύει την οργανωμένη βάση του υπέρ ενός Μονάρχη με άλλοθι την απευθείας εκλογή του από ένα απρόσωπο, ανώνυμο πολιτικά και τυχάρπαστο εκλογικό σώμα, το οποίο κατά πλειοψηφία δεν συμμετείχε ούτε στην ίδρυση, ούτε στη λειτουργία του κόμματος – καθώς απαιτεί το Σύνταγμα – πρέπει να ονομαστεί «ανοιχτό κόμμα». Μόνο και μόνο για να μην ονομαστεί μοναρχικό.

Στην πραγματικότητα η εκλογή του Αρχηγού ενός κόμματος με την ψήφο του κάθε περίεργου, επαναφέρει την παλιά λογική της απολυταρχίας, η οποία θεμελιώνεται στον αποκλεισμό της κοινωνίας και κυρίως των μελών της βάσης ενός κόμματος από τη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Μετά την εκλογή του Αρχηγού κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τον αμφισβητήσει, εκτός κι αν θέλει να βρεθεί εκτός κόμματος.

«Στους κλέφτες και τους δανειστές, για πάντα θα χρωστάς!» Παλιά λαϊκή παροιμία.

Το ξέρετε ότι οι σκύλοι είναι ίσως το μοναδικό είδος που ενώ πέρδεται, δεν το γνωρίζει; Κι όταν συμβεί το αναπόφευκτο, ιδίως όταν πρόκειται για ηχηρή του εκδήλωση, ο σκύλος ξαφνιάζεται και αναζητά εντόνως τι ήταν αυτό κι από που προήλθε. Το ίδιο συμβαίνει και με τους σύγχρονους ειδικούς και αναλυτές επί των οικονομικών, ιδίως του χρέους. Επειδή δεν έχουν την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται, συνηθίζουν να το αγνοούν επιδεικτικά. Υιοθετούν μάλιστα την πλέον καταστροφική και παρασιτική λογική, που θεωρεί πώς όσο βρίσκει κανείς δάνεια για να εξυπηρετεί το χρέος, είναι όλα μέλι-γάλα. Αρκούνται δηλαδή στο κατά συνθήκη ψεύδος ότι το δημόσιο χρέος δεν είναι παρά ένα ακόμη δημοσιονομικό μέγεθος που σχετίζεται άμεσα με κρατικά ελλείμματα ή πλεονάσματα κι επομένως όσο εξυπηρετείται τους αφήνει παγερά αδιάφορους.

Όταν όμως αυτό κάνει αισθητή και ιδιαίτερα ηχηρή την παρουσία του, τότε υιοθετούν την οικεία συμπεριφορά του σκύλου που ξαφνιασμένος από τη δική του πορδή αδυνατεί να καταλάβει το από πού, το πώς και το γιατί. Πάρτε για παράδειγμα τη γνωστή μας Ναυτεμπορική της Κυριακής 20 Αυγούστου, η οποία, ως σκύλος που μόλις την αμόλησε, αναρωτιέται ξαφνιασμένη: «Δημόσιο χρέος: Πώς εκτινάχθηκε στο ύψος-ρεκόρ των 404,68 δισ. ευρώ.» Πρόκειται για τα στοιχεία του 2ου τριμήνου του 2022, που ξάφνιασαν την καλή μας φυλλάδα, αλλά το δημοσίευμα αδυνατεί - όπως κι ο σκύλος - να αντιληφθεί το πώς συνέβη!

Περί νέων ταυτοτήτων και δημοκρατίας.

Ας το ξεκαθαρίσουμε ευθύς εξαρχής. Οι νέες ταυτότητες δεν έχουν τσιπάκι, δεν είναι καν μαγνητικές. Προς το παρών θα εκδίδονται από τις αρχές ασφαλείας με την ίδια σχεδόν τεχνολογία που εκδίδεται εδώ και χρόνια το ευρωπαϊκό δίπλωμα οδήγησης.

