Ευτυχώς που δεν πάει χαμένη η ψήφος σας!

Τα εξωνημένα μέσα μαζικής εξαπάτησης, αλλά και μια δημοσιογραφία από τις χειρότερες της υφηλίου, μας παρέχουν απλόχερα γαργαλιστικές λεπτομέρειες για το σκάνδαλο Γεωργούλη-Χρονοπούλου. Και οι δυο πρωταγωνιστές του επίμαχου σκανδάλου, ευρωβουλευτές με τη ψήφο του Έλληνα.

Φαντάζομαι την υπερηφάνεια των ψηφοφόρων τους. Φαντάζομαι το μέγεθος της δικαίωσης των προσδοκιών τους. Οι εν λόγω ευρωβουλευτές έγιναν γνωστοί όχι για την πολιτική τους, ούτε για τις θέσεις που υπερασπίστηκαν στο ευρωκοινοβούλιο, αλλά για τα χούγια και τα απόκρυφα της προσωπικής τους ζωής.

Θυμάμαι τον κ. Γεωργούλη που παραμονές των ευρωεκλογών γύριζε από κόμμα σε κόμμα για να δει ποιο θα τον προτάξει σε εκλόγιμη θέση για το ευρωκοινοβούλιο. Προτίμησε τον ΣΥΡΙΖΑ όχι για πολιτικούς, ή ιδεολογικούς λόγους, αλλά γιατί η προσφορά ήταν καλύτερη. Αφήστε που είχε και το επώνυμο της μητέρας του, που στα ακροατήρια της χρεοκοπημένης αριστεράς θυμίζει αγώνες μιας άλλης πάλαι ποτέ ηρωικής εποχής.

Βλέπετε στη σημερινή αριστερά, η επωνυμία δίνει το απαραίτητο άλλοθι στους χαβιαρόχανους του χώρου για να συγκρίνουν το ανύπαρκτο ανάστημά τους με όλους εκείνους που δεν δίστασαν να ξοδέψουν τη ζωή τους στους αγώνες για τη δημοκρατία, για μια νέα Ελλάδα. Πώς αλλιώς οι σημερινοί κοπρίτες της κομματικής αλητείας θα καπηλευθούν αγώνες και θυσίες που δεν έδωσαν ποτέ κι ούτε πρόκειται να δώσουν, αλλά έχουν προδώσει προ πολλού;

Τι μέτρα πρέπει να λάβει την πρώτη κιόλας ημέρα μια αληθινά πατριωτική, δημοκρατική κυβέρνηση;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθετεί σχέδια για την επιτάχυνση των διαδικασιών για τη διαχείριση των χρεοκοπημένων τραπεζών, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα διασωθούν με χρήμα των φορολογουμένων αλλά με δικά τους κεφάλαια, σύμφωνα με έγγραφα της Ε.Ε. που περιήλθαν στην κατοχή του Reuters (13/4).

Μέχρι σήμερα, πολλές τράπεζες που πτωχεύουν έχουν αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο εθνικών ρυθμιστικών πλαισίων που συχνά περιλαμβάνουν τη χρήση χρημάτων των φορολογουμένων αντί του πλαισίου ασφαλείας που χρηματοδοτείται από τις ίδιες τις τράπεζες, όπως το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (SRF) στην Τραπεζική Ένωση, που μέχρι στιγμής δεν έχει χρησιμοποιηθεί στην εξυγίανση σημειώνεται στο εν λόγω έγγραφο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κάτι πολύ απλό. Ότι οι τράπεζες που θα κινδυνεύσουν, ιδίως όταν πρόκειται για μεγάλης κεφαλαιοποίησης, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα χρησιμοποιήσει την Τραπεζική Ένωση και μεθόδους αρχικά bail in. Με άλλα λόγια θα φορτώσει τις ζημιές στους επενδυτές των τραπεζών, στους οποίους συγκαταλέγονται και οι καταθέτες. Δηλαδή, θα εφαρμόσει κατά προτεραιότητα πολιτικές κουρέματος σε καταθέσεις, τραπεζικά ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια, κοκ, προκειμένου να μειωθούν οι απαιτήσεις έναντι των υπό χρεωκοπία τραπεζών.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η μεταφορά περιουσιακών στοιχείων από τα ενεργητικά τραπεζών της ευρωζώνης μικρότερης βαρύτητας σε τραπεζικούς κολοσσούς της Γερμανίας (π.χ. την Deutsche Bank), της Γαλλίας, κλπ., σε περίπτωση που χρειαστούν κεφαλαιακή ενίσχυση. Αυτό σημαίνει η περιβόητη τραπεζική ένωση.

