ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ ΚΑΚΛΑΜΑΝΟΥ-ΚΑΖΑΚΗ ΞΑΝΑΡΧΙΖΕΙ!

2012-03-05T09:34:00.000+02:00

Η Εκπομπή ΑΕ των Κακλαμάνου-Καζάκη που διακόπηκε από το Ράδιο 9, αρχίζει ξανά να εκπέμπει.
Από σήμερα Δευτέρα 5 Μαρτίου και κάθε μέρα η Εκπομπή ΑΕ συνεχίζει μέσα από το διαδικτυακό "Ράδιο Χωρίς FM" του ΕΠΑΜ. Την συνηθισμένη ώρα 12:30-2:30 μμ ζωντανά και από την διεύθυνση του ΕΠΑΜ WebTV (www.epam-hellas.gr).

ΑΝΑΚΟΊΝΩΣΗ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ. ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

2012-02-24T11:31:00.000+02:00

Οι συμφωνίες στα πλαίσια του Eurogroup της δοτής κυβέρνησης Παπαδήμου κάνουν ακόμη και το 1^ο Μνημόνιο με την αντίστοιχη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης του 2010 να ωχριούν. Με το πλαστό επιχείρημα ότι «η χώρα σώθηκε από την χρεοκοπία» οι πολιτικές δυνάμεις της συγκυβέρνησης παρέδωσαν κυριολεκτικά τα κλειδιά της χώρας στους δανειστές και τους ευρωκράτες.

Δεν συμφώνησαν μόνο στην κυριολεκτική διάλυση της εσωτερικής αγοράς εργασίας, προϊόντων και υπηρεσιών της Ελλάδας, ώστε να υποβαθμιστεί η χώρα στο επίπεδο των ανατολικών χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, όπως επιτάσσει ξεκάθαρα το 2^ο Μνημόνιο που ψήφισε στις 10/2 η δοτή πλειοψηφία της Βουλής.

Αποδέχτηκαν επίσης και τα εξής:

Πρώτο: Την παράδοση του συνόλου των δημοσιονομικών εσόδων της χώρας στη διάθεση των δανειστών με σκοπό να εξυπηρετείται πρώτα απ’ όλα το δημόσιο χρέος. Πλέον, μόνο ότι περισσεύει θα πηγαίνει στις πρωτογενείς δαπάνες (μισθοί, συντάξεις, υγεία, παιδεία, κοκ). Για τον σκοπό αυτό, η Ελλάδα καλείται να ενσωματώσει στο εσωτερικό της δίκαιο την ρήτρα αυτή και να κατοχυρώσει μέσα από αναθεώρηση του συντάγματος, το ταχύτερο δυνατό, ότι πρώτη προτεραιότητα είναι η εξυπηρέτηση του χρέους και όλα τα υπόλοιπα έπονται.

Δεύτερο: Την δημιουργία ειδικού λογαριασμού, υπό τον έλεγχο της τρόικας, ο οποίος θα διαθέτει πάντα ρευστότητα ίση με την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων του επόμενου τριμήνου. Εάν η ρευστότητα στον λογαριασμό αυτόν πέφτει κάτω από αυτό το σημείο, τα χρήματα θα συμπληρώνονται από τα τακτικά έσοδα που προορίζονται για τη λειτουργία του ελληνικού κράτους. Μέσω αυτού του ειδικού λογαριασμού θα καταβάλλεται και η δόση του νέου δανείου που θα πηγαίνει αποκλειστικά σε τοκοχρεωλύσια.

Τρίτο: Την υποβολή της Ελλάδας σε πρωτοφανή εξωτερικό έλεγχο των δημοσιονομικών της και της οικονομίας της. Για το σκοπό αυτό πρόκειται να ενισχυθεί η Task Force με «ειδικούς» από τα κράτη μέλη, με σκοπό να θέσουν υπό τον έλεγχό τους όλες τις βασικές λειτουργίες του ελληνικού κράτους και να εξασφαλίσουν την μοιρασιά του δημόσιου πλούτου ανάμεσα στα μεγάλα συμφέροντα που ο καθένας αντιπροσωπεύει.

Τέταρτο: Την εγκατάσταση μόνιμης επιτροπείας στην χώρα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με κύριο σκοπό τον έλεγχο του κρατικού προϋπολογισμού και με κύρια ευθύνη την απαρέγκλιτη εφαρμογή του προγράμματος. Ιδίως την εξασφάλιση ότι θα τηρηθεί η απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, έναντι κάθε άλλης ανάγκης του ελληνικού κράτους.

Όλα αυτά συμφωνήθηκαν από την δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου με σκοπό, αφενός, να εγκριθεί ένα νέο πακέτο δανεισμού ύψους 130 δις ευρώ και, αφετέρου, να πραγματωθεί η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI) με ονομαστικό «κούρεμα» της τάξης του 53,5%. Με τον τρόπο αυτό υποτίθεται ότι το χρέος της Ελλάδας θα κατέβει στο 120% έως το 2020 και θα γίνει «βιώσιμο». Πρόκειται για παραμύθια που σκοπό έχουν να κρύψουν το γεγονός ότι η Ελλάδα με το νέο πρόγραμμα παύει να είναι αυτοτελές, ανεξέρτητο και κυρίαρχο κράτος.

Υπό το νέο καθεστώς και κυρίως μετά την ένταξη της Ελλάδας στον μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, που προγραμματίζεται για τον Ιούλιο του 2012, θα υποβαθμιστεί στην κατάσταση ενός απλού νομικού προσώπου που τελεί υπό εκκαθάριση όπως κάθε άλλη επιχείρηση που βρίσκεται υπό πτώχευση. Δεν είναι τυχαίο ότι το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) έχει καθεστώς ιδιότυπης Ανώνυμης Εταιρείας και έχει σαν σκοπό να αναλάβει τη διαχείριση κρατών υπό πτώχευση, μέχρι το ρόλο αυτό να αναλάβει από τον ερχόμενο Ιούλιο ο μόνιμος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης, που συνιστά διεθνή οργανισμό, με καθήκοντα αντίστοιχα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την περιοχή της Ευρωζώνης. Τη συνθήκη αυτού του ΕΜΣ έχει ήδη υπογράψει η δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου ερήμην του ελληνικού κοινοβουλίου και του ελληνικού λαού, μόλις πριν από λίγες ημέρες και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μία τόσο σημαντική είδηση πέρασε τελείως στα ψιλά κάποιων ιστολογίων και δεν βρήκε το δρόμο της σε κανένα ραδιοτηλεοπτικό σταθμό ή έντυπο ευρείας κυκλοφορίας.

Ταυτόχρονα, το νέο δάνειο των 130 δις ευρώ, δεν πρόκειται να δοθεί όπως το προηγούμενο, δηλαδή μέσω παροχής δανείων από τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Το Eurogoup έχει στήσει έναν νέο μηχανισμό δανεισμού, αρχικά, διαμέσου του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης (ΕΤΧΣ) και αργότερα, του μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ). Ο δανεισμός μέσω αυτών των μηχανισμών προϋποθέτει την έκδοση ομολόγων με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Αυτό σημαίνει ότι ο μηχανισμός θα μπορεί να εκταμιεύει την εκάστοτε δόση του νέου δανείου, ανάλογα με το τι μπορεί να βάλει ενέχυρο η ελληνική κυβέρνηση και ανάλογα με την πορεία ιδιωτικοποιήσεων και ξεπουλήματος της χώρας. Αν δεν φτάνουν αυτά τότε θα χρησιμοποιούνται ως εγγύηση ακόμη και τα τακτικά έσοδα του προϋπολογισμού.

Για το λόγο αυτό και σύμφωνα με πληροφορίες που έρχονται καθημερινά στο φως της δημοσιότητας από διάφορες πηγές, τη στιγμή που η ίδια η «ελληνική» Κυβέρνηση δεν αναφέρει το παραμικρό για τις λεπτομέρειες του προγράμματος, έχει δημιουργηθεί ήδη σκιώδης εταιρεία στο Λουξεμβούργο, με άγνωστους μετόχους και σκοπό τη διαχείριση αυτών των εγγυήσεων, έτσι ώστε, πρώτα, το ΕΤΧΣ και ύστερα ο μόνιμος ΕΜΣ, να εκδίδει ομόλογα για το δανεισμό του ελληνικού κράτους αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Αυτό σημαίνει ότι το νέο δάνειο δεν θα μπορεί να εκταμιεύεται παρά μόνο στον βαθμό που θα αποδίδει το ξεπούλημα, ή ο ενεχυριασμός των περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Σημειώνεται ότι διόλου τυχαία στο Λουξεμβούργο εδρεύουν τόσο o ΕΧΤΣ όσο και ο ΕΜΣ και στα δικαστήρια της χώρας αυτής έχει υπαχθεί κάθε διαφορά που τυχόν θα προκύψει μεταξύ της Χώρας μας και των δανειστών της η νέα Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης.

Υπενθυμίζεται τέλος ότι, όπως ξεκαθαρίζεται και στο Προοίμιο της Συνθήκης για το τον ΕΜΣ, προϋπόθεση για τη συνέχιση της χρηματοδότησης μέσω του ΕΣΜ είναι η άμεση υπογραφή και επικύρωση και του περιβόητου Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας, το οποίο θέτει νέους ομοιόμορφους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας για όλα τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, τους οποίους μάλιστα όλα τα Κράτη Μέλη οφείλουν όχι μόνο να ενσωματώσουν στην εσωτερική έννομη τάξη τους, αλλά και να τους αναβαθμίσουν πλέον σε συνταγματικούς κανόνες και μάλιστα το αργότερο έως το Μάρτιο του 2013. Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι καλείται η χώρα μας, όπως και όλες οι χώρες που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικά προβλήματα, να καταστήσουν τη μόνιμη λιτότητα συνταγματική επιταγή, εάν θέλουν να γλιτώσουν τη «χρεοκοπία» και να «σώσουν την πατρίδα», με βάση τη ρητορική που έχουν υιοθετήσει οι δανειστές μας και οι εγχώριοι συνεργάτες τους.

Τα δεδομένα αυτά εξασφαλίζουν ότι παρά την όποια εικονική απομείωση χρέους πετύχει το PSI, ένα είναι σίγουρο: το δημόσιο χρέος της χώρας δεν πρόκειται να γίνει βιώσιμο με κανένα τρόπο. Απλά θα εξασφαλίζει ότι ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται ποτέ να γλυτώσει από το επίσημο καθεστώς δουλοπαροικίας που του επιβάλουν.

Οι συμφωνίες της συγκυβέρνησης αποτελούν πράξεις που υπερβαίνουν κατά πολύ την ταξική σκοπιμότητα και την εθνική υποτέλεια που διακρίνει για δεκαετίες το επίσημο πολιτικό σύστημα της χώρας. Τέτοιες συμφωνίες είναι πράξεις ανοιχτού δωσιλογισμού και είναι δύσκολο να βρεθούν ανάλογες, τόσο στην ιστορία της χώρας, όσο και διεθνώς, ακόμη και σε συνθήκες πολεμικής κατοχής. Η ίδια η ύπαρξη της χώρας, η επιβίωση του ελληνικού λαού, ακόμη και η τυπική αυτοτέλεια του ελληνικού κράτους, έχουν τεθεί υπό αίρεση. Το μόνο που μένει τώρα πια, είναι να τεθεί ο ελληνικός λαός και υπό επίσημη στρατιωτική κατοχή από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, προκειμένου να πειστεί πώς είναι προς το συμφέρον του να ζει ως δουλοπάροικος των αγορών και του ευρώ.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο θεωρεί τις συμφωνίες αυτές πράξεις εσχάτης προδοσίας και προκλητικής καταπάτησης κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Θεωρεί επίσης την εκβιαστική επιβολή τους από το Eurogroup ως ανοιχτή εχθρική ενέργεια εναντίον του ελληνικού λαού, με μοναδικό σκοπό την υποδούλωσή του.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο θεωρεί ότι οι συμφωνίες αυτές είναι άκυρες, γιατί παραβιάζουν κατάφωρα κάθε έννοια εθνικού και διεθνούς δικαίου. Είναι επίσης άκυρες, γιατί τις αποδέχτηκε μια κυβέρνηση με διορισμένο πρωθυπουργό κατά παράβαση του συντάγματος και μια προσχηματική πλειοψηφία της Βουλής, χωρίς κανενός είδους νομιμοποίηση από τον ελληνικό λαό.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο δηλώνει απερίφραστα ότι θα αγωνιστεί μαζί με τον ελληνικό λαό για την άμεση ανατροπή του καθεστώτος δουλοπαροικίας και κατοχής. Καλεί όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που αντιτάσσονται στις συμφωνίες σε κοινή δράση, έτσι ώστε, το ταχύτερο δυνατό, να δημιουργηθεί εκείνο το αναγκαίο πλειοψηφικό ρεύμα που θα λυτρώσει τη χώρα και τον λαό από την «ξένη ακρίδα». Στην κατεύθυνση αυτή το Ε.ΠΑ.Μ. θα συνεχίσει να παίρνει, ή να συμμετέχει σε πρωτοβουλίες για την συγκρότηση μιας ευρύτατης συμπαράταξης δυνάμεων, με κύριο σκοπό την ακύρωση όλων των συμφωνιών και δεσμεύσεων που αναλαμβάνει ερήμην και σε βάρος του ελληνικού λαού η δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου και το πολιτικό σύστημα της συγκυβέρνησης.

Το Ε.ΠΑ.Μ. καλεί τις δυνάμεις της αριστεράς, αλλά και το σύνολο των δυνάμεων που αντιτάχθηκαν στις συμφωνίες, να συναισθανθούν τις ιστορικές ευθύνες τους έναντι του ελληνικού λαού και της χώρας. Πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχουν πια περιθώρια για ιδεοληψίες και προσχήματα διαφορετικότητας. Όποιος δεν τοποθετείται σήμερα ξεκάθαρα ενάντια στο σύνολο του πλαισίου συμφωνιών του Eurogroup, ή αρνείται την κοινή δράση στη βάση αυτή, είτε δεν έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασης, είτε υπηρετεί ξένες προς τον λαό σκοπιμότητες.

23/2/2012

Μια πολύ περίεργη τοποθέτηση που γεννά πολλά ερωτηματικά.

2012-02-16T13:42:00.001+02:00

Στον Ριζοσπάστη (16/2) υπάρχει ένα ανώνυμο σχόλιο το οποίο αναρωτιέται «ποιος είναι ο ρόλος του Δ. Καζάκη;» Το ίδιο ερώτημα φαίνεται να απασχολεί πολλούς. Τον κ. Άδωνι Γεωργιάδη, τον κ. Μιχελάκη, ακόμη και την κ. Ντόρα Μπακογιάννη που μόλις χθες στο EXTRA3, αναρωτιόταν περίπου το ίδιο. Ο καθένας βέβαια δίνει την δική του ιδιαίτερη απάντηση, ανάλογα με το ακροατήριο το οποίο θέλει να περιχαρακώσει και τα αντανακλαστικά που θέλει να κινητοποιήσει. Όλες όμως οι απαντήσεις φαίνεται να συγκλίνουν στον ίδιο κοινό παρανομαστή: πρόκειται για έναν σκοτεινό και επικίνδυνο τύπο! Γιατί; Διότι κατά τον κ. Γεωργιάδη είναι ένας κομμουνιστής που θέλει να κάνει την Ελλάδα, βόρεια Κορέα. Κατά τον κ. Μιχελάκη διότι παίζει περίεργα παιχνίδια μιας και θέτει θέμα εξόδου από το ευρώ και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Κατά την κ. Μπακογιάννη διότι δεν ξέρει τι του γίνεται και παρασύρει κόσμο. Ενώ κατά τον ανώνυμο σχολιογράφο του Ριζοσπάστη διότι είναι επικίνδυνος για το «λαϊκό κίνημα».

Αλήθεια, υπάρχει σήμερα κανείς άλλος που να συγκεντρώνει τέτοια ομοφωνία για το πόσο επικίνδυνος είναι; Φοβάμαι ότι πολύ δύσκολα θα βρεθεί άλλος που να συγκεντρώνει τέτοια εύσημα από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Δεν θα εξετάσουμε το γιατί. Ο καθένας μπορεί να κρίνει.

Για να αποδείξει ο ανώνυμος σχολιογράφος του Ριζοσπάστη, πόσο επικίνδυνος και δόλιος είναι ο Δημήτρης Καζάκης για το «λαϊκό κίνημα» επικαλείται ότι «σε συνέντευξή του κάλεσε το στρατό, την αστυνομία, τη δημόσια διοίκηση, να παρέμβουν «γιατί η χώρα δεν έχει κυβέρνηση και έχει παραδοθεί στους ξένους». Και σαν μην έφτανε αυτό, καλεί και το ΚΚΕ και την Αλέκα Παπαρήγα σε συντονισμό και κοινή δράση ώστε αυτό να γίνει με πρωτοβουλία της «αριστεράς»!»
Κατά αρχάς ο ανώνυμος σχολιογράφος για να εξεγείρεται έτσι γιατί κάλεσα υποτίθεται τον στρατό, την αστυνομία, τη δημόσια διοίκηση να παρέμβει, προφανώς θεωρεί αντιδραστικές τις κινήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη μέσα στον ίδιο τον στρατό και την αστυνομία με σκοπό τα ένστολα στελέχη αυτών των μηχανισμών να αντιπαρατεθούν με την κυρίαρχη πολιτική. Επίσης θεωρεί προφανώς απαράδεχτες τις καταλήψεις υπουργείων και άλλων δημόσιων υπηρεσιών από τους εργαζόμενους για να πάρουν στα χέρια τους την δημόσια διοίκηση ως ωφείλουν να κάνουν για να προστατέψουν το δημόσιο συμφέρον. Πώς τολμάνε όλοι αυτοί, μαζί με μένα, να θέτουν τέτοια ανυπέρβλητα εμπόδια στην εφαρμογή της κυρίαρχης πολιτικής; Πώς τολμά το ΕΠΑΜ να θέτει εμάς τους εντεταλμένους της επανάστασης, του κομμουνισμού και της αριστεράς, εμάς τους ιδιοκτήτες του λαικού κινήματος, προ των ευθυνών μας; Ποιος είναι ο ρόλος σας; Να μας χαλάτε την ζαχαρένια; Αυτό φαίνεται να απασχολεί τον ανώνυμο σχολιογράφο του Ριζοσπάστη.