Τι το καινούργιο έχουν οι νέες ταυτότητες; Απαντούν στην απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ζητά από τα κράτη-μέλη έκδοση κοινών αστυνομικών ταυτοτήτων έως το 2026. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Οι νέες ταυτότητες υπηρετούν τα σχέδια των αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ενιαίο χώρο αστυνόμευσης των πολιτών της. Κι επομένως οι νέες ταυτότητες, όπως και η ανανέωσή τους, υπηρετούν την ανάγκη φακελώματος των Ευρωπαίων πολιτών από μια ενιαία αρχή, αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα σχέδια αυτά υπηρετούν την ανάγκη όχι μόνο του ελέγχου της μετακίνησης από χώρα σε χώρα των στιγματισμένων πολιτών, δηλαδή εκείνων που αντιδρούν στις πολιτικές του ολοκληρωτισμού, αλλά και τα σχέδια του ΝΑΤΟ για τη δυνατότητα κλήσης υπό τα όπλα στο άμεσο μέλλον ικανού αριθμού Ευρωπαίων πολιτών για να υπηρετήσουν στα μέτωπα κλιμάκωσης του πολέμου με τη Ρωσία, την Κίνα και τω υπολοίπων δήθεν εχθρών της δημοκρατίας, της ειρήνης και της αγοράς. Ήδη αρκετές χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξετάζουν την επαναφορά της υποχρεωτικής στράτευσης προκειμένου να είναι σε θέση η Συμμαχία να διεξάγει τους πολέμους που σχεδιάζει.

Συνεπώς το ζήτημα που θέτουν οι νέες ταυτότητες είναι πρωταρχικά το ζήτημα της παραμονής της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Ιδίως καθώς τα δυο αυτά μορφώματα μετεξελίσσονται ανοιχτά και ξεκάθαρα σε υπερεθνικούς ολοκληρωτικούς μηχανισμούς που απαιτούν τον πειθαναγκασμό των πολιτών τους. Ακόμη και για τη διεξαγωγή παγκόσμιου πολέμου.

Ευτυχώς, θα μας σώσουν οι Αμερικάνοι...

Με τρία ελικόπτερα Χοκ, αλλά και άλλα τρία τύπου Σινούκ συμμετέχουν οι ΗΠΑ στην προσπάθεια κατάσβεσης των πυρκαγιών. Πήραν λοιπόν τα κουβαδάκια τους και ήρθαν οι Αμερικανοί μαζί με την κυβέρνηση να παίξουμε όλοι μαζί το γνωστό παιχνίδι κατάσβεση πυρκαγιών.

Τέτοια εθνική υπερηφάνεια έχει να νιώσει ο παροιμιώδης μέσος Έλληνας, από την εποχή των Ιμίων. Και φυσικά ας ξεχάσουμε το γεγονός ότι χάρις στον παγκόσμιο πόλεμο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας, είναι αδύνατον να έχουμε τη συνδρομή των γιγαντιαίων Μπέριεφ και Ιλιούσιν. Οι Ρώσοι αρνήθηκαν ακόμη και στο Σουλτάνο, να τα δώσουν αν είναι να επωφεληθεί ο Μητσοτάκης, ο οποίος ποδοπατώντας κάθε έννοια δικαίου, εσωτερικού και διεθνούς, τους κήρυξε τον πόλεμο.

Ακόμη καπνίζουν τα ερείπια της Νέας Αγχιάλου και οι Αμερικανοί θέλουν να ξεχάσουμε ότι για τα τραγικά χάλια των ενόπλων δυνάμεων δεν ευθύνονται μόνο και αποκλειστικά οι κυβερνώντες. Θέλουν να ξεχάσουμε την τρομακτική υποβάθμισή τους υπό το καθεστώς των μνημονίων, αλλά και υπό το καθεστώς της στρατηγικής υποτέλειας στις ΗΠΑ, που μετέτρεψαν τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις σε εφεδρεία πολέμου εναντίον των εχθρών του ΝΑΤΟ με ότι συνεπάγεται με όρους γενικευμένης διάλυσης και απαξίωσης του έμψυχου δυναμικού, της οργανωτικής επάρκειας και γενικά της αμυντικής ικανότητας της χώρας.