Όλα αυτά βέβαια, υποδηλώνουν ότι η ΕΕ και κυρίως η ΕΚΤ ετοιμάζεται για κάτι που είναι κοινό μυστικό. Την επερχόμενη κατάρρευση των τραπεζικών ενεργητικών, την οποία οι κεντρικοί τραπεζίτες επιχειρούν να την αποτρέψουν προσωρινά με νέες ενέσεις χρήματος από το πουθενά.

Εμείς εδώ όμως έχουμε άλλα πιο σοβαρά ζητήματα που μας απασχολούν. Και είναι σίγουρο ότι θα μας απασχολούν μέχρι τις εκλογές, προκειμένου οι πολίτες να μην αντιληφθούν αυτό που βρίσκεται στα σκαριά γι’ αυτούς.

Αυτή ίσως να είναι η τελευταία μας ευκαιρία ως λαός!

Η χώρα κυριολεκτικά καταρρέει. Το δημοκρατικό πολίτευμα έχει ουσιαστικά καταλυθεί, προς εξυπηρέτηση των «μνημονιακών δεσμεύσεων». Βρισκόμαστε στις παραμονές μιας νέας 21ης Απριλίου. Αυτή τη φορά πολύ χειρότερης, γιατί εκτός όλων των άλλων προωθείται ο ακρωτηριασμός της εθνικής επικράτειας της Ελλάδας υπέρ της Τουρκίας, προκειμένου οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ να χρησιμοποιήσουν τη γείτονα ώστε να κλιμακώσουν άμεσα τον πόλεμο κατά της Ρωσίας.

Η επιβολή της υγειονομικής δικτατορίας δεν ήταν παρά μια πρόβα τζενεράλε. Με όλους τους θεσμούς να πειθαρχούν.

Μόνο που η νέα χούντα προκειμένου να έχει κοινοβουλευτικό μανδύα, χρειάζεται τα υπάρχοντα κόμματα στη Βουλή, τα οποία έχουν δώσει ήδη τα διαπιστευτήριά τους. Ενέδωσαν χωρίς να δώσουν μάχη – ούτε καν για την τιμή των όπλων – εναντίον της ανάληψης δικτατορικών εξουσιών από την κυβέρνηση στο όνομα της πανδημίας. Στάθηκαν πεισματικά εναντίον της ανάγκης συσπείρωσης και ενότητας του λαού, προκειμένου να ανατραπούν στην πράξη τα δικτατορικά μέτρα, τα οποία υιοθετήθηκαν καταλύοντας τις πιο θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος.

Αυτή τη φορά το αφήγημα της ανοικτής δικτατορίας δεν θα είναι η «δημόσια υγεία», αλλά η απόκρουση του επερχόμενου νέου κραχ, αλλά και η οριστική διευθέτηση σε βάρος της Ελλάδας των απαιτήσεων της Τουρκίας στο όνομα της «ελληνοτουρκικής φιλίας». Προκειμένου να περάσουν επιτέλους οι στόλοι του ΝΑΤΟ τα Στενά για να συνδράμουν στην «εαρινή αντεπίθεση» του νεοναζιστικού καθεστώτος Ζελένσκι εναντίον της Ρωσίας.