Όποιος έχει διαβάσει την επίμαχη συνέντευξη, γνωρίζει πολύ καλά ότι τίποτε από όσα αναφέρει ο συγκεκριμένος σχολιογράφος δεν αναφέρθηκε. Απλά όπως συνηθίζουν οι ανώνυμοι σχολιογράφοι, διαστρωβλώνουν και παραχαράσουν για να στήσουν σκιάχτρα. Μήπως λέτε γι' αυτό να είναι ανώνυμοι; Ούτε βέβαια κάλεσα τον στρατό, την αστυνομία, ή την δημόσια διοίκηση να παρέμβουν, ούτε είπα πουθενά ότι η «χώρα δεν έχει κυβέρνηση και έχει παραδοθεί στους ξένους». Τι είπα; Απλά απάντησα στο ερώτημα «και τώρα τι γίνεται;», που απασχολεί από την Κυριακή το βράδυ όλα τα λαϊκά νοικοκυριά. Να τι είπα: «Η χώρα δεν έχει κυβέρνηση. Στην ουσία. Όχι μόνο σε επίπεδο πρωθυπουργικού ανασχηματισμού, επειδή παραιτήθηκαν κάποιοι υπουργοί. Έχουμε παραδώσει τη χώρα ολοσχερώς στους ξένους δανειστές. Τώρα είναι η ώρα, οι δυνάμεις που αντιτάχθηκαν σε όλο αυτό να συγκροτήσουν ένα ενιαίο μέτωπο.»

Σε τι απ’ όλα αυτά διαφωνεί ο σχολιογράφος του Ριζοσπάστη; Μήπως στο ότι δεν έχει κυβέρνηση η χώρα; Δηλαδή η ηγεσία του ΚΚΕ αναγνωρίζει ως νόμιμη την κυβέρνηση του «μαύρου μετώπου», όπως η ίδια η κ. Παπαρήγα την είχε αποκαλέσει; Αυτό υπονοεί ο σχολιογράφος του Ριζοσπάστη;

Μήπως διαφωνεί στο ότι έχει παραδοθεί η χώρα ολοσχερώς στους ξένους δανειστές; Ή μήπως όλα αυτά που γίνονται δεν είναι προϊόν πρωτοφανούς αποικιοκρατικής επιβολής προερχόμενη από τις μελανότερες εποχές του ιμπεριαλισμού; Εκτός κι αν δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός, ούτε αποικιοκρατία με παλιά και νέα μορφή. Ούτε προφανώς υπάρχουν οι Σαρκοζί, Μέρκελ, Σόιμπλε, τρόικα, τα τελεσίγραφα, οι επίτροποι, η καταναγκαστική κηδεμονία και τόσα άλλα που συνιστούν μια νέου τύπου κατοχή της χώρας. Μήπως όμως έτσι ο αγαπητός σχολιογράφος απλά διολισθαίνει σε μια απολογητική του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, επιχειρώντας να τον αθωώσει από το αποικιακό καθεστώς που επιβάλει με καταστροφικό τρόπο στην χώρα και τον λαό της και το οποίο είναι προφανές ακόμη και στον τελευταίο εργαζόμενο; Λέμε μήπως.

Εκτός κι αν όλα αυτά λέγονται γιατί ο ανώνυμος σχολιογράφος θέλει να αποσιωπήσει με την πρόταση ότι «τώρα είναι η ώρα, οι δυνάμεις που αντιτάχθηκαν σε όλο αυτό να συγκροτήσουν ένα ενιαίο μέτωπο.» Γιατί αποσιωπά την συγκεκριμένη πρόταση, η οποία αποτελεί και την ουσία της συνέντευξης; Τι έχει να απαντήσει σε μια τέτοια πρόταση; Ότι ο Καζάκης είναι ύποπτος και δόλιος; Πόσους αλήθεια μπορεί να πείσει μια τέτοια απάντηση;

Η πρόταση για ένα ενιαίο μέτωπο των δυνάμεων εκείνων που, έστω στα λόγια, αντιτάχθηκαν στη νέα συμφωνία με το Μνημόνιο 2, αφορά στην συγκρότηση ενός νέου κοινωνικοπολιτικού πόλου εκπροσώπησης της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που αποδεδειγμένα πια αντιτάσσεται σ’ ότι ψηφίστηκε την Κυριακή το βράδυ. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ανάμεσα στις δυνάμεις που, έστω στα λόγια, αντιτάχθηκαν υπάρχουν αγεφύρωτες διαφορές. Γι’ αυτό και δεν προτείναμε ενότητα, αλλά ενιαίο μέτωπο του ΟΧΙ στην νέα συμφωνία με την κάθε πολιτική δύναμη να διατηρεί την αυτοτέλεια του λόγου και της δράσης της ως προς τα προτάγματα που θέτει η ίδια για τον εαυτό της.

Πρέπει να μας ενδιαφέρει η αποτροπή της επιβολής της νέας συμφωνίας ή όχι; Τον ενδιαφέρει κάτι τέτοιο τον ανώνυμο σχολιογράφο, ή όχι; Μήπως ενδιαφέρεται μόνο για διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ο καθένας με το μαγαζάκι του και τίποτε περισσότερο; Μήπως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να καταγγείλει τις νέες συμφωνίες, αλλά να μην κάνει απολύτως τίποτε για να τις αποτρέψει;

Μπορεί να γίνει κάτι για να τις αποτρέψουμε εδώ και τώρα; Κατά την γνώμη μας μπορεί! Τι διαπιστώθηκε όλες τις προηγούμενες ημέρες; Ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού διαφωνεί ριζικά με τις εν λόγω συμφωνίες. Πώς μπορείς να εκφράσεις πολιτικά αυτήν την συντριπτική πλειοψηφία, όταν κανένα κόμμα ή πολιτική δύναμη δεν μπορεί να το κάνει από μόνο του; Μόνο με ένα ενιαίο μέτωπο κοινής δράσης ενάντια στην συμφωνία. Αυτό προτείναμε.

Τι θα έπρεπε να κάνει αυτό το ενιαίο μέτωπο; Να τι ειπώθηκε στην επίμαχη συνέντευξη:

«Με μια κοινή δήλωση. Να εκφράσουμε την αντίθεση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Και περί της πλειοψηφίας πρόκειται, παρότι οι πραιτοριανοί της κυβέρνησης έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μη φανεί η χτεσινή λαοθάλασσα. Ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση από την απελευθέρωση, και είναι πραγματικά κρίμα που μπαχαλάκηδες και πραιτοριανοί κατάφεραν, με τις γνωστές τακτικές τους, να μη φτάσει ο κόσμος στην πλατεία Συντάγματος. Τι θα λέει αυτή η κοινή δήλωση;

Θα καλέσουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις να τεθούν σε επαγρύπνηση και επιχειρησιακή ετοιμότητα, παραμένοντας μέσα στα στρατόπεδα. Θα καλέσουμε την Αστυνομία να συλλάβει το δοτό πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τύποις. Θα καλέσουμε τους δημοσίους υπαλλήλους, στο χώρο της εργασίας τους, να αναλάβουν τη δημόσια διοίκηση. Προσέξτε: δε μιλώ για συνταγματική εκτροπή. Το αντίθετο. Πρόκειται για μια κίνηση περιφρούρησης του Συντάγματος, βάσει του ακροτελεύτιου άρθρου του 120, διότι αυτά τα μέτρα δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν!»

Σύμφωνα με τον ανώνυμο σχολιογράφο του Ριζοσπάστη οι δηλώσεις αυτές αποτελούν αμάρτημα καθοσιώσεως. Γιατί; Διότι, όπως γράφει ο ίδιος, ο Δ.Κ. «καλεί το στρατό και την αστυνομία και από δίπλα και το ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα να υπερασπιστούν το αστικό Σύνταγμα και εξουσία από τα αστικά κόμματα που το εφαρμόζουν.» Κι επομένως ο Δ.Κ. είναι διαταραγμένος και δόλιος. Για να δούμε ποια είναι η αλήθεια.

Καταρχάς δεν «καλεί» ο Δ. Κ. κανέναν στρατό και καμιά αστυνομία. Απλούστατα τόσο εγώ, όσο και το ΕΠΑΜ, προτείνει στο ενιαίο μέτωπο που πρέπει να σχηματισθεί για να εκπροσωπήσει πολιτικά την μεγάλη πλειοψηφία του λαού, να απευθυνθεί στον στρατό και στην αστυνομία ζητώντας από τον μεν πρώτο να παραμείνει στα στρατόπεδά του και επομένως να μην χρησιμοποιηθεί για εκτροπές, ή άλλα αντιδραστικά σχέδια και στην αστυνομία να αποκαταστήσει την συνταγματική και λαϊκή νομιμότητα. Είναι κακό το λαϊκό κίνημα να απευθύνεται στις ένοπλες δυνάμεις και στην αστυνομία; Ή μήπως είναι αποκλειστικό προνόμιο της κυρίαρχης τάξης και των οργάνων της; Ποιος είναι διαταραγμένος και δόλιος; Εκείνος που θεωρεί ότι το λαϊκό κίνημα έχει την υποχρέωση να απευθύνεται διαρκώς στις ένστολες δυνάμεις, προκειμένου να μην χρησιμοποιηθούν από την αντίδραση σε κανενός είδους καταστολή, ή εκτροπή, ή εκείνος που θεωρεί εκ προοιμίου ότι ο στρατός και η αστυνομία είναι στην πλήρη κυριότητα της άρχουσας τάξης;

Αλήθεια, τι σόι επαναστάτης είναι εκείνος που θεωρεί ότι το λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να διεκδικήσει στο πλευρό του τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία; Μόνο ο λαχμαντζούν. Δηλαδή μόνο εκείνος που δεν θέλει να υπάρξει κανένα πραγματικά πλειοψηφικό λαϊκό ρεύμα, ούτε επιθυμεί να θέσει θέμα ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής στην ημερήσια διάταξη. Όλα τα άλλα είναι φτηνές δικαιολογίες, για να μην πούμε τίποτε χειρότερο.

Αν λοιπόν το λαϊκό κίνημα δεν έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία, τότε πώς πρέπει να χαρακτηρίσουμε την στάση και τις επίσημες ανακοινώσεις των οργανώσεων που εκφράζουν τους ένστολους; Όσοι διαβάσουν προσεκτικά την ανακοίνωση των συνδικαλιστών της Π.Ο.ΑΣ.Υ. που ζητούν, μετά από εικονική επικήρυξη, την σύλληψη της τρόϊκας, την ανοικτή επιστολή των εν ενεργεία αξιωματικών του ΣΥΣΜΕΔ στους βουλευτές να καταψηφίσουν τα μέτρα και τον περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας, τις αναλυτικές θέσεις των αποστράτων της ΑΝ.Ε.Α.Ε.Δ. για προστασία της συνταγματικής νομιμότητας, καταλαβαίνουν καλά τον αναβρασμό που υπάρχει στους χώρους αυτούς, καθώς η κατάσταση γίνεται μέρα με την μέρα αβίωτη. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι οι ίδιοι οι ένστολοι έχουν θέσει το καθ’ όλα υπαρκτό και καίριο ερώτημα των ημερών μας: με τον λαό για να ανατραπεί το καθεστώς, ή με το καθεστώς ενάντια στον λαό και την χώρα.

Τι προτείνει λοιπόν ο ανώνυμος σχολιογράφος; Να κάνουμε γαργάρα το δίλημμα που θέτουν οι ίδιοι οι ένστολοι, ή να πούμε ξεκάθαρα σ’ όλους τους ένστολους ότι εσείς ανήκετε εκ φύσεως στην επίσημη εξουσία και πρέπει να κάνετε ότι σας λένε; Αυτή πρέπει να είναι η στάση ενός επαναστάτη, ενός κομμουνιστή; Ή μήπως αυτή είναι η στάση ενός τυπικού λακέ της άρχουσας τάξης που πασχίζει να την διευκολύνει για να ελέγξει τις αντιδράσεις που παίρνουν χαρακτήρα χιονοστιβάδας μέσα στον στρατό και την αστυνομία;

Τι είναι όλοι αυτοί που κάνουν αυτές οι δηλώσεις; Ανάμεσά τους είναι βέβαια και αρκετά μέλη και φίλοι του ΚΚΕ. Ή μήπως είναι κι αυτοί διαταραγμένοι και δόλιοι; Κι επομένως αντί να προσπαθήσουμε να τους εντάξουμε σ’ ένα ευρύ λαϊκό μέτωπο, όπως προτείνει το ΕΠΑΜ, θα πρέπει να τους εξοστρακίσουμε με κάθε τρόπο;

Όποιος δεν βλέπει, γιατί δεν θέλει, ή γιατί υπακούει σε ιδεοληψίες και άλλες σκοπιμότητες, τον αναβρασμό που επικρατεί και στις τάξεις των ενστόλων, όπως και όλου του λαού. Όποιος θεωρεί ετούτες τις ιστορικές ώρες τους ένστολους στο σύνολό τους αντιδραστικούς, ή αμφισβητεί τον πατριωτισμό του μεγάλου μέρους των Ελλήνων στρατιωτικών και αστυνομικών, τότε αυτός είναι ο προβοκάτορας, γιατί αντιστρέφει επικίνδυνα την πραγματικότητα. Κι όχι μόνο αυτό. Δίνει το αναγκαίο πάτημα που αποζητά η εξουσία για να επέμβει κατασταλτικά στις γραμμές των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας ώστε να συντριβεί η αναταραχή και συντεταγμένα τα σώματα αυτά να λειτουργήσουν με τον αντιδραστικό τρόπο που θέλει η άρχουσα τάξη. Αυτό επιθυμεί και ο ανώνυμος σχολιογράφος; Γι’ αυτό καταγγέλλει την αναφορά μου στις ένοπλες δυνάμεις και στην αστυνομία; Εκεί αποσκοπεί η όλη υπόθεση;

Μάλλον, αν κρίνουμε από τον ισχυρισμό ότι η αφεντομουτσουνάρα μου «καλεί το στρατό και την αστυνομία και από δίπλα και το ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα να υπερασπιστούν το αστικό Σύνταγμα και εξουσία από τα αστικά κόμματα που το εφαρμόζουν.» Ώστε έτσι! Σύμφωνα με τον ανώνυμο σχολιογράφο του Ριζοσπάστη το σημερινό «μαύρο μέτωπο» δεν έχει κάνει πατσαβούρι το σύνταγμα, δεν έχει καταπατήσει κάθε έννοια συνταγματικής τάξης, αλλά αντίθετα εφαρμόζει το «αστικό σύνταγμα»! Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει καμιά κοινοβουλευτική εκτροπή και ο Παπαδήμος είναι ο καθ’ όλα συνταγματικά νόμιμος πρωθυπουργός της χώρας. Τέτοια απολογητική της σημερινής κατάστασης, ούτε ο Βενιζέλος δεν θα την τολμούσε.

Από την άλλη, γιατί είναι κακό και επιλήψιμο να υπερασπίζεται ο λαός και το κίνημά του το αστικό σύνταγμα; Ιδίως όταν η επίσημη εξουσία το έχει κάνει κουρελόχαρτο. Ποια ανώτερη επαναστατική αρχή απαιτεί από τον λαό και το κίνημά του να παραιτηθεί από μόνος του από την υπεράσπιση των ελευθεριών που εγγράφονται στο αστικό σύνταγμα; Ή μήπως τον ανώνυμο σχολιογράφο δεν τον ενδιαφέρουν οι ελάχιστες λαϊκές ελευθερίες που έχουν απομείνει και επομένως είτε υπάρχουν, είτε δεν υπάρχουν του είναι αδιάφορο;

Ας μιλήσουμε σοβαρά. Ποιο είναι το πρωταρχικό πρόβλημα σήμερα της κυβέρνησης Παπαδήμου και των ξένων επικυρίαρχων; Το πρόβλημα της νομιμοποίησης. Το γεγονός δηλαδή ότι τόσο μέσα στον λαό, όσο και με βάση την έννομη συνταγματική τάξη της χώρας η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι παράνομη και ως εκ τούτου οι υπογραφές της μπορούν να ακυρωθούν με ευκολία από μια άλλη Βουλή που θα απηχεί το αίσθημα του λαού. Δείτε τι είπε ο Βενιζέλος μόλις χθες μετά την συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: «αυτό το οποίο τίθεται ως προϋπόθεση από τους εταίρους μας είναι να υπάρχει η βεβαιότητα πως η Ελλάδα δεσμεύεται και πως το κράτος μας, η Πολιτεία μας, έχει συνέχεια. Και ότι οι δεσμεύσεις θα τηρηθούν όχι μόνο από την παρούσα κυβέρνηση και από την παρούσα Βουλή αλλά και από την επόμενη Βουλή, δηλαδή από την επόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και από την επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή.»

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το διακύβευμα για τους επικυρίαρχους της ΕΕ δεν είναι απλά να υπογράψει ο Παπαδήμος και οι υπόλοιποι δοσίλογοι, αλλά να θεωρηθούν οι υπογραφές αυτές νόμιμες και δεσμευτικές για τον ελληνικό λαό και κράτος. Ξέρουν όλοι τους πολύ καλά ότι το καθεστώς ανομίας και συνταγματικής ανωμαλίας που έχουν στήσει είναι εύκολο να ανατραπεί και οι υπογραφές να ακυρωθούν. Βλέπετε δεν μπορεί να υπάρχει πολιτειακή συνέχεια με ένα καθεστώς παρανομίας.

Μπροστά σ’ αυτό το γεγονός ποια πρέπει να είναι η στάση του λαϊκού κινήματος; Να δηλώσει ότι το αστικό σύνταγμα εφαρμόζεται από τα αστικά κόμματα, όπως ισχυρίζεται ο ανώνυμος σχολιογράφος; Ή να υποστηρίξει με κάθε τρόπο και μέσο πάλης το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου, όπως και η υπάρχουσα σύνθεση της Βουλής, είναι παράνομη συνταγματικά και δεν μπορεί να δεσμεύει την χώρα και τον λαό της; Γιατί κάτι μου λέει ότι η πρώτη επιλογή είναι υπέρ της άρχουσας τάξης, ενώ η δεύτερη είναι η μόνη δυνατή για όλους όσοι αντιπαλεύουν την σημερινή κατάσταση; Επομένως όποιος θεωρεί δευτερεύον, ασήμαντο, ή πολύ χειρότερα, ανύπαρκτο το ζήτημα της παραβίασης ακόμη κι αυτού του αστικού συντάγματος, τότε – ίσως χωρίς να το γνωρίζει – δουλεύει για το δοσιλογικό καθεστώς και τους επικυρίαρχους.

