Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα, γιατί λάμπει ο ήλιος έτσι, γιατί φέγγει έτσι η μέρα; Γιατί σαν αυτή, παιδί μου, την ημέρα τη χρυσή που τη χαίρεσαι και συ, στέρεψε το μαύρο δάκρυ κλείσανε πολλές πληγές, αψηλώσανε τα στάχυα κι ένα γύρω όλα τα βράχια εγινήκαν ανθοβούνια και χρυσοπηγές.
Κάπως έτσι παρουσίαζε την δικτατορία Μεταξά ο ύμνος της 4ης Αυγούστου. Κι όταν η εφημερίδα Ελευθερία στις 5 Αυγούστου 1945 δημοσίευε ένα αφιέρωμα στην επιβολή του καθεστώτος Μεταξά είχε τίτλους που απηχούσαν την αλήθεια: «Αυτή ήταν η μισητή δικτατορία της 4ης Αυγούστου» και «πώς ένας ελεύθερος λαός εδουλώθη από έναν ανάξιον, επίορκον βασιλέα». Tο αφιέρωμα στη μαύρη επέτειο συνέχιζε: «Σαν σήμερα ο Γεώργιος, που ήλθε στην Ελλάδα με ένα πλαστό δημοψήφισμα, καταπατούσε τον όρκον του και πρόδιδε την Ελλάδα σε μια συμμορία ασημοτήτων.»
Την εποχή εκείνη ήταν παλλαϊκή η απαίτηση να δικαστεί ως επίορκος ο βασιλιάς Γεώργιος, αλλά και όλοι όσοι συνέβαλλαν, συνεργάστηκαν, ή στήριξαν το φασιστικό καθεστώς Μεταξά. Αν είχε υλοποιηθεί αυτή η παλλαϊκή, δημοκρατική απαίτηση, θα είχε ξεφορτωθεί η πατρίδα μας το ξεπουλημένο πολιτικό προσωπικό και ίσως να γλιτώναμε τον εμφύλιο.
Όμως η ανεξάρτητη δικαιοσύνη επελήφθη αυτεπάγγελτα του όλου θέματος και άσκησε δίωξη εναντίον της εφημερίδας για προσβολή εθνοπατέρων. Η δίκη της Ελευθερίας αποτέλεσε μνημείο υποτέλειας της ελληνικής δικαιοσύνης στους ξένους και εγχώριους δυνάστες του ελληνικού λαού. Από τότε έως σήμερα.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Τσίπρας σήμερα θέλει να μας πουλήσει το παραμύθι της εξόδου από τα μνημόνια. Με το ίδιο αφήγημα της δικτατορίας Μεταξά. Δεν αψηλώσανε τα στάχυα κι ένα γύρω όλα τα βράχια εγινήκαν ανθοβούνια και χρυσοπηγές, αλλά κατά τη σημερινή εκδοχή του παλιού φασιστικού ύμνου βγαίνουμε από τα μνημόνια με ανάπτυξη και καλύτερες μέρες για όλους μας.