Ετοιμαστείτε για το μεγαλύτερο κούρεμα καταθέσεων και εισοδήματος που είδαμε ποτέ.

Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί ο απλός κόσμος δεν τρέχει να αδειάσει καταθετικούς λογαριασμούς και θυρίδες από τις τράπεζες. Τι περιμένει; Να χάσει τις λιγοστές αποταμιεύσεις του; Να μην μπορεί να εισπράξει ούτε μισθό, ή σύνταξη, γιατί θα έχουν δεσμευτεί υπέρ των τραπεζών;

Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει όλους αυτούς που βγαίνουν και τον διαβεβαιώνουν ότι δεν τρέχει τίποτε σοβαρό κι ότι οι τράπεζες – ειδικά σε μια από τις πιο χρεοκοπημένες χώρες του πλανήτη, την Ελλάδα – είναι ασφαλείς. Τις ίδιες εγγυήσεις δεν έδιναν και πριν οδηγηθεί η Ελλάδα στα μνημόνια;

Τα ίδια δεν διαβεβαίωναν οι ίδιοι και οι ομογάλακτοί τους τους αδελφούς Κυπρίους λίγο πριν το 2013 δημευθούν οι καταθέσεις τους προκειμένου να διασωθούν οι τράπεζες και το περιβόητο ευρώ; Ποιος προειδοποίησε έγκαιρα τους Κυπρίους τότε ότι αν δεν αποτραβηχτούν από τις τράπεζες θα χάσουν τα λεφτά τους; Κανείς, με εξαίρεση τον γράφοντα.

Γιατί λοιπόν τους πιστεύουμε; Επειδή το παπαγαλίζουν οι τηλεοράσεις; Διότι δήθεν είναι ειδικοί; Οι περισσότεροι από δαύτους δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται, ενώ οι ελάχιστοι που γνωρίζουν, καθησυχάζουν το κοινό επίτηδες γιατί ξέρουν πολύ καλά αυτό που αναπόφευκτα έρχεται μέσα στους επόμενους μήνες.

Δανειζόμαστε διαρκώς για να έχουμε εισόδημα, μισθούς και συντάξεις όλοι μας!

Η Ελλάδα σήμερα έχει καταντήσει μια εντελώς παρασιτική οικονομία και κοινωνία. Σαν οικονομία αδυνατεί να παράγει εισόδημα χωρίς να δανειστεί. Τόσο ως κράτος, όσο και ως ιδιωτικός τομέας. Ενώ δεν διαθέτει πια ούτε καν τα ικανά μέσα παραγωγής με όρους πρωτογενούς και δευτερογενούς ανάπτυξης για να σταθεί στα πόδια της.

Η κυρίαρχη αντίθεση μέσα στην κοινωνία.

Σαν κοινωνία διαχωρίζεται, αφενός, σε μια μερίδα εγχώριων παρασίτων και ολιγαρχών υπό ξένη προστασία, που κερδοσκοπούν αδίστακτα με τη λεηλασία, την οπισθοδρόμηση, την υποβάθμιση και την υποτέλεια της χώρας, βγάζοντας τα λάφυρά της στο εξωτερικό. Και αφετέρου στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας της οποία η πιο στοιχειώδης επιβίωση, η λεπτή διαφορά ανάμεσα απόλυτη και σχετική φτώχεια, εξαρτάται πια όχι από την απασχόληση και την άσκηση των δικαιωμάτων της, αλλά από την κρατική ασυδοσία, διαφθορά και σπατάλη, τις εφήμερες παροχές και τα επιδόματα ελεημοσύνης των κυβερνώντων.