Δεν θα ασχοληθώ άλλο με τις επικλήσεις του ανώνυμου σχολιογράφου για το πόσο «έμπειρο κόμμα» είναι το ΚΚΕ και ποιος ακριβώς θέλει να στήσει παγίδες στον λαό και το κίνημά του για να το αφοπλίσει και να το παραδώσει ανήμπορο, διαλυμένο και κατακερματισμένο στην άρχουσα τάξη. Η πράξη είναι πάντα ο υπέρτατος κριτής της αλήθειας. Απλά θα σημειώσω ότι όποιος σήμερα δεν επιδιώκει την ενότητα του λαϊκού κινήματος μέσα από ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στο «μαύρο μέτωπο». Όποιος αποδέχεται εκ προοιμίου την νομιμότητα του αντιδραστικού καθεστώτος που επιβάλλεται, αλλά και το αποκλειστικό προνόμιο της άρχουσας τάξης να χειρίζεται τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία, τότε αυτός δεν μπορεί να μιλά εκ μέρους του λαού, των εργαζομένων και του κινήματός τους. Χωρίς καν να το καταλάβει έχει διαβεί τον Ρουβικώνα και βρίσκεται στην αντίπερα όχθη.

Εμείς σαν ΕΠΑΜ αντί να μείνουμε σε μια γενικόλογη και αφηρημένη επίκληση στους αγώνες για την αποτροπή των μέτρων, κάναμε μια πολύ συγκεκριμένη και άμεσα υλοποιήσιμη πρόταση:

Πρώτον: Μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί ένα ενιαίο μέτωπο όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, εδώ και τώρα με κύριο και βασικό πρόταγμα την ακύρωση των συμφωνιών ξεπουλήματος λαού και χώρας.

Δεύτερο: Να παραιτηθούν οι δυνάμεις, που έστω και στα λόγια έχουν αντιταχθεί στις συμφωνίες, από το κοινοβούλιο ώστε να βαθύνει η πολιτική κρίση και να υπογραμμιστεί το πρόβλημα νομιμοποίησης της υπάρχουσας Βουλής και κυβέρνησης.

Τρίτο: Το σύνολο των αντιμνημονιακών δυνάμεων να μιλήσουν εκ μέρους της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και να απαιτήσουν την εδώ και τώρα την διάλυση της Βουλής έτσι ώστε να πάμε με δημοκρατικούς όρους σε άμεσες εκλογές.

Τέταρτο: Να καλέσουν τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία να μην επέμβουν στην πολιτική διαμάχη και προασπιστούν την δημοκρατία στο πλευρό του λαού.

Στην πράξη το κάλεσμα αφορά στις αντιμνημονιακές δυνάμεις, οι οποίες αντί να κάθονται και να ασκούν νομοταγή αντιπολίτευση από την κοινοβουλευτική γωνιά τους, να προχωρήσουν άμεσα στην δημιουργία συνθηκών δυαδικής εξουσίας σε μια χώρα όπου το καθεστώς ανωμαλίας και εκτροπής έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο κοινοβουλευτικό όριο.

Κανενός είδους ενότητα οργανωτική, πολιτική, ή ιδεολογική δεν προϋποτίθεται για μια τέτοια κίνηση ενιαίου μετώπου. Πρόκειται για μια κίνηση που θα επιβάλει τις εκλογές με τους όρους του λαϊκού κινήματος και όχι με τους όρους των Μερκοζί και των ντόπιων δοσιλόγων. Όταν επιτευχθεί ο στόχος η κάθε αντιμνημονιακή δύναμη μπορεί να προχωρήσει μόνη της, ή μαζί με άλλες κατά πώς νομίζει στην εκλογική αναμέτρηση.

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Και βέβαια. Αρκεί να συμφωνήσουν οι ηγεσίες των λεγόμενων κομμάτων της αριστεράς, διότι αυτές αποτελούν το βασικό εμπόδιο σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία ενιαίου μετώπου έχει υπάρξει κατά καιρούς.

Συμφωνούν μ’ αυτήν; Όχι. Αντιπροτείνουν κάτι άλλο; Ναι. Ζητούν και οι δυο εκλογές και όποιος αποδέχεται τα δικά τους προτάγματα να μπει στα ψηφοδέλτιά τους. Από ποιον ζητούν εκλογές; Από τον Παπαδήμο και τον Παπούλια. Ζητούν δηλαδή εκλογές όποτε και όπως βολεύει το καθεστώς. Νομιμοποιώντας έτσι το καθεστώς και διασφαλίζοντας στην πράξη ότι η επόμενη Βουλή θα είναι συνέχεια της σημερινής, όπως ακριβώς θέλει ο Βενιζέλος και τα μεγάλα αφεντικά της ΕΕ.

Και μέχρι να μας επιτρέψουν τις εκλογές, τι κάνουμε; Καταδικάζουμε μεγαλοφώνως τις επιβαλλόμενες πολιτικές, καταγγέλουμε εκ του ασφαλούς, δίνουμε εικονικές μάχες οπισθοφυλακής για να συντηρούμε την αυταπάτη στα μέλη και τους οπαδούς μας ότι κάτι κάνουμε και για όλα τα υπόλοιπα δεν μας καίγεται καρφί. Στάχτη και μπούρμπερη αν ξεπουληθεί η χώρα, ας κόψει τον λαιμό του ο λαός. Ίσως ο λαός να μην μπορεί να περιμένει, αλλά οι ηγεσίες μπορούν. Οι ηγεσίες της αριστεράς μπορούν να περιμένουν πότε θα τους δώσει την άδεια το «μαύρο μέτωπο» να πάνε σε εκλογές. Αν τους την δώσει ποτέ! Κι αν μέχρι τότε ο μισός πληθυσμός θα σέρνεται στην πλήρη ανέχεια και ο άλλος μισός θα βιώνει συνθήκες δουλοπαροικίας, δεν τρέχει τίποτε. Αρκεί οι κομματικοί μηχανισμοί να είναι νόμιμοι και το κρατικό χρήμα να τρέχει.

Αλήθεια, πώς θα ονόμαζε την τακτική αυτή ο ανώνυμος σχολιογράφος του Ριζοσπάστη, αν δεν την είχε η ηγεσία του ΚΚΕ και την είχαμε προτείνει εμείς; Όταν δε δώσει η σημερινή αριστερά την πολυπόθητη ευκαιρία στην άρχουσα τάξη να ελέγξει στρατό και αστυνομία για να αναστείλει βασικές λαϊκές ελευθερίες του συντάγματος, τότε να δείτε χαρές και πανηγύρια από τον ανώνυμο σχολιογράφο, ο οποίος δικαίως θα μας κατατροπώσει λέγοντας πώς απλώς τα αστικά κόμματα εφαρμόζουν το αστικό σύνταγμα!

Όταν η πολιτική αλητεία αποκτά ονοματεπώνυμο: Κίνηση Πολιτών Άρδην

2012-02-14T19:33:00.000+02:00

Επειδή πρέπει οπωσδήποτε να ανοίξει ο δρόμος για την εφαρμογή των συμφωνιών που ψηφίστηκαν το βράδυ της 12^ης Φεβρουαρίου και να ξεπουληθεί η χώρα στους ισχυρούς της ΕΕ, καλούνται όλες οι εφεδρείες του συστήματος. Παρών δήλωσε και η αποκαλούμενη Κίνηση Πολιτών Άρδην, μια κίνηση χωρίς πολίτες με σκοπό να υπερασπιστεί την νέα κατοχή υπό καθεστώς ευρώ και ΕΕ. Η εν λόγω κίνηση με ανακοίνωσή της στις 14/2 ανακάλυψε ότι ο πράκτορας της Γερμανίας Δ. Καζάκης (και είναι αποδεδειγμένα πράκτορας γιατί ζητά την επιστροφή στην δραχμή, που κατά τους σκοτεινούς εγκεφάλους της ανύπαρκτης κίνησης αποτελεί πολιτική επιλογή της Γερμανίας) αποζητά να γίνει πραξικόπημα στην χώρα. Αφορμή η συνέντευξη στο newsbomb (13/2/2012). Όπως θα διαπιστώσει οποιοσδήποτε έχει σώας τα φρένας και είναι καθαρός από σχέσεις με το «βαθύ κράτος», κάτι για το οποίο δεν είμαστε καθόλου σίγουροι όσον αφορά τους επώνυμους καθοδηγητές της εν λόγω κίνησης, θα διαπιστώσει διαβάζοντας την εν λόγω συνέντευξη τα εξής απλά:

Πρώτον: αυτό που διαπερνά την τοποθέτηση είναι η ανάγκη ενός ενιαίου μετώπου όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, εδώ και τώρα με κύριο και βασικό πρόταγμα την ακύρωση των συμφωνιών ξεπουλήματος λαού και χώρας.

Δεύτερο: να παραιτηθούν οι δυνάμεις, που έστω και στα λόγια έχουν αντιταχθεί στις συμφωνίες, από το κοινοβούλιο ώστε να βαθύνει η πολιτική κρίση.

Τρίτο: το σύνολο των αντιμνημονιακών δυνάμεων να μιλήσουν εκ μέρους της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και να απαιτήσουν την εδώ και τώρα διάλυση της Βουλής έτσι ώστε να πάμε με δημοκρατικούς όρους σε εκλογές.

Τέταρτο: να καλέσουν τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία να μην επέμβουν στην πολιτική διαμάχη.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Δ. Καζάκη στο newsbomb.gr, (13/2/2012):

κ. Καζάκη, χτες είχαμε διαδηλώσεις, φωνές, επεισόδια, φωτιές. Το νέο μνημόνιο, όμως, πέρασε ακάθεκτο από τη Βουλή. Στα στόματα όλων των Ελλήνων, η ερώτηση είναι μία: «Και τώρα τι γίνεται;».

Υπάρχει τεράστιο ζήτημα. Η χώρα δεν έχει κυβέρνηση. Στην ουσία. Όχι μόνο σε επίπεδο πρωθυπουργικού ανασχηματισμού, επειδή παραιτήθηκαν κάποιοι υπουργοί. Έχουμε παραδώσει τη χώρα ολοσχερώς στους ξένους δανειστές. Τώρα είναι η ώρα, οι δυνάμεις που αντιτάχθηκαν σε όλο αυτό να συγκροτήσουν ένα ενιαίο μέτωπο.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Με μια κοινή δήλωση. Να εκφράσουμε την αντίθεση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Και περί της πλειοψηφίας πρόκειται, παρότι οι πραιτοριανοί της κυβέρνησης έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μη φανεί η χτεσινή λαοθάλασσα. Ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση από την απελευθέρωση, και είναι πραγματικά κρίμα που μπαχαλάκηδες και πραιτοριανοί κατάφεραν, με τις γνωστές τακτικές τους, να μη φτάσει ο κόσμος στην πλατεία Συντάγματος.

Τι θα λέει αυτή η κοινή δήλωση;

Διότι είναι αδιανόητο ακόμη και να το σκεφτώ ότι η χώρα θα συνεχίσει με ένα τέτοιο πρωθυπουργό, με μια τέτοια διακυβέρνηση. Ποιος αποδέχεται σήμερα τον Βενιζέλο ως υπουργό Οικονομικών, την ώρα που το κόμμα του κατέρρευσε; Ποιος αποδέχεται τον Αντώνη Σαμαρά που έλεγε χτες αυτές τις κουταμάρες περί ανάπτυξης της χώρας, τις οποίες ο ίδιος κατήγγειλε πριν από λίγους μήνες;

Ποιοι θα υπογράφουν ένα τέτοιο κείμενο;

Οι ηγεσίες της Αριστεράς θα πρέπει αναλάβουν την ιστορική ευθύνη σε συντονισμό με τις υπόλοιπες δυνάμεις που αντιτάχθηκαν σε όλο αυτό. Οι δυνάμεις της Αριστεράς, που αντιτάχθηκαν στα μνημόνια, πρέπει να παραιτηθούν από το Κοινοβούλιο, ώστε να μη νομιμοποιούν με την παρουσία τους μια εκτεθειμένη στον ελληνικό λαό κυβέρνηση.

Και, άρα, να οδηγηθούμε σε εκλογές.

Δε φτάνει αυτό. Πρέπει και να περιφρουρήσουμε αυτές τις εκλογές. Γιατί, αν τις αφήσουμε να διεξαχθούν υπό τον Λουκά Παπαδήμο και την κυβέρνησή του, τότε η βία και νοθεία του ’61 θα μοιάζουν με παιδική χαρά.

Με ποιον τρόπο θα περιφρουρηθούν οι εκλογές;

Όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Να αναλάβουν οι δικαστές. Ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας να αναλάβουν τη διεξαγωγή των εκλογών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της Singular ή οποιουδήποτε άλλου ιδιώτη καταμετρητή ψήφων. Ωστε να διασφαλίσουμε ότι το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που πραγματικά ψήφισε ο ελληνικός λαός.

Να συμπεράνω ότι έχετε αναλάβει προσωπικά την πρωτοβουλία να έρθετε σε επαφή με την κυρία Παπαρήγα και τον κ. Τσίπρα και να τους καταθέσετε την πρότασή σας;

Ναι. Βρίσκομαι ήδη σήμερα σε μια διαδικασία συνεννόησης με την κυρία Παπαρήγα και αύριο θα κάνω το ίδιο και με τον κ. Τσίπρα. Οι επαφές με τις υπόλοιπες, εξωκοινοβουλευτικές, δυνάμεις που βλέπουν θετικά μια τέτοια προοπτική έχουν ολοκληρωθεί νωρίτερα.

Σε περίπτωση που οι δύο ηγέτες δε δεχτούν την πρότασή σας και κινηθούν πιο «θεσμικά» -όπως έχουν κάνει μέχρι τώρα- τι προβλέπετε ότι θα συμβεί;

Να το ξεκαθαρίσω: Η πρότασή μου είναι μεν ακραία, αλλά είναι και θεσμική. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι δε ζούμε μια ομαλή κοινοβουλευτική περίοδο. Στόχος της πρότασης είναι η τήρηση του Συντάγματος, ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Αν δεν κινηθούμε γρήγορα, ακριβώς για να προστατεύσουμε το Σύνταγμα που παραβιάζεται από κόμματα και κυβέρνηση, θα χυθεί αίμα. Όχι μόνο από τους πραιτοριανούς, αλλά και από τον κόσμο που πια δε θα έχει καμία ελπίδα.

Η Αριστερά πρέπει να σκεφτεί ώριμα. Διότι, τι είναι η Αριστερά, αν όχι μια δύναμη ανατροπής; Ανατροπής, μιας κατάστασης που είναι χειρότερη από χούντα; Γιατί υπάρχουν, αν όχι γι’ αυτό;

Προσέξτε: δε λέμε να ενωθούμε. Δεν είναι αυτή η πρότασή μας. Μιλάμε για μια σύμπραξη, ώστε να οδηγηθούμε σε εκλογές. Ενόψει της κάλπης, κάθε κόμμα ξεχωριστά θα καταθέσει τις προτάσεις του και θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός.

Ουσιαστικά, λέμε να εκβιάσουμε τους εκβιαστές και τους τρομοκράτες. Λέμε να προχωρήσουμε σε μα εκλογική διαδικασία που θα διασφαλίζει ότι θα καταγραφεί η πραγματική βούληση του ελληνικού λαού, γιατί αν την αφήσουμε στα χέρια αυτών των κυρίων…

Κι αν αυτό δε γίνει; Τι φέρνει η επόμενη μέρα, η εποχή του νέου μνημονίου, για τον Ελληνα πολίτη;

κ. Χριστοφορίδη, αν εφαρμοστεί το συγκεκριμένο μνημόνιο και τα άλλα μέτρα που έρχονται, μετά από δύο-τρεις μήνες η κατάσταση στην Ελλάδα θα είναι αβίωτη. Είναι ζήτημα αν ο μισός πληθυσμός θα μπορεί να τραφεί. Αν θα έχει, δηλαδή, την αγοραστική δύναμη να αγοράσει έστω και τα απαραίτητα. Μην ξεχνάτε ότι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 3 εκατομμύρια Έλληνες ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας το 2010. Προσθέστε σε αυτούς, τους ακόμη περισσότερους του 2011 και του 2012. Ο χειμώνας που ζούμε είναι χειρότερος από αυτόν του ’41-’42. Γνωρίζω προσωπικά την περίπτωση μιας 27χρονης μητέρας που αυτοκτόνησε, αφού αναγκάστηκε να κλείσει το ψιλικατζίδικό της και ο άντρας της ήταν άνεργος. Μιλάμε για αίμα που ήδη τρέχει. Καθημερινά. Ποιος εμποδίζει τους ανθρώπους που βλέπουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν επειδή δεν έχουν γάζες τα νοσοκομεία… Πόσο δύσκολα μπορεί να στρίψει η βίδα του κόσμου και το αίμα να χυθεί ποτάμια;

Σχετικά με το Βιβλίο, "Μακεδονία: Οι φυλές και το Μέλλον τους"

2012-02-14T12:22:00.000+02:00

Επειδή ο σκοταδισμός με σύμμαχο την άγνοια μπορεί να ευνουχίσει πνευματικά και ηθικά τον οποιοδήποτε, ξεκαθαρίζω τα εξής πολύ απλά:

Πρώτο: Η μετάφραση έγινε το 2004 και όχι το 2006 και το συγκεκριμένο βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οδυσσέας. Δυστυχώς ο εκδότης θεώρησε πρέπον να πετσοκόψει την ιστορική επιμέλεια που συνόδευε την μετάφραση, όπου αποτυπωνόταν ανάγλυφα και η θέση του μεταφραστή. Μάλιστα, ο εκδότης συνόδευσε το βιβλίο με μια δική του εισαγωγή εξαιρετικά προσβλητική για το έργο και τον Βρετανό συγγραφέα. Η εισαγωγή αυτή είναι πέρα για πέρα μύθευμα και προϊόν σκοπιμότητας.