Ο διαχωρισμός αυτός είναι τόσο κυρίαρχος στις μέρες μας, που μπροστά του τείνουν να ατονήσουν όλες οι άλλες ταξικές διαφορές της ελληνικής κοινωνίας. Ενώ «μεσαία τάξη», ή μεσαία στρώματα με την παραδοσιακή έννοια του όρου δεν υφίστανται πλέον. Μόνο ίσως μέσα από μια εξίσου παρασιτική εξάρτηση του επαγγελματισμού, ή της επιχειρηματικότητάς τους, που θυμίζει περιόδους δυτικοευρωπαϊκής ύστερης φεουδαρχίας, ή εποχή «μεγάλων τζακιών» στην Ελλάδα του 19ου αιώνα.

Αυτή η τρομακτική και ιστορικά πρωτοφανής υποβάθμιση της Ελλάδας, ενώ ενυπήρχε οργανικά στον ελληνικό καπιταλισμό καθ’ όλη την ιστορική του διάρκεια – χάρις πρωτίστως στην εξ υπαρχής εξάρτηση και υποτέλεια από τους «μεγάλους προστάτες και εταίρους» – είναι το τραγικό αποτέλεσμα της ένταξης στο ευρωσύστημα, η οποία αναπόφευκτα και απόλυτα προβλέψιμα οδήγησε στην 5η και χειρότερη χρεοκοπία της χώρας.

Γιατί πάμε σε εκλογές στις 21η Μαΐου;

 Ο Λουδοβίκος του Μαξίμου εξήγγειλε τις εκλογές λέγοντας: «Η χώρα και οι πολίτες χρειάζονται καθαρούς ορίζοντες και σε πείσμα όσων διέδιδαν τα αντίθετα σενάρια οι εθνικές εκλογές θα διεξαχθούν στη λήξη της τετραετίας, όπως εξ αρχής είχα δεσμευτεί. Θα γίνουν την Κυριακή 21 Μαΐου. Αν χρειαστεί δεύτερη αναμέτρηση ώστε να ακυρωθεί η περιπέτεια της απλής αναλογικής, αυτή θα πραγματοποιηθεί το αργότερο μέχρι τις αρχές Ιουλίου.»

Με άλλα λόγια, οι εκλογές αυτές γίνονται για να «ακυρωθεί η περιπέτεια» όχι απλά και μόνο της απλής αναλογικής, αλλά του δημοκρατικού πολιτεύματος στο σύνολό του. Τουλάχιστον, όπως αυτό τεκμαίρεται από το Σύνταγμα του 1975.

Οι διπλές, αν χρειαστούν, εκλογές συνιστούν το μέσο για να παραχθεί «ισχυρή διακυβέρνηση» παρά και ενάντια στη θέληση του λαού, ώστε να καταλύσει ακόμη και τις λιγοστές πολιτικές ελευθερίες που έχουν απομείνει. Άλλωστε, όλες οι εκτροπές από τη συνταγματική έννομη τάξη, αλλά και οι χούντες έως τον φασισμό και το ναζισμό δεν γεννήθηκαν από την «ακυβερνησία», αλλά ως έσχατο μέσο της κυρίαρχης ελίτ για να διασφαλίσει «ισχυρές κυβερνήσεις» απέναντι στο λαό.

Οι κυβερνώντες εντός και κυρίως εκτός Ελλάδας, γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι αδύνατο να συνεχίσει η χώρα μας στον ίδιο μονόδρομο – στο μονόδρομο της απόλυτης χρεωκοπίας εντός μιας καταρρέουσας διεθνώς «νομισματικής ένωσης», η οποία απειλεί να παρασύρει στα τάρταρα όλα τα κράτη-μέλη της – χωρίς να θωρακιστεί η εξουσία απέναντι στη διαμαρτυρία των λαϊκών στρωμάτων.

Ας μιλήσουμε για ένα εντελώς απαγορευμένο θέμα, το κρατικό χρέος!

Οδεύουμε στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση από την εποχή του εμφυλίου πολέμου. Ο «ξένος παράγοντας» και οι εγχώριοι εντολοδόχοι του έχουν επιβάλει τέτοια «σιωπή των αμνών» στο δημόσιο διάλογο, που άλλες φορές θα χρειάζονταν τανκς, στρατοδίκες και λογοκριτές. Σήμερα αρκεί η διακομματική συναίνεση κι ένα από τα πιο ανελεύθερα συστήματα αμόρφωτης δημοσιογραφίας παγκόσμια.

Καμιά από τις ηγεσίες της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης δεν θέλει τον ανοιχτό διάλογο με την κοινωνία και τους πολίτες. Προτιμά τον κομματικό μονόλογο γιατί, βεβαίως, ελλείψει πατριωτισμού και στοιχειώδους δημοκρατικής ευαισθησίας, ανθεί η καλλιέργεια του κομματικού πατριωτισμού, του κομματικά αγελαίου εθνισμού, ο οποίος για να παραφράσουμε τον Σάμιουελ Τζόνσον, «δεν είναι παρά το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων».

Να γιατί κανένα από τα κόμματα της βουλής, μηδενός εξαιρουμένου, δεν θέτει την ανάγκη ανοιχτού, δημόσιου διαλόγου για τα μεγάλα ζητήματα που στοιχειώνουν τη χώρα. Αρκούνται να καταγγέλλουν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης, όχι για την διεξαγωγή ψυχολογικού πολέμου σε βάρος της κοινωνίας και φίμωσης κάθε «αιρετικής» φωνής, αλλά αποκλειστικά για να διεκδικήσουν περισσότερο χρόνο όχι περί πάτρης, αλλά περί πάρτης. Περισσότερο χρόνο για κομματικούς μονόλογους.

Όλοι βολεύονται με την «σιωπή των αμνών» γιατί έτσι δεν συζητιέται επί της ουσίας κανένα από τα κορυφαία θέματα που μαστίζουν τους πολίτες και την κοινωνία, ώστε να αναμετρηθούν επιχειρήματα και πολιτικές. Άλλωστε δεν έχουν να πουν απολύτως τίποτε, δεν έχουν να προσφέρουν καμιά άμεση εναλλακτική λύση προς όφελος των πολλών.

Κι έτσι προτιμούν τη μάχη των εντυπώσεων και την αναμέτρηση του φαίνεσθαι. Μακριά από την ουσία.

Κινδυνεύει με κατάρρευση η Ελβετία, ίσως η Γερμανία λόγω Deutsche Bank, αλλά η Ελλάδα βράχος!

Για μια ακόμη φορά στο ίδιο έργο θεατές. Κι ενώ η αποκαλούμενη «τραπεζική κρίση» κλιμακώνεται με το πέρασμα σιγά-σιγά από την κατάρρευση τραπεζών μέσης κεφαλαιοποίησης στην επερχόμενη κατάρρευση εκείνων της μεγάλης κεφαλαιοποίησης, οι ανευθυνοϋπεύθυνοι συνεχίζουν να μας διαβεβαιώνουν ότι όλα πάνε καλά. Ότι, τέλος πάντων, δεν πρόκειται για κρίση, αλλά για μεμονωμένες περιπτώσεις που ερμηνεύονται με σενάρια συνωμοσιολογίας και αστυνομικού μυθιστορήματος.

Βέβαια, υπάρχουν κι ομογάλακτοί τους στην Ελλάδα, που διαβεβαιώνουν – όπως ακριβώς και το 2008 – ότι μπορεί να υπάρχει παγκόσμια θύελλα στις χρηματαγορές, αλλά οι τράπεζες στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα η Ελληνική οικονομία όχι μόνο αντέχει, αλλά είναι «θωρακισμένη». Έλεος, με τους κατ’ επάγγελμα αλήτες!