Δεύτερο: Ο Μπρέιλσφορντ δεν υπήρξε ποτέ πράκτορας των Βρετανών. Αντίθετα ανήκε στην αντιϊμπεριαλιστική τάση του Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, το οποίο ιδρύθηκε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, και ασκούσε δριμύτατη κριτική στην ιμπεριαλιστική πολιτική της Βρετανίας παγκόσμια, αλλά και στα Βαλκάνια ιδιαίτερα. Κάτι που τότε, αλλά και αργότερα δεν τόλμησε να κάνει κανείς πούρος εθνικόφρων. Ούτε υποστήριξε ποτέ την ανεξάρτητη Κρητική Πολιτεία. Το βιβλίο του μάλιστα αποτελεί τρανή απόδειξη του πόσο βαθιά ριζωμένο ήταν το αίτημα της ένωσης στους Κρητικούς.

Τρίτο: Ο συγγραφέας πολέμησε στον πόλεμο του 1897 με την μεριά των Ελλήνων στις τάξεις της διεθνούς ταξιαρχίας υπό τον Ριτσότι Γαριβάλδι (ανιψιό του γνωστού Γαριβάλδι). Άφησε και σχετικά απομνημονεύματα. Η διεθνής ταξιαρχία των φιλελλήνων, αλλά και η ταξιαρχία Σμολένσκι έξω από τον Βόλο, ήταν οι μόνες μονάδες του ελληνικού στρατού που πολέμησαν με σθένος και απαράμιλλη ανδρεία εναντίον των Οθωμανών, όταν ο διάδοχος Κωνσταντίνος και οι επιτελείς του είχαν σαν αποστολή να σημαίνουν διαρκώς υποχώρηση με σκοπό να οδηγηθεί ο ελληνικός στρατός σε μια ατιμωτική ήττα ώστε να επιβληθεί κατόπιν ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στην Ελλάδα. Όπως και έγινε.

Τέταρτο: Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1906 και από τότε αποτέλεσε βασική βιβλιογραφική αναφορά για την κατάσταση της Οθωμανικής Μακεδονίας πριν και μετά την εξέγερση του Ίλιντεν (1903). Είτε συμφωνεί κανείς, είτε διαφωνεί με τα συμπεράσματα του συγγραφέα, κανείς και ποτέ δεν τόλμησε να αμφισβητήσει από ιστορική σκοπιά την πληρότητα και την ακρίβεια των παρατηρήσεων και των στοιχείων που αναφέρει. Αυτό που διαπιστώνει ο συγγραφέας εκείνη την εποχή, ήταν το γεγονός ότι η Οθωμανική Μακεδονία αποτελούνταν από διάσπαρτες εθνότητες, τόσο ανάκατες μεταξύ τους, που δεν θα μπορούσε κανένας εθνικός αλυτρωτισμός να επιβληθεί στην τότε Μακεδονία, παρά μόνο μέσα από ανελέητους διωγμούς και σφαγές των αλλοφύλων. Όπως κι έγινε.

Πέμπτο: Το βιβλίο υποστηρίζει την ανεξάρτητη από τους Οθωμανούς Μακεδονία, όπου όλες οι ανάμικτες εθνότητες θα μπορούσαν να ζήσουν ισότιμα και ειρηνικά. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε είναι σίγουρο πώς η ενιαία Μακεδονία θα γινόταν αργά ή γρήγορα ο κρίκος ένωσης όλων των Βαλκανικών εθνών, όπως ήθελε και πάλευε ο Ρήγας (προφανώς κι αυτός ήταν πράκτορας των Βρετανών). Αυτό στην πράξη αποδείχτηκε ουτοπία. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι τριχοτόμησαν την παλιά Οθωμανική Μακεδονία επιβάλλοντας μια άγρια και αιματηρή διαίρεση του πληθυσμού της.

Έκτο: Η μεγάλη συνεισφορά του συγκεκριμένου βιβλίου βρίσκεται στο γεγονός ότι αποδεικνύει ότι δεν υπήρξε ποτέ Μακεδονικό Έθνος, αλλά μόνο διάσπαρτες μακεδονικές εθνότητες (Βουλγαροσλάβοι, Έλληνες, Τούρκοι, Εβραίοι, κοκ). Αυτό έχει μεγάλη σημασία για να αντιμετωπιστεί η προπαγάνδα των Σκοπίων που μιλά για Μακεδονικό Έθνος και θεωρούσε την εξέγερση του Ίλιντεν ως εθνέγερση των Μακεδόνων. Όπως αποδεικνύει το βιβλίο, το Ίλιντεν ήταν μια κακά προετοιμασμένη εξέγερση της οργάνωσης VMRO, η οποία αν και τότε ήθελε να γίνει οργάνωση όλων των Μακεδόνων (Ελλήνων, Βουλγαροσλάβων, Τούρκων, Εβραίων, κοκ) δεν το πέτυχε και τελικά κατέληξε να αλωθεί από τον Βουλγαρικό αλυτρωτισμό.

Έβδομο: Όλα αυτά οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα πώς η αληθινά πατριωτική και δημοκρατική στάση στο ζήτημα των Σκοπίων δεν μπορεί να είναι εκείνη που επικεντρώνει στο όνομα αυτού του κράτους. Είναι αδιάφορο πώς θα ονομάζονται τα Σκόπια. Το μεγάλο πρόβλημα είναι η ίδια η ύπαρξή τους ως προϊόν ανοιχτής ιμπεριαλιστικής επέμβασης και διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας. Ότι όνομα κι αν αποκτήσουν. Δεν μπορεί κανένας αληθινός πατριώτης και δημοκράτης να ανέχεται κρατίδια-υβρίδια, προτεκτοράτα, τετελεσμένα προϊόντα πολέμου και επέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων. Γι' αυτό και η άποψή μου είναι ότι τα Σκόπια, όπως και το Κόσοβο, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, κοκ, συνιστούν παρά φύση κρατίδια, τα οποία θα πρέπει να εκλείψουν και να ενσωματωθούν σε μια ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατική Γιουγκοσλαβία. Αυτή είναι η θέση μου και αυτή υπεράσπιζα με την μετάφραση του συγκεκριμένου βιβλίου.

Όγδοο: Όσοι μιλούν για "ελληνική Μακεδονία", λειτουργούν όπως τυπικά λειτούργησε η προδοτική εθνικοφροσύνη σ' ολόκληρη την ιστορία του τόπου μας. Ως διατεταγμένοι πράκτορες των Μεγάλων Δυνάμεων και των σχεδίων τους. Κι αυτό γιατί αφενός προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή από την αληθινά πατριωτική και δημοκρατική θέση που πρέπει να έχει κανείς για το ζήτημα και από την άλλη προτείνουν πρόστυχους αλυτρωτισμούς, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τους Γερμανούς και άλλους μεγάλους για να πυροδοτήσουν πολέμους για επαναχάραξη συνόρων. Όπως ακριβώς κάνουν σήμερα ενισχύοντας τον Σκοπιανό "Μακεδονικό" αλυτρωτισμό, τον Αλβανικό αλυτρωτισμό, τον Βουλγαρικό αλυτρωτισμό και πάει λέγοντας. Οι δικοί μας εθνικόφρονες, δήθεν πατριώτες, είναι η εγχώρια εκδοχή του ξενοκίνητης μαφίας του UCK και των άλλων συμμοριών που χρηματοδοτεί και ενισχύει ο δυτικός ιμπεριαλισμός στα Βαλκάνια για να κρατά διαρκώς αντιμέτωπους τους λαούς της περιοχής.

Δημήτρης Καζάκης

Γιατί διακόπηκε η "Εκπομπή ΑΕ" στο Ράδιο 9

2012-02-10T14:47:00.000+02:00

Η "Εκπομπή ΑΕ" στο Ράδιο 9 διέκοψε την λειτουργία της διότι οι συντελεστές της δεν μπορούν να συμμορφωθούν με τις "άνωθεν υποδείξεις". Ήδη από τις 9 Φεβρουαρίου και ημέρα Πέμπτη, οι ενημερωτικές εκπομπές του σταθμού πληροφορήθηκαν ότι υπάρχει "υπόδειξη" αλλαγής πλεύσης. Σύμφωνα μ' αυτήν επιτρέπεται η κριτική και μάλιστα αμείλικτη στο εσωτερικό πολιτικό σύστημα, αλλά επ' ουδενί δεν πρέπει να τεθεί στο στόχαστρο το νέο μνημόνιο, η τρόικα, το ευρώ και η ΕΕ. Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του σταθμού το μνημόνιο πρέπει να "περάσει" οπωσδήποτε. Η "γραμμή" που δόθηκε ήταν απολύτως σαφής: "πολύ κακό το νέο μνημόνιο, αλλά τι να κάνουμε δεν έχουμε άλλη λύση".
Παρά την "άνωθεν υπόδειξη" η Εκπομπή ΑΕ εξέπεμψε κανονικά την Πέμπτη 9/2 αψηφώντας την νέα "γραμμή". Κατόπιν τούτου στάθηκε αδύνατη η συνέχιση της συνεργασίας διότι, όχι μόνο δεν δεχόμαστε "άνωθεν υποδείξεις", αλλά ούτε πρόκειται να υποκύψουμε στο καθεστώς της νέας κατοχής στα ΜΜΕ και στην χώρα. Οι συντελεστές της εκπομπής ανανέωσαν το ραντεβού με το κοινό τους και το σύνολο του ελληνικού λαού την Κυριακή 12/2 στις 5:00 μμ στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη (παλαιά Βουλή). Θα είμαστε όλοι εκεί.

10/9/2012
Δημήτρης Καζάκης

Μια χρήσιμη ανταλλαγή απόψεων...

2012-01-24T13:16:00.000+02:00

Έλαβα και παραθέτω την παρακάτω επιστολή, όπως και την απάντηση που συνέταξα:

Για να μπορέσει ο λαός πρέπει να του πούμε την αλήθεια…

Με αφορμή την εκδήλωση του ΕΠΑΜ και την ομιλία του κ. Καζάκη στις 17- 12 2011 στο Βόλο για την οικονομική κρίση και τις διεξόδους απ’ αυτή θα ήθελα να καταθέσω μερικές σκέψεις.

Καταρχάς πρέπει να επισημάνω ότι με εντυπωσίασε το πλήθος του κόσμου σε σημείο που σκέφτηκα πως « να ,κάτι κινείται» αφού σε άλλες παρόμοιες συγκεντρώσεις ο κόσμος είναι αισθητά λιγότερος, στα όρια θα έλεγα της απογοήτευσης. Παρακολούθησα όλη την ομιλία με μεγάλη προσοχή και με ακόμη μεγαλύτερη τόσο την Πολιτική όσο και την Επαγγελματική γεωγραφία του κόσμου που συμμετείχε, αφού η κοινωνία μας είναι μικρή και λίγο – πολύ όλοι γνωριζόμαστε.

Συμπέρασμα πρώτο : ήταν όλοι εκεί , πρώην και νυν αριστεροί, μεταμελημένοι πασόκοι, μέλη και υποψήφιοι με το ΛΑΟΣ , μέλη και εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες τόσο με το ΠΑΣΟΚ όσο και με τη Ν.Δ. , αλλά και μικρομεσαία στρώματα, έμποροι , καθηγητές μέσης εκπαίδευσης, συνταξιούχοι , ακόμη και γραφικοί!

Προσπάθησα να καταλάβω ποια είναι η συγκολητική ουσία και βρίσκονται όλοι αυτοί οι διαφορετικών πολιτικών αποχρώσεων πολίτες εκεί.

Η πρώτη απάντηση προφανής : η οικονομική και όχι μόνο κρίση «ακουμπάει » τους πάντες ενώ ο κόσμος διψάει για κάτι καινούριο , κάτι έξω από το μέχρι σήμερα γνωστό πολιτικό – κομματικό σκηνικό. Και ως εδώ καλά. Κάτι όμως με έτρωγε μέσα μου. Τι άλλο λοιπόν, τι άλλο είναι αυτό που ενώνει όλο αυτό τον κόσμο και ήρθε ως εδώ; Αφού το παίδεψα λίγο ακόμη ήρθε ο «φωτισμός». Αυτό που δεν φαίνεται αρχικά σου αποκαλύπτεται με μια δεύτερη ματιά. Ο ΛΑΟΣ είπα μέσα μου, αυτή η «μαγική» λέξη ( που σημειωτέον ακούστηκε τουλάχιστον καμιά δεκαριά φορές από την ομιλητή , με την επισήμανση ότι έχω εμπιστοσύνη στο Λαό) είναι που ενώνει τους πάντες , δεξιούς – αριστερούς- κεντρώους- εργάτες – μικρομεσαίους ακόμη και τους αστούς!!!

Και ως γνωστόν κάθε τι λαϊκό , κάθε τι που σχετίζεται με το Λαό συνήθως αγιοποιείται , είναι τίμιο κ.λ.π.Ο Λαός λοιπόν , το Λαϊκό στοιχείο και για να μην μας ξεφύγει κανείς συγκροτούμε ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ και μάλιστα ΕΝΙΑΙΟ. Σεχταριστή είπα μέσα μου σα δεν ντρέπεσαι.

Συνειρμικά μου ήρθε και η έννοια ΕΘΝΟΣ – ΕΘΝΙΚΟ κ.λ.π. Άλλη έννοια πάλι, σκέφτηκα, που χωράει τους πάντες , μόνο που η τελευταία είναι και αρνητικά φορτισμένη , σε παραπέμπει στο εθνικιστής- φασίστας κ.λ.π. ξέρετε…

Άρα σωστά επιλέχτηκε από τον κ. Καζάκη για τίτλος του υπό συγκρότηση κινήματός του το ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ και όχι για παράδειγμα ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ.

Ας ανοίξω εδώ μια παρένθεση για να μην παρεξηγηθώ. Ο ίδιος αισθάνομαι λαϊκός τόσο από άποψη καταγωγής όσο και κουλτούρας και επίσης νιώθω υπερήφανος για την Ελληνικότητά μου όχι τόσο από αιματολογική άποψη ( που να ξέρω άλλωστε τι ακριβώς αίμα κυκλοφορεί στις φλέβες μου ) αλλά όσο και κυρίως από άποψη παιδείας. Οι επισημάνσεις γίνονται γιατί δεν είναι δα και τόσο δύσκολο σε τέτοιες εποχές να σου κολήσουν καμιά ετικέτα όπως Ευρωλάγνος κ.λ.π.

Ας επανέλθουμε όμως στα προηγούμενα . Είναι σαφές ότι στο Λαό υπάρχουν δυνατότητες τόσο για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο, αυτό άλλωστε μας διδάσκει η Ιστορία. Λαοί που αξιώθηκαν τη Δημοκρατικότερη Δημοκρατία στα Νεώτερα χρόνια ( Βαϊμάρη ) λίγο αργότερα βρέθηκαν να υπηρετούν το Ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ, αφού και ο φασισμός ,ξέρετε ,Λαϊκό κίνημα είναι : άρα και επομένως δεν είναι απλά και μόνο θέμα Λαού , αφού σ’ αυτόν υπάρχουν τάξεις , όπως τάξεις υπάρχουν και στο έθνος.

Ερώτημα πρώτον λοιπόν : Ποια ακριβώς συμφέροντα από ταξική άποψη θέλουμε να υπηρετήσουμε σ’ αυτόν τον ανελέητο οικονομικό και όχι μόνο πόλεμο που μας έχει κυρήξει ο παγκόσμιος Καπιταλισμός.

Ερώτημα δεύτερο : Αν συμφωνήσουμε κάνοντας συγκεκριμένη ανάλυση σε μια συγκεκριμένη κατάσταση στη θέση ότι , σε περιόδους κρίσης όπου ο καπιταλισμός, επιτίθεται παγκόσμια ότι το Εθνικό είναι και προοδευτικό , με ποιες Εθνικές συμμαχίες θα αντιπαρατεθούμε σ’ «αυτόν» , με τι στόχο και ως πού θέλουμε να φτάσουμε.

Ας ανατρέξουμε και πάλι στην Ιστορία και μάλιστα στην Ελληνική . Η ιστορία λοιπόν μας διδάσκει ότι το Ε.Α.Μ. ανδρώθηκε και κυριάρχησε για ένα και μοναδικό λόγο, επειδή πάτησε πάνω σε εθνικά χαρακτηριστικά , αλλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο απέτυχε στη συνέχεια. Δεν μπόρεσε δηλαδή να κάνει κατανοητό στον κόσμο του ότι το ΚΥΡΙΟ σε πρώτη φάση που ήταν το Εθνικό ( Εθνική ανεξαρτησία) γίνεται ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ στην επόμενη φάση του κινήματος , αφού η υλοποίηση και των άλλων στόχων του ( της κοινωνικής απελευθέρωσης και της Λαϊκής κυριαρχίας περνούσαν από την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού )

Μ’ άλλα λόγια η μη δυνατότητα εξέλιξης ενός κινήματος με λαϊκό-δημοκρατικά χαρακτηριστικά σε αντίστοιχο με σοσιαλιστικά ( όπου το Εθνικό υποχωρεί και το ταξικό γίνεται κύριο ) είναι κατά την άποψή μου και ο κύριος λόγος της συντριβής αυτού του επαναστατικού κινήματος.

Αν λοιπόν το τρίπτυχο που βάζει το ΕΠΑΜ, δεν χρωστάμε- δεν πληρώνουμε – επιστροφή σε εθνικό νόμισμα έχει Εθνικά και Λαϊκο – δημοκρατικά χαρακτηριστικά δεν έχει υποχρέωση προς τον κόσμο που το παρακολουθεί να εξηγήσει :

1ο : ότι ο δρόμος για την υλοποίηση των παραπάνω δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, έχει δυσκολίες και μάλιστα συγκεκριμένες , χρειάζονται θυσίες , ίσως και ρίσκο αφού παίζονται παιχνίδια ακόμη και κυρίως σε γεωστρατηγικό επίπεδο!!

2ο : ότι για να υπάρξει έστω και μια πιθανότητα υλοποίησης των παραπάνω στόχων , χρειάζεται να κάνουμε σαφές στον κόσμο που μας ακούει ότι ο αγώνας χρειάζεται να έχει όχι μόνο Εθνικά αλλά και κυρίως ταξικά χαρακτηριστικά.

Ο κόσμος στην εκδήλωσή σας ρώταγε με αγωνία και δικαίως «θα κάνετε κόμμα κύριε Καζάκη;» σαν αυτό από μόνο του με το πάτημα ενός κουμπιού θα έλυνε το πρόβλημα.

Αν δεν έχουμε ξεκάθαρες θέσεις για τα προηγούμενα με το φόβο ή το επιχείρημα ότι μπορεί να τρομάξουμε τον κόσμο, τότε φοβάμαι πως οδηγούμαστε σε τακτικισμούς που κι αυτοί χρειάζονται ( αρκεί να μην το παρακάνουμε) όμως φοβάμαι ακόμη περισσότερο πως όλος αυτός ο κόσμος στην πρώτη δυσκολία , πριν ακόμη προλάβει να συγκροτηθεί σε κίνημα, θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθει.