Μάλιστα, σ’ ολόκληρο συνέδριο – υποτίθεται «οικονομικό» - οι ομιλητές, οι ίδιοι, ή πανόμοιοι μ’ εκείνους που μας διαβεβαίωναν για το πόσο «θωρακισμένη» ήταν το 2008 εντός του ευρώ η Ελλάδα, μιλούν εκτός τόπου και χρόνου. Πρόκειται για το 4ο διεθνές συνέδριο του Οικονομικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας, το οποίο ως συνήθως δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την πραγματική οικονομία της χώρας, ούτε βέβαια με οτιδήποτε άλλο σοβαρό και αξιόλογο, εκτός από μια ακόμη βιτρίνα διασπάθισης κονδυλίων για κομματικές καντρίλιες.

Φανταστείτε μόνο ότι ολόκληρο Οικονομικό Επιμελητήριο, όχι μόνο δεν αντιλήφθηκε καν την επερχόμενη χρεοκοπία της χώρας λόγω πρωτίστως του ευρώ, αλλά έκανε τα αδύνατα-δυνατά για να μην ανοίξει κανένας σοβαρός και σε βάθος διάλογος για εναλλακτικές έναντι των μνημονίων. Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι…, θα έλεγε κανείς παραφράζοντας το γνωστό ρητό των Λακεδαιμονίων στις Θερμοπύλες.

Όμως και οι εγκάθετοι τέτοιων φορέων φυλάσσουν τις δικές τους Θερμοπύλες.

Τι σιδηρόδρομοι μας αξίζουν;

Περιεχόμενα

1.      Η πραγματική αιτία του «δυστυχήματος». 2

2.      Η πολιτική επιλογή της απαξίωσης του ΟΣΕ. 3

3.      Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 7

4.      Ιδιωτικοποίηση με όρους «τρίτου κόσμου». 9

5.      Ο ρόλος του οργανωμένου εγκλήματος. 10

6.      Τι σιδηροδρόμους έχει ανάγκη η χώρα; 12

Δεν γνωρίζω ποιοι είναι εκείνοι που είναι τόσο αδιάφοροι ακόμη και για την ίδια τους τη ζωή, ή για τη ζωή των δικών τους ώστε να τη θέσουν σε άμεσο κίνδυνο, επιλέγοντας να ταξιδέψουν ξανά με τον ΟΣΕ και την Hellenic Train. Το λέμε αυτό γιατί τίποτε, απολύτως τίποτε, δεν άλλαξε μετά το προμελετημένο «δυστύχημα» των Τεμπών. Η γραμμή επανέρχεται σε λειτουργία με ακριβώς του ίδιους όρους ασφαλείας που υπήρχαν και πριν.

Η κυβέρνηση έδωσε εντολή και τελείωσε άδοξα η όλη επιχείρηση «διάσωσης», με γνώμονα αποκλειστικά και μόνο τον περιορισμό του πολιτικού κόστους για την ίδια, αλλά και τα διαφυγόντα κέρδη των «ημετέρων» που νέμονται το δίκτυο. Σταμάτησε τη καταμέτρηση των θυμάτων στους 57, αφήνοντας δεκάδες ακόμη αγνοούμενους, ώστε να μην μιλάμε για εκατόμβη.

Δεκάδες οικογένειες δεν ξέρουν και δεν θα μάθουν ποτέ τίποτε για την τύχη των δικών τους. Τα δε ευαγή μας μέσα μαζικής εξαπάτησης, δεν θα το κάνουν ζήτημα, ούτε θα δώσουν βήμα σ’ όσους είτε οικείους, είτε διασώστες, είτε υγειονομικούς ειδικά από το νοσοκομείο της Λάρισας, καταγγέλλουν αίσχη με τη διαχείριση των νεκρών και των αγνοουμένων.

Ακόμη και τώρα δεν υπάρχει λίστα επιβατών, με βάση το εκπληκτικό επιχείρημα της εταιρίας και της κυβέρνησης, ότι όσοι κόβουν εισιτήριο μέσα στο συρμό, ή στον σταθμό, δεν καταγράφονται. Γιατί όμως δεν καταγράφονται; Κανείς δεν ρωτά.