Γι’ αυτό και η ευθύνη όσων αναλαμβάνουν να ηγηθούν κινημάτων σε τέτοιες δύσκολες εποχές είναι μεγάλες αφού μια ακόμη αποτυχία θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση. Η περίπτωση άλλωστε των Δεινοσάυρων στη φυσική ιστορία που είχαν μεγάλο σώμα αλλά μικρό εγκέφαλο και ακριβώς γι ‘ αυτό το λόγο δεν μπόρεσαν να μετεξελιχθούν και να επιβιώσουν ,ίσως πρέπει λίγο να μας προβληματίσει….

Με τιμή

Μπασπανέλος Βασίλης

Μηχ/γος Μηχ/κος -Εκπ/κος

Υ.Γ .

Κύριε Καζάκη καλησπέρα

Τις παραπάνω σκέψεις δημοσίευσα στον τοπικό τύπο μετά την ομιλία σας στο Βόλο. Από τότε έχω διαβάσει όλα τα κείμενα που δημοσιεύσατε στο προσωπικό σας ιστολόγιο , τόσο αυτά που σχετίζονται με το οργανωτικό ζήτημα , όσο και αυτά που αναφέρονται στις τελευταίες εξελίξεις στο χώρο του ΕΠΑΜ. Ωστόσο οι παραπάνω προβληματισμοί συνεχίζουν να με απασχολούν . Θα ήθελα λοιπόν , αν δεν σας κάνει κόπο, την γνώμη σας για τις θέσεις που εκφράζω στο κείμενο μου.

Σας ευχαριστώ.

Για να μπορέσει ο λαός πρέπει να μιλήσουμε την γλώσσα του και να τον κινητοποιήσουμε με τον τρόπο που καταλαβαίνει ο ίδιος…

Καταρχάς, η δυνατότητα ενός κινήματος να απευθυνθεί στο σύνολο των λαϊκών στρωμάτων αποτελεί ανεξάντλητη πηγή δύναμης και επαναστατικής εγρήγορσης. Αν πιστεύει κανείς στ' αλήθεια στην ανάγκη της κοινωνικής εξέγερσης προκειμένου να ανατραπεί το καθεστώς που έχει επιβληθεί στην χώρα, τότε δεν μπορεί παρά να φροντίσει για την ενότητα του κοινωνικού υποκειμένου που καλείται να βγάλει σε πέρας αυτό το καθήκον. Κι αυτό φιλοδοξεί να κάνει το ΕΠΑΜ. Και νομίζω ότι το καταφέρνει, με όλα τα προβλήματα και τις αδυναμίες του, όπως άλλωστε δείχνει και οι συγκεντρώσεις όχι μόνο στον Βόλο, αλλά παντού, σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Ποια άλλη δύναμη σήμερα που ευαγγελίζεται ανάλογες θέσεις και επιδιώκει – στα λόγια έστω – την κοινωνική εξέγερση, ή την επανάσταση, μπορεί με σοβαρότητα να ισχυριστεί ότι έχει την κοινωνική απήχηση του ΕΠΑΜ; Καμιά. Αυτό από μόνο του κάνει το ΕΠΑΜ την πιο – εν δυνάμει έστω – καθαρόαιμη επαναστατική δύναμη αυτής της περιόδου.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος για να αποτύχει το ΕΠΑΜ είναι αν εμείς οι ίδιοι χάσουμε τον μπούσουλα και αυτογελοιοποιηθούμε απέναντι στον λαό. Δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να αναχαιτίσει την δυναμική του ΕΠΑΜ εκτός από το ίδιο το ΕΠΑΜ. Μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο; Και βέβαια μπορεί να συμβεί. Η ιστορία δεν υπογράφει συμβόλαια, ούτε παρέχει ασφαλιστικές δικλείδες, ή εγγυήσεις. Στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων παγκόσμια δεν γνωρίζω κανένα κίνημα που απευθύνθηκε πλατιά στις τάξεις της κοινωνίας και του λαού και να κατάκτησε με κάποιον τρόπο – ιδεολογικό, ταξικό, ή άλλον – την εγγύηση ότι δεν πρόκειται να εκφυλιστεί. Όπως κι αν το δει κανείς δεν υπάρχουν λαγοπόδαρα που να σε προφυλάξουν από τους κινδύνους του εκφυλισμού. Μόνο οι παραθρησκευτικές, ή ιδεολογικοπολιτικές σέχτες, όπως αυτές που έχουν πλημμυρίσει σήμερα την αριστερά (από την ηγεσία του ΚΚΕ έως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ) έτρεφαν ανέκαθεν την αυταπάτη ότι διαθέτουν οργανικά στο "πιστεύω" τους την απόλυτη εγγύηση της καθαρότητας και της επιτυχίας τους. Τέτοια σέχτα δεν είναι το ΕΠΑΜ και ούτε πρόκειται να γίνει. Τουλάχιστον όσο περνά από το χέρι μας.

Αυτό που παρατηρώ στην τοποθέτησή σου είναι η αντιπαράθεση του λαού με την τάξη και κατόπιν του έθνους με την τάξη. Αυτή δυστυχώς είναι μια παλιά ιδεολογικοπολιτική ασθένεια που αντλεί την καταγωγή της από τους πιο αντιδραστικούς θεωρητικούς της μοναρχίας και αργότερα της αστικής τάξης. Μόνο αυτοί οι θεωρητικοί έκαναν τα αδύνατα, δυνατά να διαχωρίσουν την τάξη από τον "λαό" και το "έθνος", έτσι ώστε οι δυο τελευταίες κατηγορίες να αποκτήσουν μεταφυσική υπόσταση. Τέτοιες μεταφυσικές έννοιες δεν μπορούν παρά να εκπροσωπούνται από μεταφυσικούς θεσμούς που όσο πιο απολυταρχικοί είναι τόσο καλύτερα, γιατί στέκονται υπεράνω της κοινωνίας των ταξικών συγκρούσεων. Οι θεωρητικοί αυτοί της μοναρχικής και της αστικής αντίδρασης πίστευαν και πιστεύουν ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορεί να είναι αυθύπαρκτες ιστορικές συλλογικότητες μέσα στην κοινωνική δράση. Με ανησυχεί σοβαρά το γεγονός ότι αυτή η ασθένεια είναι τόσο ενδημική σε πάρα πολλούς και μέσα στην αριστερά σήμερα. Κι αυτό αποτελεί έναν σοβαρό δείκτη σχετικά με την κοινωνική απαξίωση της αριστεράς σήμερα.

Δες, π.χ., την ευκολία που ορισμένοι παπαγαλίζουν δυο κατάφωρα αντιδραστικές θέσεις: Πρώτον, την θεωρία των "δύο εθνών", του έθνους των εργαζομένων και του έθνους του κεφαλαίου, δίνοντας έτσι αριστερό πρόσημο σε μια παλιά άκρως αντιδραστική θεωρία. Αυτός που επινόησε την θεωρία των "δύο εθνών" ήταν ο αντιδραστικός φιλομοναρχικός Ντισραέλι στο έργο του η Σίβυλλα στα 1843. Αυτός μίλαγε για την αναπόφευκτη διάλυση της κοινωνικής συνοχής με την άνοδο του καπιταλισμού, όπου το έθνος διασπάται ανάμεσα σε δυο έθνη: στο έθνος της φτωχών και στο έθνος των πλουσίων. Ο μόνος που θα μπορούσε να κρατήσει την συνοχή του έθνους, αλλά και της βρετανικής κοινωνίας δεν ήταν άλλος από τον θεσμό της μοναρχίας. Αντίθετα, για όλους τους προοδευτικούς θεωρητικούς εκείνης της εποχής με κορυφαίο τον Μαρξ, το έθνος δεν ήταν μια μεταφυσική οντότητα, αλλά η ιστορική συγκρότηση ενός νέου συλλογικού κοινωνικού υποκειμένου που διεκδικεί την κυριαρχία του και την δική του ιστορική ταυτότητα, του λαού. Ο λαός αποτέλεσε την νέα ιστορική ρίζα των εθνών που γέννησαν οι αστικές επαναστάσεις.

Λένε ότι τα σύγχρονα έθνη αποτελούν επινόηση της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία. Η ιστορία διδάσκει ότι τα σύγχρονα έθνη ήταν το ιστορικό αποτέλεσμα της μάχης της αστικής τάξης με τους εκπροσώπους του μεσαίωνα, όταν η πρώτη χρειάστηκε να κινητοποιήσει μαζί της, προκειμένου να νικήσει τους δεύτερους, το σύνολο των υπόλοιπων καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων. Δεν ήταν επινόηση της αστικής τάξης, αλλά η αναγκαστική συμμαχία της αστικής τάξης με τους υπόλοιπους καταπιεσμένους προκειμένου να ξεφορτωθούν όλοι μαζί τους εκπροσώπους του μεσαίωνα. Έτσι γεννήθηκε η έννοια λαός και στη βάση του το σύγχρονο έθνος. Γι' αυτό ο λαός, όπως και το σύγχρονο έθνος, αποτελεί το ιστορικό λίκνο των σύγχρονων κοινωνικών τάξεων. Έξω από τον λαό και το έθνος δεν μπορεί να νοηθεί τάξη. Προπαντός εργατική τάξη.

Ο λαός εμφανίζεται ως ανεξάρτητο υποκείμενο της ιστορίας από την στιγμή που σπάει τα δεσμά της απολυταρχίας, η οποία στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορούν να εκφράζονται από μόνοι τους παρά μόνο μέσα από την βούληση της υπέρτατης εξουσίας, κοσμικής και υπερκοσμικής. Να από που μας έρχεται η νεόκοπη θεωρεία των ελίτ, που δυστυχώς στην αριστερά εκφράζεται με τις θεωρίες περί ταξικών πρωτοποριών, ή αναγκαστικής κομματικής εκπροσώπησης. Ο λαός και το έθνος υπάρχουν, υφίστανται μόνο όσο υπάρχει και τους εκφράζει συγκεντρωτικά η απολυταρχία. Έτσι έλεγαν οι παλιοί ρασοφόροι υποστηρικτές της μοναρχίας.

Η ιστορική αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Όσο κυριαρχεί ιστορικά η απολυταρχία, όσο επιβάλλονται οι κοινωνικοπολιτικές ελίτ, οι άρχοντες, οι δικτάτορες και οι παρά φύση ηγέτες, ναι, τότε δεν υπάρχει λαός, δεν μπορεί να υπάρξει λαός. Υπάρχει μόνο με το νόημα που έδινε ο Χίτλερ στην έννοια Volk, δηλαδή ενός απόλυτα υποτακτικού πλήθους υπεξουσίων, ή υπηκόων, που για να εκφραστεί μπορεί να το κάνει μόνο μέσα από επιφανείς ηγέτες ή ελίτ, που λειτουργούν σαν «πατερούληδες» έξω, πέρα και πάνω από την μάζα.

Ο λαός εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας όταν για πρώτη φορά διακυρρήσει με την πράξη του και με το αίμα του ότι το έθνος είναι αυτός ο ίδιος, ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν πάνω από αυτόν και επομένως δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξουσία που δεν πηγάζει από την θέλησή του και δεν ασκείται προς όφελός του. Κι επομένως δεν χρειάζεται κανέναν υπεράνω αυτού για να εκφράζεται, ή για να υπάρχει. Αντίθετα είναι αυτός που καθορίζει την συγκρότηση του κράτους και της επικράτειας. Αυτός είναι ο "αυτοκράτωρ λαός" όπως έλεγε ο Ρήγας. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα εμφανίζεται αυτήν ακριβώς την εποχή.

Το γεγονός ότι η σύγκρουση με την τυραννία καθορίζει την πρώτη ιστορική ενότητα του λαού, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι ενιαίος και με ενιαία θέληση, όπως λανθασμένα εκτιμούσε ο Ρουσώ. Μέσα στα πλαίσιά του συγκρούονται, ανειρήνευτα τις περισσότερες φορές, κοινωνικά στρώματα και τάξεις από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η ενότητα του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την αναμέτρηση των διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων που τον απαρτίζουν με την εξουσία και τα συμφέροντα που κάθε φορά υπερασπίζει. Γι’ αυτό και κανένας θεσμός, όσο αντιπροσωπευτικός κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την λαϊκή κυριαρχία, η οποία εκφράζεται απολύτως ελεύθερα και πρωταρχικά πρώτα και κύρια μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι για κάθε επιμέρους κοινωνικό στρώμα και τάξη του λαού.

Στο εσωτερικό του λαού διεξάγεται μια ασίγαστη πάλη που μόνο προσωρινά και υπό συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες διακόπτεται από ευρείες συμμαχίες. Μόνο και μόνο για να ανατραπούν στην αμέσως επόμενη στροφή των εξελίξεων. Οι συγκρούσεις αυτές έχουν αναγκαστικά στο επίκεντρό τους το ποια τάξη ή στρώμα θα βάλει την σφραγίδα των συμφερόντων του στην ενότητα του λαού. Ποια δηλαδή κοινωνικοταξικά συμφέροντα θα επικρατήσουν και θα εμφανιστούν με καθολική ισχύ ως συμφέρον όλου του λαού και του έθνους. Και οι συγκρούσεις αυτές, όπως όλες οι συγκρούσεις που γέννιουνται από τα κατάβαθα της κοινωνίας, εκφράζονται πρώτα και κύρια ως συγκρούσεις ιδεολογικές, ως συγκρούσεις οργανώσεων, κομμάτων και κινημάτων που επιδιώκουν να εκφράσουν την λαϊκή ενότητα.

Η ιδιαιτερότητα της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν μπορεί να συγκροτηθεί ως τάξη σαν μια «απλή άθροιση ομώνυμων μεγεθών, το ίδιο περίπου όπως οι πατάτες μέσα σ’ ένα σακί αποτελούν ένα σακί με πατάτες», όπως έλεγε γλαφυρά ο Μαρξ. Ο Μαρξ επίσης έγραφε ότι «εφόσον εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από οικονομικές συνθήκες ύπαρξης, που ξεχωρίζουν τον τρόπο της ζωής τους, τα συμφέροντά τους και την κουλτούρα τους από εκείνες των άλλων τάξεων και τις αντιπαραθέτουν εχθρικά μ’ αυτές, συνιστούν μια τάξη. Στο βαθμό όμως που υπάρχει μόνο μια τοπική συνάφεια των συμφερόντων τους, όπως συμβαίνει ανάμεσα στους μικρούς αγρότες, και δεν δημιουργείται καμιά αίσθηση κοινότητας, κανένας εθνικός δεσμός και καμιά πολιτική οργάνωση, τότε δεν συγκροτούν τάξη.» Η εργατική τάξη είναι η μόνη που από τη φύση και τη θέση της στην αστική κοινωνία μπορεί να συγκροτηθεί αφεαυτού της σε τάξη αναδεικνύοντας την κοινότητα των συμφερόντων της, τους πανεθνικούς δεσμούς της και το δικό της πολιτικό κίνημα. Γι’ αυτό και είναι η πρώτη τάξη καταπιεσμένων στην παγκόσμια ιστορία που μπόρεσε από τα πρώτα κιόλας βήματά της να δημιουργήσει ένα αμιγώς δικό της μαζικό κίνημα και την συγκροτημένη δική της πολιτική εκπροσώπηση.

Μπορεί λοιπόν να συγκροτηθεί ή έστω να υπάρξει η εργατική τάξη ως κοινωνικό υποκείμενο έξω από το λαό και το έθνος που μέσα στα σπλάχνα του γεννήθηκε η «αίσθηση κοινότητας», οι «πανεθνικοί δεσμοί» και η «πολιτική της εκπροσώπηση»; Ούτε κατά διάνοια. Όποιος μιλά για εργατική τάξη έξω από τον λαό και το έθνος που την γέννησε, τότε μιλά για μια εικονική, μεταφυσική έννοια ικανή να υπάρχει μόνο στην φαντασία ορισμένων και στις σελίδες παρωχημένων εγχειριδίων.

Η ενότητα σήμερα του λαού που διεκδικεί να εκφράσει το ΕΠΑΜ είναι η πρωτογενής «αίσθηση κοινότητας» που χωρίς αυτήν καμμιά τάξη ή στρώμα της κοινωνίας δεν μπορεί να κατανοήσει τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Μέσα στα πλαίσια πάντα των κοινών λαϊκών συμφερόντων που καθορίζονται, όπως πάντα, από την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική και εξουσία. Ούτε η τάξη, όσο καλά οργανωμένη και συγκροτημένη κι αν είναι, ούτε βέβαια ο λαός, έχει ομοιογένεια. Η δύναμη ενός πολιτικού κινήματος, όπως το ΕΠΑΜ, είναι να συνδέεται οργανικά με τον λαό ως υφίσταται σε όλη την ποικιλοχρωμία του, αναδεικνύοντας μέσα από όλες τις διαφορετικότητες και τις αντιθέσεις, το κύριο, το καθοριστικό. Αυτό που μπορεί να ενώσει τις πιο πλατιές μάζες ενάντια στον κοινό αντίπαλο και να οδηγήσει στην νίκη. Διαφορετικά δεν θα μπορέσει να υπάρξει αυθεντικά παλλαϊκό κίνημα, αλλά μόνο κομματικές καρικατούρες «κινημάτων» με απόντα τον λαό.

Δεύτερο, είναι πολύ της μόδας σήμερα να κατηγορείται το ΕΑΜ ότι έχασε γιατί δήθεν δεν πέρασε από το εθνικό στο ταξικό. Πρόκειται για ανιστόρητη κατηγορία. Το ΕΑΜ οδηγήθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ στην ήττα, γιατί δεν στάθηκε συνεπές έως στο τέλος στον εθνικό απελευθερωτικό χαρακτήρα του αγώνα που είχε προσδώσει εξαρχής. Ο διαχωρισμός του ταξικού από το εθνικό είναι που οδήγησε στην ήττα και στον εμφύλιο. Ο Σιάντος, π.χ., μιλώντας στην ΠΕΕΑ, την κυβέρνηση του βουνού, θεωρούσε ότι επειδή το ΚΚΕ ήταν «ταξικό» κόμμα και όχι «εθνικό», αποδεχόταν ότι το «εθνικό» ζήτημα προηγούταν εκείνη την στιγμή από το «ταξικό» και επομένως η Γκαζέρτα και η παράδοση του κινήματος στους Άγγλους και τους υποτακτικούς τους πολιτικούς της Μέσης Ανατολής, ήταν αποδεχτή λύση μέχρι να έρθει η ώρα του «ταξικού» ζητήματος. Με άλλα λόγια υιοθετούσε ανοιχτά το «εθνικό» ζήτημα ως ένα διαταξικό ζήτημα που δεν μπορούσε να λυθεί χωρίς την αστική τάξη, ή τουλάχιστον εκείνα τα τμήματά της που ήταν προσδεμένα με την αποικιοκρατική επικυριαρχία των Άγγλων. Περιορίζοντας δηλαδή το εθνικό ζήτημα απλά και μόνο στην αποχώρηση των κατακτητών και την αποκατάσταση της νομιμότητας. Όπως δηλαδή το έβαζε και το κατανοούσε η αστική τάξη. Και όχι όπως το είχε αναδείξει και το είχε κατακτήσει στις διακηρύξεις και στις πράξεις του το ίδιο το ΕΑΜ.

Εκεί βρισκόταν το πρόβλημα. Η κατάκτηση του έθνους και της εκπροσώπησής του από την εργατική τάξη και την διανόηση, που είχε ήδη συντελεστεί μέσα στην κατοχή με το κίνημα αντίστασης, αποτελούσε κορυφαία ταξική πράξη που χωρίς αυτή δεν νοείται η ανάδειξη της εργατικής τάξης και του νέου ταξικού μπλοκ δυνάμεων στην εξουσία. Αυτό ήταν το ΕΑΜ. Δυστυχώς, με την απελευθέρωση η τότε ηγεσία του ΚΚΕ εγκατέλειψε, ίσως δίχως ποτέ να καταλάβει, το ταξικό και συνάμα εθνικό επίτευγμα διασπώντας την απόλυτη συνάφεια του ταξικού με το εθνικό. Σ’ αυτό οφείλεται η ήττα, αλλά και το γεγονός ότι ολόκληρο το κίνημα και μαζί του ο λαός σύρθηκε σ’ έναν καταστροφικό εμφύλιο που επέβαλε και διεξήγαγε με τους δικούς της όρους η αντίδραση.

Το ΕΠΑΜ δεν πρόκειται να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Δεν πρόκειται να διαχωρίσει το ταξικό από το εθνικό, υπέρ τους ενός, ή του άλλου. Στις μέρες μας είναι αδύνατο και αδιανόητο να εκπληρώσεις το ένα χωρίς το άλλο. Για μένα κοινός παρανομαστής και των δυο είναι η κινητοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μέσα από την συνειδητοποίηση ότι πέρα από τις επιμέρους αντιθέσεις υπάρχει κάτι που μπορεί να την ενώσει: το γεγονός ότι το υπάρχων καθεστώς – όπως κι αν το εννοεί ή να το ερμηνεύει κανείς – δεν συμβιβάζεται πλέον με την ίδια την επιβίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, αλλά και του ίδιου του έθνους όπως έχει ιστορικά συγκροτηθεί και έχει διεκδικήσει την ανεξαρτησία του. Όποιος θεωρεί ότι αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα μπροστά στο όποιο «καθαρό» ταξικό καθήκον, τότε είτε δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτε από ότι συμβαίνει, είτε είναι αιχμάλωτος της ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού που από γεννησιμιού της στηρίχθηκε στην άρνηση του έθνους στο όνομα του κοσμοπολιτισμού και στην άρνηση του λαού και της δημοκρατίας στο όνομα του κορπορατισμού, με φασιστική, υπερεθνική ή άλλη φανταχτερή δήθεν διεθνιστική περιβολή.

Δημήτρης Καζάκης,

Έλαβα και παραθέτω την παρακάτω επιστολή του κ. Τ. Φωτόπουλου

2012-01-24T13:07:00.002+02:00

Κύριε Καζακη,

Πολύ λυπήθηκα όταν έμαθα οτι το μπλογκ σας φιλοξένησε σήμερα συκοφαντική επίθεση εναντίον μου απο ανώνυμους αλήτες --είναι ο επιεικέστερος όρος που μπορώ να χρησιμοποιήσω για τις πιο ανέντιμες πολιτκές πρακτικές που χρησιμοποιούν εναντίον μου, και οι οποίοι μπορεί να ενεργούν και εν υπηρεσία, κάποιοι με τα ψευδώνυμα "Omadeon" και "αιρετικός¨. Οι άνθρωποι αυτοί (που μόνο φαινομενικά ανήκουν στο ανθρώπινο είδος και βρίζεις τα ζώα αν τους αποκαλέσεις ζώα) , όπως κατήγγειλα και στο τελευταίο άρθρο μου που υποθέτω δεν το διαβάσατε μολονότι αναδημοσιεύθηκε ευρέως σε πάρα πολλά μπλόγκς της Αριστεράς --και θα παρακαλούσα να το διαβάστε για να δείτε τη στοιχειοθέτηση των κατηγοριών μου --με την προφανή υποστήριξη κάποιων πολιτικών δυνάμεων της "Αριστερας", που φαινεται δεν διστάζουν να καταφεύγουν σε παρόμοια μέσα, γίνονται καθημερινώς και θρασύτεροι :

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2012/2012_01_21.html

ΟΛΑ όσα αναφέρουν στο μπλόγκ σας για θέσεις μου ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΙΑ ΨΕΥΔΗ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ που τα έχουμε δείξει επανειλημμένα ως τέτοια και εγω προσωπικά και τα μέλη του Δίκτυου Περιεκτικής Δημοκρατίας, και φυσικά κάποιος που έχει τη παραμικρή ιδέα από το συγγραφικό μου έργο ξέρει πολύ καλά αν έχει οποιαδήποτε σχέση με τη πραγματικότητα ο χαρακτηρισμός μου σαν "Σταλινικού" κλπ. Επομένως, το να φιλοξενεί το μπλογκ σας σχόλια που με χαρακτηρίζουν ατεκμηρίωτα "Σταλινικο" είναι τουλάχιστον πολιτικα ανέντιμο ,αλλά και άκρως συκοφαντικό και υβριστικό. Όπως θα ξέρετε, κριτική στις θέσεις σας άσκησα και εγώ και είχατε κάθε δικαίωμα να κριτικάρετε και εσείς τις θέσεις μας, μολονότι απο όσο γνωρίζω δεν το κάνατε, παρά το γεγονός οτι ενας εποικοδομητικός δημόσιος διάλογος για τις εκατέρωθεν θέσεις θα ήταν σίγουρα χρήσιμος. Εκείνο που δεν έχει όμως κανένας μας δικαίωμα είναι οι προσωπικές συκοφαντικές επιθέσεις και ύβρεις, τις οποίες πάντοτε θεώρησα άξιες για άθλια υποκείμενα του υποκόσμου όπως οι προαναφερθέντες θρασύδειλοι κουκουλοφόροι, και θέλω να ελπίζω οτι και εσείς συμφωνείτε μαζί μου και θα αποσύρετε άμεσα τα συκοφαντικά σχόλια εναντίον μου, των οποίων φαντάζομαι ότι δεν γνωρίζετε την ύπαρξη γιατι δεν μπορώ να σκεφθώ ότι εσκεμμένα επιτρέψατε παρόμοιους οχετούς λάσπης από το επώνυμο μπλογκ σας (το οποίο φαντάζομαι θα έχει και αυτό κάποιους δεοντολογικούς κανόνες , όπως κάθε σοβαρό μπλογκ, να μην δημοσιεύει ατεκμηρίωτους χαρακτηρισμούς κατά δημοσίων προσώπων ή σχόλια χυδαία και υβριστικά, καθώς και ανώνυμες καταγγελίες . Ελπίζω συμφωνείτε μαζί μου ότι αν επιτρέψουμε παρόμοιες τακτικές ζούγκλας, που κάποιοι καλλιεργούν εκμεταλλευόμενοι την βολική διαδικτυακή ανωνυμία, και οι οποίες φυσικά θα γενικευθούν τελικά, αυτό θα οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή κάθε πραγματικής αντίστασης στην επιβαλλόμενη καταστροφή της χώρας απο τις ξένες και ντόπιες ελίτ. Αυτό θέλουμε; Μήπως αυτοί που παριστάνουν τους υποστηρικτές σας παίζουν εντελώς άλλο ρόλο στη πραγματικότητα, γιατί αυτό ακριβώς επιδιώκουν;

Τέλος δεν χρειάζεται να επισημάνω το αυτονόητο οτι ανώνυμοι λασπολόγοι μπορεί να βρίζουν και συκοφαντούν χωρίς καμιά πολιτική ή άλλη συνέπεια, πράγμα βέβαια που δεν ισχύει στη περίπτωση επωνύμων μπλογκς που φιλοξενούν παρόμοιες αθλιότητες.

Takis Fotopoulos

Ένα σύντομο σχόλιο:

Οι αναρτήσεις για τις οποίες έχει αποκλειστική ευθύνη ο διαχειριστής του Blog είναι οι δικές του που αναρτώνται επώνυμα. Έχω σαν αρχή μου, αφενός, να μην παρεμβαίνω στην σχολιογραφία επί των κειμένων μου, είτε είναι ανώνυμα, είτε είναι επώνυμα σχόλια, και, αφετέρου, να μην κατεβάζω οτιδήποτε αναρτά ο οποιοσδήποτε εκτός και αν υπερβαίνει τα όρια της προσωπικής χυδαιότητας. Κι αυτό απ' όσο μπορώ να θυμηθώ έχει συμβεί πριν αρκετό καιρό, στην περίπτωση δυο ανώνυμων σχολίων που χρησιμοποιούσαν την γνωστή διάλεκτο του φασιστικού υποκόσμου. Δεν το έχω κάνει σε καμιά άλλη περίπτωση, ανεξάρτητα από το αν συμφωνώ ή διαφωνώ μ' αυτά.

Όποιος κάνει τον κόπο να ξεφυλλίσει την σχολιογραφία σε διάφορες παλιότερες αναρτήσεις μου θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν ανώνυμα, ή και επώνυμα σχόλια που εκφράζονται πολύ πιο σκληρά και άσχημα για μένα τον ίδιο, απ' ότι για τον κ. Φωτόπουλο. Δεν τα "κατέβασα". Όπως δεν πρόκειται να "κατεβάσω" και τα σχόλια για τον κ. Φωτόπουλο. Όχι γιατί συμφωνώ, ή διαφωνώ μαζί τους, αλλά γιατί πολύ απλά δεν το κάνω. Είναι θέμα αρχής.

Τέλος, θα ήθελα να δηλώσω ότι όποτε θέλησα να αντιπαρατεθώ με κάποιον το έκανα δημόσια και επωνύμως. Δεν βάζω άλλους να το κάνουν για μένα. Ούτε στο προσωπικό μου blog, ούτε πουθενά αλλού. Όσο για την κριτική που κατά καιρούς μου έχει ασκήσει ο κ. Φωτόπουλος είναι ευπρόσδεκτη. Δεν απάντησα ποτέ γιατί πολύ απλά δεν βρήκα σε τι με αφορά, μιας και οι κριτικές του παρατηρήσεις δεν αφορούν εκφρασμένες θέσεις και απόψεις μου, αλλά αποκλειστικά δικές του "ερμηνείες".

Δημήτρης Καζάκης

Το ΕΠΑΜ και οι τιμητές του!

2012-01-17T13:46:00.002+02:00

Απάντηση σε μια ανακοίνωση αποχώρησης μελών του τομέα Δυτικής Αθήνας του Ε.Πα.Μ.

Σύμφωνα με μια μικρή ομάδα που αποχώρησε από τον τομέα της Δυτικής Αθήνας, το ΕΠΑΜ έχασε τον προσανατολισμό του και γι’ αυτό οι κύριοι και οι κυρίες αυτές ένιωσαν την ανάγκη να γίνουν οι τιμητές του. Κανένα πρόβλημα, αρκεί να μιλούσαν την γλώσσα της αλήθειας, ή έστω της ειλικρίνειας. Δυστυχώς δεν διαπίστωσα ίχνος ειλικρίνειας και αλήθειας. Κι αυτή η κατάφωρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας με αναγκάζει να απαντήσω και μάλιστα με το ύφος που αρμόζει σ’ ένα τέτοιο κείμενο. Βέβαια, όταν ο υπογράφων εμφανίστηκε μπροστά τους για να εισπράξει την ανελέητη κριτική τους, οι τιμητές αυτοί σίγησαν. Κοινώς το βούλωσαν! Η αναμέτρηση κατά πρόσωπο φαίνεται να μην είναι το φόρτε τους. Ας είναι, δεν πειράζει. Ο καθένας στη ζωή του διαλέγει το χρώμα που τον χαρακτηρίζει. Απλά με προβληματίζει το τι δουλειά είχε κάποιος μέσα στο ΕΠΑΜ που ξέρει να βάφεται μόνο κίτρινος.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι κύριοι και οι κυρίες αυτές αποχωρούν γιατί το ΕΠΑΜ έγινε, ή γίνεται κόμμα. Πότε έγινε αυτό; Σε ποιο ντοκουμέντο αναφέρεται; Πότε ειπώθηκε κάτι τέτοιο; Ποτέ! Απλά οι σκοτεινές δυνάμεις που κινούν τα νήματα στο ΕΠΑΜ έχουν αποφασίσει να το κάνουν κόμμα, «νέο μαντρί», όπως λένε, κι αυτοί ως νέοι Δον Κιχώτες ή Σάντσο Πάντσα – δική σας η επιλογή – έτρεξαν να το σώσουν προκαταβολικά. Έχουν και το θράσος μάλιστα να απαγγέλουν εγγράφως απόσπασμα από το «Τι είναι και τι Θέλει το ΕΠΑΜ», αρκούντως λογοκριμένο μπας και βρουν υποψία ερείσματος.

Μάλιστα με εγκαλούν – εγγράφως βέβαια, μιας και όπως είπαμε όταν βρισκόμαστε καταπρόσωπο ξέρουν μόνο να τηρούν την γνωστή στάση της κότας! – ότι προσωπικά μεθοδεύω την μετεξέλιξη του ΕΠΑΜ σε κόμμα. Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο; Μόνο από τα σκοτεινά βάθη του ψυχισμού τους. Διότι όποιος διαβάσει όχι μόνο το «Τι είναι και τι θέλει το ΕΠΑΜ», αλλά κυρίως την πρόσφατη συνεισφορά μου στο διάλογο για το οργανωτικό, μπορεί να δει επακριβώς τι σκέφτομαι και τι υποστηρίζω. Κι όποιον στοιχειωδώς τον διακρίνει η προσωπική εντιμότητα μπορεί να διαπιστώσει κατά πόσον έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό από την εποχή της Ιδρυτικής. Υπάρχει έστω μια κριτική νύξη επί του κειμένου που υπογραφώ; Ούτε κατά διάνοια. Τα γραπτά δεν βολεύουν, η συνομωσιολογία και το κουτσομπολιό φαίνεται ότι είναι τα μόνα που τους είναι οικεία!

Αλήθεια, πότε και που από την εποχή της Ιδρυτικής είχε το ΕΠΑΜ αποκλείσει την κάθοδο στις εκλογές; Μήπως στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΠΑΜ», που όλως δια μαγείας τους διέφυγε η συγκεκριμένη τοποθέτηση; Θα μπορούσε κάποιος από τους κυρίους ή τις κυρίες να εμφανίσουν έστω και μια τοποθέτηση του ΕΠΑΜ που να αποκλείει την κάθοδο στις εκλογές κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και προϋποθέσεις; Τέτοια τοποθέτηση δεν υπάρχει. Ότι λέγαμε στην Ιδρυτική, το ίδιο λέμε και σήμερα: Για εμάς οι εκλογές δεν είναι αυτοσκοπός. Θα δώσουμε την μάχη των εκλογών μόνο και υπό την προϋπόθεση ότι έχουμε τις απαραίτητες δυνάμεις, το αναγκαίο ρίζωμα στην κοινωνία και τις αναγκαίες πολιτικές προϋποθέσεις. Όπως και να ‘χει, το αν θα κατέβει το ΕΠΑΜ ή όχι στις εκλογές είναι υπόθεση για την οποία θα αποφασίσουν τα μέλη του συλλογικά και όχι κάποιοι αυτοδιορισμένοι ινστρούκτουρες. Όποιος θεωρεί από τώρα ότι έχει την σωστή απάντηση στο τσεπάκι του και δεν χρειάζεται να συζητηθούν από το σώμα του ΕΠΑΜ οι διάφορες πιθανές εναλλακτικές, τότε έκανε λάθος πόρτα. Έψαχνε την είσοδο για μια παραθρησκευτική πολιτική οργάνωση και κατά λάθος μπήκε στο ΕΠΑΜ.

Βεβαίως, οι κύριοι και οι κυρίες έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρούν ότι το να κατέβει το ΕΠΑΜ κάτω από οποιεσδήποτε προϋποθέσεις στις όποιες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, όποιος κι αν τις επιβάλει, αποτελεί αμάρτημα καθοσιώσεως. Είναι δικαίωμά τους. Όμως, τέτοια θέση δεν είχε ποτέ το ΕΠΑΜ. Δεν μπορούν να εγκαλούν το ΕΠΑΜ γιατί δεν πειθάρχησε στην δική τους λογική και στις δικές τους θέσεις. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι έντιμο, δεν είναι καν λογικό. Πολύ περισσότερο από την στιγμή που ποτέ – για το ελάχιστο διάστημα που βρέθηκαν περαστικοί από τις γραμμές του ΕΠΑΜ – δεν είχαν την φρόνηση και κυρίως το ανάστημα να εκφράσουν ανοιχτά αυτές τις θέσεις τους και να τις ζυμώσουν ανοιχτά στο σώμα του ΕΠΑΜ. Για να διαπιστώσουν έστω πόσο αποδεχτές είναι από την συντριπτική πλειοψηφία των μελών του ΕΠΑΜ και φυσικά από την κοινωνία. Εκτός πάλι κι αν κατέχουν την μόνη επί γης απόλυτη αλήθεια, την συνταγή δια πάσα νόσο και μαλακίαν και επομένως ο πολιτικός διάλογος, αλλά και οι δημοκρατικές διαδικασίες εντός του ΕΠΑΜ είναι εντελώς περιττές. Ιδίως αν τύχει και η πλειοψηφία υποπέσει στο θανάσιμο αμάρτημα να διαφωνήσει με τα δικά τους «ιερά και όσια».