Ακόμη κι αν δεν καταγράφονται, ακολουθώντας τα ειωθότα του 19^ου αιώνα, δεν είναι υποχρέωση των υπηρεσιών να συντάξουν λίστα αμέσως μετά το «δυστύχημα»; Γιατί κάτι τέτοιο δεν έγινε;

Διότι προτεραιότητα όλων των αρμοδίων ήταν ευθύς εξαρχής η διαφύλαξη των συμφερόντων όσων αυτουργών εμπλέκονται στην ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο στα Τέμπη. Τίποτε άλλο.

Κι ενώ το μυστήριο του εμπορικού συρμού παραμένει, δεν είναι λίγες οι καταγγελίες για μεταφορά – εκτός των άγνωστης έως σήμερα ταυτότητας εύφλεκτων υλικών – λαθραίων μεταναστών, οι οποίοι ως απορρίμματα ενταφιάστηκαν επί τόπου προκειμένου να μην κατηγορηθεί ούτε η άγνωστων στοιχείων εταιρία μίσθωσης του συγκεκριμένου συρμού, ούτε η Hellenic Train για λαθρεμπόριο και trafficking. Ούτε φυσικά η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων.

Έτσι γίνονται οι δουλειές, κοινώς business, στην Ελλάδα του κρατικομονοπωλιακού εγκλήματος.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις… ο «Παυλάρας» έβαλε την ουρά στα σκέλια.

«Σφακιανοί σαν τον Πολάκη, φοράνε τις βράκες μόνο και μόνο για να κρύβουν τις ντροπές τους!» Η φωνή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής οργισμένη. Έρχεται από τις Μαδάρες και δήλωνε έως πρόσφατα «φίλος» του κ. Πολάκη. Τον γνώρισα πριν κάμποσα χρόνια και όλο αυτό τον καιρό δεν ήθελε να πιστέψει πώς εκείνον που γνώριζε από «μικιό» είχε γίνει τόσο «τζούγκρος»!

Ένας άλλος πάλαι ποτέ φίλος του «Παυλάρα», μου έγραψε: «Πού τον βρήκαμε αυτόν; Δεν περίμενα να μας βγει τέτοιος τζίρτζιφλος!»

Προσωπικά δεν περίμενα κάτι καλύτερο. Δεν είναι μόνο η ανίατος νόσος καλαζάρ των κομματόσκυλων, όπως έλεγε ο μακαρίτης Τζίμης Πανούσης, που εξηγεί την συμπεριφορά του κ. Πολάκη. Είναι ο φασιστικός εκφυλισμός των κομμάτων εξουσίας, αλλά κι όσων διαπλέκονται μαζί τους σε επίπεδο ηγεσίας.

Σκεφτείτε το, λιγάκι. Ο Τσίπρας ως αδιαφιλονίκητος Φύρερ του κόμματος τιμώρησε τον κ. Πολάκη για μια ανάρτησή του όπου μιλούσε για το ξερίζωμα του «βαθέως κράτους» και της μαφίας που εδράζεται στις «συστημικές τράπεζες», την ΑΑΔΕ του κ. Πιτσιλή, το ΤΧΣ και διαπλέκεται με την εξωνημένη δημοσιογραφία και την αντίστοιχη Ανώτατη Δικαιοσύνη.

Αυτό ήταν που συγκλόνισε τον κ. Τσίπρα. Η καταγγελία της κρατικά οργανωμένης μαφίας, υπό μνημονιακό καθεστώς. Και πώς να μην τον συγκλονίσει. Ολόκληρο το κόμμα του αν δεν είναι συνυφασμένο, είναι προέκταση τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας της μαφίας αυτής, την οποία υπηρέτησε ποδοπατώντας το δημοψήφισμα – κάτι που δεν τόλμησε να κάνει ούτε η χούντα – για να φέρει το 3^ο και χειρότερο μνημόνιο. Και το ίδιο φιλοδοξεί να κάνει και τώρα. Να την υπηρετήσει το ίδιο πιστά με τον Μητσοτάκη.