Σήμερα φεύγουν και καταγγέλλουν το ΕΠΑΜ ότι δεν ακολουθεί τη λογική τους, η οποία ποτέ δεν υπήρξε επίσημη θέση και άποψη του ΕΠΑΜ. Κάτι συμβαίνει εδώ. Ψυχιατρικό σύνδρομο, ή σκοπιμότητα; Μας είναι αδιάφορο.

Είναι πραγματικά πολύ εύκολο να αφήνεις ρετσινιές και πρόστυχες κατηγορίες για «ενός ανδρός αρχή», την ίδια στιγμή που δικαιολογείς την πιο πρόστυχη ασφαλίτικη, προβοκατόρικη και χαφιέδικη πρακτική. Πόσο γενναίο και αντρίκιο είναι για κάποιον να μιλά για «ενός ανδρός αρχή», αλλά μπροστά σ’ αυτόν που κατηγορείς το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να σιωπάς και να τον «γλύφεις» με τον πιο χυδαίο τρόπο;

Όσο για το ότι κατηγορήθηκαν και στοχοποιήθηκαν άδικα άτομα, προσωπικά θα κάνω κάποιες πολύ απλές ερωτήσεις:

1. Πότε ειπώθηκε κάτι κρυφά, ή πίσω από την πλάτη του οποιουδήποτε; Απ’ όσο γνωρίζω, τόσο ο υποφαινόμενος, όσο και η προσωρινή Πολιτική Επιτροπή μίλησε πάντα ανοιχτά και δημόσια. Δεν απέφυγε καμιά δημόσια αντιπαράθεση, ή διαφωνία, ούτε φίμωσε ποτέ κανένα. Είναι απολυταρχική πρακτική αυτή; Ή μήπως θα έπρεπε να πάρουμε πρώτα την άδειά τους για να μιλήσουμε όπως αισθανόμαστε, ή όπως νομίζουμε; Ωραία λογική. Ιδανική μόνο για παραθρησκευτικές οργανώσεις.

2. Έχει δικαίωμα η προσωρινή Πολιτική Επιτροπή να αποβάλει από τις τάξεις της όποιον προσπαθεί να την μαγνητοφωνήσει κρυφά και όποιον επιχειρεί με άθλια κουτσομπολιά να διαβάλει τους συναγωνιστές του; Έχει ή δεν έχει το δικαίωμα; Προφανώς οι κύριοι και οι κυρίες ξέχασαν ότι στην Ιδρυτική η συγκρότηση των προσωρινών κεντρικών οργάνων έγινε με την συμφωνία ότι, αφενός, μπορούν να αποβάλουν όποιο από τα μέλη τους δεν συμβάλει στην δουλειά και, αφετέρου, τα μέλη τους μπορούν να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή από τους τομείς και τους πυρήνες του ΕΠΑΜ. Εκτός βέβαια κι αν το ρουφιανιλίκι θεωρείται αξιέπαινος τρόπος συνεισφοράς στην κοινή προσπάθεια.

3. Πώς θα χαρακτήριζε κάποιος τις πρακτικές κρυφής μαγνητοφώνησης, διακίνησης πρόστυχων κουτσομπολιών που θα μπορούσαν να εκθέσουν το ΕΠΑΜ σε αστυνομικές διώξεις ως «τρομοκρατική οργάνωση», διακίνησης «εμπιστευτικών πληροφοριών» ότι ο Καζάκης έχει επιχειρηματίες χορηγούς και ότι τα παίρνει για να κατέβει το ΕΠΑΜ στις εκλογές κι άλλα πολλά; Ο υποφαινόμενος τα χαρακτήρισε πρακτικές προβοκατόρων, χαφιέδων και ρουφιάνων. Έχει κανείς αντίρρηση; Αν έχει, ας βγει να το πει. Ο υποφαινόμενος, όπως και πολλά από τα μέλη της προσωρινής ΠΕ, μίλησαν δημόσια και ανοιχτά, όχι πίσω από κλειστές πόρτες και κλειδαρότρυπες. Και δέχτηκαν κριτική. Πολλές φορές άδικη, γιατί ορισμένοι συναγωνιστές έμειναν στο συναίσθημα αγνοώντας τα γεγονότα. Όποιος όμως τολμά ας αρνηθεί ευθέως ότι υπήρξαν αυτές οι πρακτικές, αντί να κρύβεται πίσω από δήθεν άδικους διωγμούς εναντίον αγωνιστών.

4. Ποιος ήταν ακριβώς ο διωγμός; Το γεγονός ότι η προσωπική ευπρέπεια και η αξιοπρέπεια δεν μας επιτρέπει να δεχθούμε τέτοιες πρακτικές όχι μόνο μέσα στο όργανο, άλλα ούτε καν ανάμεσά μας; Όσο η προσωρινή ΠΕ ανεχόταν τέτοια υποκείμενα, εγώ προσωπικά δεν είχα καμιά θέση σ’ αυτήν γι’ αυτό και παραιτήθηκα. Ακολούθησαν και μερικοί άλλοι. Σήμερα, αφού αυτά τα υποκείμενα αποχώρησαν, οι παραιτήσεις μας ανακλήθηκαν. Τι θα έπρεπε να κάνουμε κατά τους κυρίους και κυρίες; Να μείνουμε παραιτημένοι και να παραδώσουμε τα κλειδιά του ΕΠΑΜ στους ίδιους; Αν ήθελαν τα κλειδιά του ΕΠΑΜ, όπως τα ζήτησαν ευθαρσώς οι εκπρόσωποί τους στην προσωρινή ΠΕ, θα έπρεπε να περιμένουν να κερδίσουν πρώτα το συνέδριο. Και τότε χάρισμά τους. Δεν τους βγήκε όμως και τώρα μας ζητάνε τον λόγο: Ή θα έπρεπε να δεχτούμε τα τελεσίγραφα μιας μικρής ομάδας που ήθελε να μετατρέψει το ΕΠΑΜ σε ένα ακόμη άθλιο γκρουπούσκουλο. Ή θα έπρεπε να αποδεχτούμε τις χαφιέδικες και προβοκατόρικες πρακτικές του οποιουδήποτε γιατί το παίζει μέγας αγωνιστής του ΕΠΑΜ. Είναι λογική αυτή; Ή μήπως οι «εγκέφαλοι» αυτής ομάδας είναι τόσο, μα τόσο ανόητοι ώστε να θεωρούν ότι αν απομακρυνόμουν εγώ και μερικοί άλλοι συναγωνιστές από τα προσωρινά κεντρικά όργανα, αυτοί θα έκαναν περίπατο στην κατάληψη του ΕΠΑΜ; Είναι στ’ αλήθεια τόσο ανόητοι που να νομίζουν ότι θα μπορούσαν να με φιμώσουν και να με απωθήσουν στο περιθώριο με μόνο όπλο την παραίτησή μου από τα όργανα; Αν ναι, τότε πολύ θα με διασκέδαζε να δω πώς θα τα κατάφερναν. Αλλά είπαμε, προσκυνάμε δουλικά τον αφέντη όταν είναι να περάσει το δικό μας, για να καταγγείλουμε κατόπιν την «ενός ανδρός αρχή» όταν δεν μας περάσει.

5. Πώς θα χαρακτηριζόταν κάποιος που καπηλεύεται την πρωτοβουλία κάποιων εκατοντάδων συναγωνιστών του γιατί έτυχε να βρίσκεται διαχειριστής του blog της; Πώς; Αυτό συμβαίνει με το blog Σεισάχθεια, απ’ όπου μάλιστα ο διαχειριστής της –θεωρώντας προφανώς ως προσωπική ιδιοκτησία του ένα blog που δεν ξέρει καν τι θα το τι σημαίνει Σεισάχθεια – κατέβασε τα εμβλήματα του ΕΠΑΜ για να αναρτήσει τα κίτρινα χρώματα του κατ’ άλλα «βαθύ κόκκινου» λίγες ημέρες μετά την προβοκάτσια ότι ο Καζάκης τα παίρνει από τον Καμμένο. Ή μήπως κι αυτό είναι άδικη κατηγορία εναντίον αγωνιστών; Αν είναι έτσι οι αγωνιστές, τότε προτιμώ να τους φτύνω κατάμουτρα μήπως και βασκάνουν. Κι αυτό το έκανε ο εν λόγω λεβέντης πριν καν η προσωρινή ΠΕ βγει και τον καταγγείλει δημόσια για προβοκατόρικες και χαφιέδικες πρακτικές. Προσωπικά χαρακτήρισα την καπηλεία της συλλογικής δουλειάς συναγωνιστών από κάποιον που είχε οριστεί να κρατά το blog της, ως πράξη ανέντιμη, πρόστυχη και ανάξια οποιουδήποτε έχει στοιχειώδες φιλότιμο και αξιοπρέπεια. Σπάνια γνωρίσματα, απ’ ότι φαίνεται, στον ανεστραμμένο κόσμο των «αγωνιστών» αυτού του φυράματος. Και το έκανα δημόσια και ανοιχτά. Το ίδιο έκαναν και άλλα μέλη της προσωρινής ΠΕ με τον δικό τους τρόπο και λόγο. Τι θα έπρεπε να κάνουμε; Να το βουλώσουμε; Να επιβραβεύσουμε όλες αυτές τις άθλιες πρακτικές; Να γλύψουμε, εκεί που μια ολόκληρη ζωή φτύνουμε; Να πούμε, δεν πειράζει γιατί αυτός παλιά ήταν καλός συντροφάκος και θα είχε τους λόγους του που έγινε ρουφιάνος; Όχι αγαπητοί κύριοι και κυρίες; Ο προβοκάτορας είναι προβοκάτορας όταν ακολουθεί τέτοιες πρακτικές και ο ρουφιάνος, ρουφιάνος, ακόμη κι αν είναι αδερφός!

Τέλος, ακούσαμε και το εξής καταπληκτικό: το να πάρει την νομική μορφή «πολιτικού κόμματος» το ΕΠΑΜ σημαίνει ότι γίνεται κατ’ ουσία κόμμα. Καταρχάς η συζήτηση της νομικής μορφής υπήρχε από την Ιδρυτική και αφέθηκε να λυθεί στο πρώτο τακτικό συνέδριο του ΕΠΑΜ. Σύμφωνα με την λογική των κυρίων και κυριών το γεγονός και μόνο ότι συζητάμε την νομική μορφή «πολιτικού κόμματος», σημαίνει ότι θέλουμε να κάνουμε το ΕΠΑΜ νέο μαντρί και άλλα εντελώς φαιδρά. Καταρχάς, η άρνηση του κόμματος γενικά δεν υπάρχει σε κανένα από τα βασικά κείμενα του ΕΠΑΜ. Αλήθεια, μιας και εμφανίζονται τιμητές του «Τι είναι και τι θέλει το ΕΠΑΜ», γιατί άραγε τους διέφυγε η οικεία παράγραφος; Αν είχαν κάνει τον κόπο να την διαβάσουν θα ήξεραν ότι ευθύς εξαρχής λέγαμε ότι το ΕΠΑΜ είναι Μέτωπο, όχι γιατί αρνούμαστε τα κόμματα γενικά, αλλά γιατί, αφενός, αρνούμαστε την εσωτερική λογική και συγκρότηση των σημερινών κομμάτων και, αφετέρου, γιατί ο καθένας από εμάς έχει – και καλά κάνει και έχει – την δική του ιδιαίτερη κομματική λογική. Αυτή την ιδιαίτερη κομματική λογική είναι που βάζουμε στην άκρη προκειμένου να ενταχθούμε και να παλέψουμε μέσα στο Μέτωπο.

Μήπως το ΕΠΑΜ υιοθετεί την κυρίαρχη λογική και συγκρότηση των σημερινών κομμάτων; Πού και πώς το κάνει; Το ΕΠΑΜ, όπως είχε υποχρέωση, έθεσε σε ανοιχτό, δημόσιο διάλογο το οργανωτικό του μπροστά στο τακτικό του συνέδριο που θα πάρει απόφαση για το καταστατικό και τους οργανωτικούς κανόνες του. Πεδίο δόξης λαμπρό για όποιον θέλει να καταγγείλει εμπεριστατωμένα σε όλα τα μέλη του ΕΠΑΜ τα καταχθόνια σχέδια που θέλουν να το μετατρέψουν σε κόμμα και να τα κερδίσει με τις απόψεις του. Συμβολή σ’ αυτόν τον διάλογο υπήρξε και από εμένα. Θα ήθελα πάρα πολύ να δω συγκεκριμένες βολές για το πώς και με ποιον τρόπο πατρονάρω το ΕΠΑΜ ώστε να μετεξελιχθεί σε κόμμα και μάλιστα σε κόμμα «νέο μαντρί». Αντί για κάτι συγκεκριμένο βλέπω μόνο κουτσομπολιά και υπονοούμενα που απλά παίζουν με τις λέξεις.

Όσο για το πεδίο δόξης λαμπρό, αυτό απαιτεί αληθινούς αγωνιστές με «κοχόνες» για να βγουν ανοιχτά και να διεκδικήσουν με επιχειρήματα την ορθότητα των απόψεών τους μπροστά σε όλα τα μέλη του ΕΠΑΜ. Ο τρόμος μήπως και αποδειχθεί ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ΕΠΑΜ δεν συμμερίζεται στο ελάχιστο τις απόψεις τους, τους έκανε να αναζητήσουν «ηρωική έξοδο». Πρόκειται για την γνωστή τακτική του παρά φύση αδικημένου και παραπλανημένου από σκοτεινές δυνάμεις, που δυστυχώς προδίδουν πάντα τις δήθεν ευγενείς προθέσεις τους. Κι όλα αυτά για να στήσουν την δική τους παράγκα, το δικό τους παραμάγαζο ευκαιρίας, που δήθεν αντιπροσωπεύει όλα αυτά που τάχα το ΕΠΑΜ δυστυχώς επρόδωσεν! Και τα κροκοδείλια δάκρυα κορόμηλο.

Κι εγώ ξαναρωτώ αυτό που ρώτησα δημοσίως όταν βρέθηκα δια ζώσης στη συνεδρίαση της Δυτικής Αθήνας που μερικοί από τους εν λόγω λεβέντες θεωρούσαν ιδιοκτησία τους: Το να καταθέσει κανείς έμβλημα, έδρα, ονομασία και καταστατικό στον Άρειο Πάγο και να ονομαστεί τυπικά «πολιτικό κόμμα», σημαίνει ότι αλλάζει κάτι ουσιαστικό στην εσωτερική δομή, λειτουργία και μετωπική δράση του ΕΠΑΜ; Που και πότε το προτεινόμενο καταστατικό και οι κανόνες λειτουργίας του ΕΠΑΜ προσιδιάζουν σε κάποιο από τα σημερινά κόμματα, σε «νέο μαντρί»; Στην ερώτηση αυτή δεν πήρα τότε καμιά απάντηση. Μπορεί βεβαίως να τα έκαναν επάνω τους και να μην μπόρεσαν αυτοί οι μεγάλοι αγωνιστές να αρθρώσουν λέξη όταν βρέθηκαν αυτοπροσώπως μπροστά στην μετενσάρκωση του Βελζεβούλ, δηλαδή τον υποφαινόμενο. Μπορεί να είναι έτσι. Μπορεί όντως να φταίει η παρουσία του Βελζεβούλ.

Μήπως όμως απαντούν με το κείμενο της αποχώρησής τους; Δυστυχώς και πάλι ακολουθούν σιγή ιχθύος και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Έτσι είναι όταν έχεις να κάνεις με αληθινά μεγάλους αγωνιστές που απ’ ότι φαίνεται δεν τους κάθισε να φτιάξουν το δικό τους άθλιο παραμάγαζο μέσα στο ΕΠΑΜ και τώρα αποχωρούν για να στήσουν το τσαντίρι τους εκτός. Και το λέμε αυτό γιατί κανένας δεν τους απαγόρεψε να θέσουν τις απόψεις τους στην δοκιμασία των διαδικασιών του ΕΠΑΜ. Κανείς δεν τους απαγόρεψε να ζυμώσουν ανοιχτά τις απόψεις τους και να κερδίσουν την πλειοψηφία μέσα στο ΕΠΑΜ. Ούτε καν προσπάθησαν, γιατί πολύ απλά θεωρούσαν το ΕΠΑΜ ανήκει δικαιωματικά στις απόψεις τους και στις πρακτικές τους. Ποιοι είναι αυτοί που θα καταδεχτούν να κατέβουν στο επίπεδο των υπολοίπων μελών του ΕΠΑΜ για να τους πείσουν με τις απόψεις τους; Ατύχησαν οι λεβέντες και αποχωρούν μέσα σε κουρνιαχτό ανοησίας και παραπειστικής «επιχειρηματολογίας». Δεν πειράζει. Καλό κατευόδιο.

Μια τελευταία λέξη: Το ΕΠΑΜ δεν δημιουργήθηκε για να γίνει το γκρουπούσκουλο κανενός, ούτε παραμάγαζο για την αυτοϊκανοποίηση περιθωριακών αντιλήψεων και πρακτικών. Ούτε ξεπεσμένων μικροαστών που φαντασιώνονται ότι λόγω ύψους μπορούν να γίνουν Ναπολέοντες των μικρομεσαίων. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και ακολουθεί τον δρόμο του. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά του. Όσο για μένα δεν ζήτησα ποτέ να έχω τα ηνία, έστω κι αν κάποιοι από τους δήθεν μεγάλους αγωνιστές που αποχώρησαν και με καταγγέλλουν σήμερα για «ενός ανδρός αρχή» με είχαν φάει κυριολεκτικά να λειτουργήσω ως αυτοκράτορας του ΕΠΑΜ, ως Πάπας, ως μέγας καθοδηγητής. Ούτε επίσης έχω ευθύνη γιατί ο λόγος μου μετρά αντικειμενικά λίγο περισσότερο από των άλλων μέσα στο ΕΠΑΜ. Δεν θα απολογηθώ γι’ αυτό, γιατί οφείλεται στην δική μου προσωπική δουλειά και όχι σε διορισμούς και οφίτσια. Όποιος είναι αληθινά άξιος, όποιος έχει τα κότσια και το ανάστημα μπορεί με μεγάλη ευκολία να αναδειχθεί μέσα στο ΕΠΑΜ και στην κοινωνία ευρύτερα. Δεν υπάρχει κανένας φραγμός, κανένα εμπόδιο. Όποιος μπορεί ας το καταφέρει, γιατί εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να «πουσάρω» κανέναν, ούτε να χρίσω με βασιλικό έλαιο τον οποιονδήποτε ως Νο 2, ή Νο 3, κοκ, όπως διακαώς ήθελαν ορισμένοι που, αφού τους απογοήτευσα οικτρά – και το ομολογώ – κατέφυγαν σε προβοκατόρικες πρακτικές και ρουφιανιλίκια. Νο 2 δεν υπάρχει στο ΕΠΑΜ, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει χρισμένος Νο 1! Ιεραρχίες και άλλα τινά ανήκουν στις λογικές και στις πρακτικές των «εγκεφάλων» της ομάδας που αποχώρησε από το ΕΠΑΜ. Όποιος διαθέτει τα αναγκαία προσόντα: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα! Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού.

Όπως και να έχει το κίνημα, πρώτα και κύρια το ΕΠΑΜ, δεν έχει ανάγκη από υποταχτικούς και υπάκουους, αλλά ούτε από ρουφιάνους και προβοκάτορες. Όποιος διαπνέεται από τέτοιες αξιέραστες αξίες και αρχές, μπορεί να φτιάξει το δικό του τσαντίρι. Με τις ευλογίες μας. Κι ας αφήσουμε την ίδια την πράξη να δείξει τι αξίζει στ’ αλήθεια ο καθένας μας.

17/1/2012

Δημήτρης Καζάκης

2012-01-09T19:11:00.001+02:00

Τα αίτια της ´κρίσεως´ στην Ελλάδα και προτάσεις για την υπέρβασή της

2012-01-09T19:10:00.002+02:00

Τα αίτια της ´κρίσεως´ στην Ελλάδα και προτάσεις για την υπέρβασή της

2012-01-08T12:15:00.001+02:00

Το οργανωτικό ζήτημα του ΕΠΑΜ και ο τρόπος που πρέπει να το κατανοούμε.*

2012-01-08T11:56:00.000+02:00

Ένα εξάμηνο μετά την ιδρυτική συνδιάσκεψή του στις 16 Ιουλίου 2011, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο έχει να επιδείξει έναν πλούσιο απολογισμό δράσης. Έχει όμως να επιδείξει και πολλές αδυναμίες κυρίως σε επίπεδο οργάνωσης. Αυτός είναι κι ο λόγος που έχουμε θέσει σε άμεση προτεραιότητα το ζήτημα της οργανωτικής συγκρότησης του Μετώπου. Μέχρι τώρα έχουν κατατεθεί αρκετές προτάσεις επί του οργανωτικού. Η δική μου πρόταση έχει να κάνει περισσότερο με την προσπάθεια να ξεκαθαρίσουμε την οργανωτική ταυτότητα του ΕΠΑΜ με βάση το τι είμαστε και το τι θέλουμε να πετύχουμε.

Όπως όλες οι νεοσύστατες οργανώσεις με μαζική αναφορά, έτσι και το ΕΠΑΜ ήταν αναπόφευκτο να περάσει όλες τις παιδικές ασθένειες των φορέων που εντάχθηκαν στις γραμμές του. Ορισμένοι είδαν στο ΕΠΑΜ το υποκατάστατο των αποτυχημένων και χρεοκοπημένων σχημάτων, οργανώσεων και κομμάτων που κάποτε υπηρέτησαν και μερικά από αυτά συνεχίζουν ακόμη να ταλαιπωρούν το θυμικό, την νοημοσύνη και τη δράση της κοινωνίας. Κάποιοι άλλοι είδαν στο ΕΠΑΜ απλά μια ακόμη ακτιβίστικη οργάνωση που θα μπορούσε να βοηθήσει απλά στο να μην πληρωθούν τα χαράτσια, να αναπτυχθεί η κοινωνική αλληλεγγύη, κοκ.

Όμως η συντριπτική πλειοψηφία των μελών και των φίλων του το ΕΠΑΜ αποτελείται από ανθρώπους του λαού, απλούς ανθρώπους που έκαναν το βήμα της οργανωμένης δράσης, ή της σύνδεσης με την οργανωμένη δράση. Χιλιάδες απλοί πολίτες, συχνά για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή τους, έκαναν το βήμα της οργανωμένης ένταξης και πολιτικής δράσης. Ο καθένας με βάση τα δικά του ιδιαίτερα κίνητρα, αλλά όλοι μαζί σε αναζήτηση ενός νέου τύπου κοινωνικοπολιτικής συγκρότησης και σχέσης. Αυτό είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιο του ΕΠΑΜ και είναι αυτό που πρέπει να προφυλάξουμε και να αναπτύξουμε με κάθε τρόπο. Και είναι σ’ αυτό το επίπεδο που δυστυχώς έχουμε κάνει τα λιγότερα, παρά την ιδιαίτερη απήχηση που έχει το ΕΠΑΜ στις τάξεις του εργαζόμενου λαού.

Τι είναι το ΕΠΑΜ; Κόμμα ή Μέτωπο;

Τις γραμμές μας φαίνεται να ταλαιπωρεί κυριολεκτικά το δίλημμα αν το ΕΠΑΜ είναι μέτωπο ή κόμμα. Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο νομίζουμε. Κι αυτό γιατί δεν είναι πάντα καθαρό τι εννοεί ο καθένας με την έννοια «κόμμα» ή «μέτωπο». Πολλές φορές μάλιστα έχω διαβάσει υποστηρικτές του «κόμματος» να έχουν πιο μετωπική λογική και προσέγγιση, από ορισμένους που εμφανίζονται υπέρμαχοι του «μετώπου». Ενώ συχνά πολώνεται το κλίμα σε ένα διάλογο κουφών, όπου ο ένας αρνείται να κατανοήσει τι ακριβώς λέει ο άλλος. Απλά θέτουν ταμπέλες και αραδιάζουν κατάρες. Δεν έλλειψε ακόμη και η προσπάθεια να πολωθεί η συζήτηση ανάμεσα σε «μετωπικούς» και «κομματικούς» σε βαθμό τραυματικό για πολλά από τα μέλη μας. Πρόκειται για μια άκρως δογματική, αρτηριοσκληρωτική αντιπαράθεση του «μετώπου» με το «κόμμα», η οποία δημιουργεί συγχύσεις και ομηρικές πολλές φορές αντιπαραθέσεις μακριά από την ουσία του ζητήματος.

Ας πιάσουμε ξανά το νήμα από την αρχή.

Καταρχάς, πότε και που μπήκε το ζήτημα διαζευκτικά. Πότε και που θέσαμε το διαζευκτικό Μέτωπο ή Κόμμα. Όποιος κάνει τον κόπο και ξαναδιαβάσει το «Τι είναι και τι θέλει το ΕΠΑΜ», θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους τέτοια διάζευξη. Η δημιουργία του Μετώπου δεν αναιρεί, ούτε αντιτίθεται στην ανάγκη κόμματος. Ούτε το ΕΠΑΜ αποτελείται από «ακομμάτιστους», δεν βασίζεται σε «ακομμάτιστες» λογικές. Αντίθετα από την πρώτη κιόλας στιγμή ασκήσαμε αυστηρή κριτική στις λογικές που αρνούνται τα κόμματα γενικά. Το ΕΠΑΜ συγκροτήθηκε ως μέτωπο, όχι γιατί δεν γουστάρουν ορισμένοι τα κόμματα γενικά, αλλά γιατί όσοι το απαρτίζουν έχουν διαφορετικές, συχνά διαμετρικά αντίθετες, κομματικές λογικές. Κι αυτό είναι απολύτως νόμιμο και θεμιτό. Αρκεί να μην προσπαθεί να επιβάλουν ορισμένοι τη δική τους κομματική λογική στο σύνολο. Και η άρνηση γενικά των κομμάτων είναι μια τέτοια κομματική λογική που δεν έχει κανένα δικαίωμα να επιβληθεί ως ταυτότητα του ΕΠΑΜ.

Ούτε έχει σχέση η νομική μορφή που πρέπει να έχει το ΕΠΑΜ με το αν είναι κατ’ ουσία και στην πράξη Μέτωπο. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Όσο το ΕΠΑΜ διατηρεί την οριζόντια μορφή οργάνωσής του, την αυτοοργάνωση στις γραμμές του, το άνοιγμα στην κοινωνία και στον λαό δίχως διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής καταγωγής στην βάση των 5 άμεσων στόχων της ιδρυτικής διακήρυξης, τότε είναι και παραμένει Μέτωπο, όποια νομική μορφή κι αν αναγκαστεί να πάρει. Η νομική μορφή έχει να κάνει με τον τρόπο που καλύτερα το Μέτωπο προστατεύει τα μέλη του και την πολιτική τους δράση με βάση τα ισχύοντα της ελληνικής νομοθεσίας. Αυτό είναι όλο και καλό είναι να διαχωρίζει κανείς την ουσία του ζητήματος από την νομική μορφή. Εκτός κι αν το μπλέξιμο είναι σκόπιμο και προσβλέπει αλλού.

Από την αρχή ξεκαθαρίσαμε ότι το ΕΠΑΜ δεν είναι κόμμα, είναι Μέτωπο. Και είναι Μέτωπο όχι γιατί αντιτασσόμαστε στην ίδια την έννοια του κόμματος γενικά. Ποτέ δεν συμμεριστήκαμε την προσποιητή «ακομματικότητα» του πικραμένου και προδομένου μικροαστού, που αρνείται τα κόμματα συλλήβδην. Πρόκειται κυρίως για τους δήθεν «ακομμάτιστους» του κινήματος της πλατείας που έδιωξαν τελικά τον πολύ κόσμο και μετέτρεψαν την ίδια την πλατεία σε κόμμα με λογικές παρόμοιες των επίσημων κομματικών σχηματισμών. Όπως κάποιοι πριν από αυτούς έλεγαν «ένα είναι το κόμμα», έτσι κι αυτοί έφτασαν στο σημείο να λένε «μία είναι η πλατεία» και εννοούν ότι τα πάντα πρέπει να περνούν με κάποιον περίεργο και θεοκρατικό τρόπο μέσα από την πλατεία. Οι λογικές αυτές έδιωξαν τα πλατύτερα στρώματα που κάποτε κατέβαιναν στην πλατεία. Κι έτσι αυτή σήμερα λειτουργεί είτε ως φάντασμα ενός κινήματος που δεν υπάρχει πια και ούτε μπορεί να αναστηθεί, είτε ως βιτρίνα συγκεκριμένων οργανώσεων και πολιτικών σχημάτων.

Αντίθετα, εμείς εξαρχής είπαμε πώς μπορούν να υπάρξουν κόμματα που απηχούν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας ή μεγάλων τμημάτων της και μπορούν να παίξουν εποικοδομητικό ρόλο σε μια εποχή σαν την σημερινή. Αυτά τα κόμματα τα οικοδομεί η ίδια η κοινωνία και τα αγκαλιάζει με την εμπιστοσύνη της μέσα από μια ολόκληρη ιστορική πορεία αγώνων και μαχών. Δεν δημιουργούνται απ’ έξω από την κοινωνία για να της φορεθούν καπέλο. Υπάρχουν σήμερα τέτοια κόμματα, ή κομματικοί σχηματισμοί; Κατά την προσωπική μου άποψη, όχι!

Αυτό που έχουμε είναι το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού να μην εμπιστεύεται κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Όμως κι εκείνο το κομμάτι του λαού που εμφανίζεται να επιλέγει ανάμεσα στις υπάρχουσες κομματικές εκδοχές, το κάνει ως λύση απελπισίας και αδιεξόδου. Ακόμη και το μέρος του κόσμου που φαίνεται σήμερα να προτιμά τα κόμματα της αριστεράς σε μια ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση, το κάνει γιατί τους έχει εμπιστοσύνη, ή γιατί πιστεύει ότι μπορούν να του δώσουν λύση; Όχι βέβαια, απλά είναι επιλογή απελπισίας, του λιγότερου κακού, υπό τις κρατούσες συνθήκες.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται άμεσα και πρακτικά είναι το εξής: τι κάνουμε με αυτόν τον κόσμο; Μπαίνουμε στη λογική του μη χείρον βέλτιστο; Άλλωστε ποιο είναι το χείρον και ποιο το βέλτιστο για τον λαό σήμερα; Το έχει σκεφτεί κανείς; Πώς βάζεις σε κίνηση την κοινωνία έτσι ώστε να λυτρωθεί από την αποχαύνωση του «κοινοβουλευτικού κρετινισμού», που αναπαράγει το σύνολο των κομματικών σχηματισμών μέσα και έξω από την βουλή; Ή περιμένεις πρώτα η μεγάλη πλειοψηφία του λαού να «αλλάξει μυαλά» και μετά να την οργανώνεις για να παλέψει τα αυτονόητα, αυτά δηλαδή που αφορούν την ίδια και την επιβίωσή της; Κατά τη γνώμη μου, όχι.

Αυτό το νόημα έχει η συγκρότηση του ΕΠΑΜ ως μετώπου. Βαλθήκαμε ευθύς εξαρχής να συγκροτήσουμε μια οργανωμένη πολιτική δύναμη που θέλει να ανοιχθεί αδιαμεσολάβητα στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού, η οποία στέκει απόμακρα από όλους τους σημερινούς κομματικούς σχηματισμούς και μηχανισμούς, μιας και κανένας τους δεν έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη της. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο υπερβαίνοντας διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής καταγωγής μέσα στις τάξεις του λαού. Βαλθήκαμε να οργανώσουμε την δράση του λαού στην γειτονιά και τον χώρο δουλειάς γιατί μόνο έτσι μπορεί να κινητοποιηθεί συλλογικά η μεγάλη πλειοψηφία με σκοπό την ανατροπή της σημερινής κατάστασης και την κατάκτηση της εξουσίας από τον ίδιο τον λαό. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με όρους αυτοργάνωσης και ανοιχτών μαζικών διαδικασιών όπου ο πρωταγωνιστής είναι ο απλός κόσμος. Βαλθήκαμε αντί να αναλωθούμε σε αέναες συζητήσεις για την ύστερη προοπτική της κοινωνίας, να προτάξουμε ένα σύστημα άμεσων αιτημάτων και διεκδικήσεων που μπορεί να συμφωνήσει η μεγάλη πλειοψηφία του λαού αρκεί να διαθέτει στοιχειώδη πατριωτική και δημοκρατική συνείδηση.

Δεν αρνούμαστε λοιπόν την ανάγκη του κόμματος γενικά, αλλά τα συγκεκριμένα κόμματα που υπάρχουν σήμερα και την λογική τους. Αρνούμαστε να βάλουμε στο ντορβά της συνδιαλλαγής ανάμεσα σε κομματικούς μηχανισμούς και κορυφές την ανάγκη οργάνωσης και πάλης της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού για την δική της επιβίωση. Η γέννηση ενός νέου κόμματος που αυθεντικά εκφράζει τις ανάγκες και τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού δεν γίνεται ούτε «απ’ έξω», ούτε «από τα πάνω», αλλά μέσα από τα σπλάχνα της ίδιας της μαχόμενης κοινωνίας και αφορά μια εξαιρετικά σύνθετη ιστορική διαδικασία με πολλές άγνωστες παραμέτρους. Δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε και πώς θα γεννηθεί αυτό το κόμμα. Ούτε πολύ χειρότερα μπορούμε να βαυκαλιζόμαστε με την νοσηρή φαντασίωση ότι τα σημερινά κόμματα, ή τα κόμματα της αριστεράς, θα ανανήψουν με κάποιον τρόπο για να σταθούν επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων. Είναι πολύ πιο ρεαλιστικό να περιμένει κανείς να δει τον ήλιο να ανατέλλει από την δύση, παρά να θεωρεί ότι με κάποιον μαγικό τρόπο θα ανανήψουν οι παρωχημένοι, εξαγορασμένοι και απόλυτα συμβιβασμένοι μηχανισμοί των σημερινών κομμάτων.

Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού νιώθει ότι δεν έχει επιλογές μέσα από το υπάρχων κομματικό σύστημα, γι’ αυτό και δεν φαίνεται να θέλει εκλογές εδώ και τώρα. Ψάχνει εναγωνίως το κόμμα που θα ψηφίσει, που θα της δώσει ελπίδα και θα την βγάλει από το αδιέξοδο. Η αγωνία της αυτή είναι απολύτως βάσιμη. Προέρχεται από το πρωτοφανές ιστορικό κενό πολιτικής εκπροσώπησης της εργαζόμενης κοινωνίας σήμερα. Κι επομένως είναι απολύτως νόμιμο και λογικό να σε ρωτά, «θα γίνεται κόμμα;» Τι σημαίνει αυτό; Αυτό που εννοεί ο κόσμος είναι αν θα γίνουμε κόμμα για να έχει κάτι να ψηφίσει, αν θα γίνουμε κόμμα για να διεκδικήσουμε την πλειοψηφία και να κυβερνήσουμε. Σ’ αυτό δεν μπορούμε να απαντάμε «δεν θα γίνουμε κόμμα, γιατί είμαστε μέτωπο». Κάτι τέτοιο στην πράξη σημαίνει ότι δεν μπορεί να περιμένει από εμάς πολλά πράγματα, εκτός από διαμαρτυρία και ακτιβίστικη δράση.

Αντίθετα, η απάντησή μας θα πρέπει να είναι ότι το ΕΠΑΜ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί – κάτω από προϋποθέσεις – να βγάλει την κοινωνία και την χώρα από το σημερινό αδιέξοδο. Και μπορεί να μην είμαστε κόμμα ώστε να διευκολύνουμε την προσέγγιση με τις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις της κοινωνίας, χωρίς να τους ζητάμε να αλλάξουν ιδεολογία και κομματική ταυτότητα, αλλά θα διεξάγουμε όλες τις αναγκαίες πολιτικές μάχες σαν να είμαστε κόμμα. Αρκεί να έχουμε όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις που έχουν να κάνουν πρώτα και κύρια με την κινητοποίηση της ίδιας της κοινωνίας. Κι αυτός είναι ο βασικός λόγος που το ΕΠΑΜ είναι μέτωπο, έτσι ώστε να μπορεί να απευθυνθεί όσο πιο πλατιά γίνεται στην ίδια την κοινωνία στην βάση ορισμένων πολύ άμεσων προταγμάτων. Ώστε να διευκολύνει τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας και του λαού να οργανωθούν και να γεννήσουν αυτές και όχι κάποιοι άλλοι στο όνομά τους το υποκείμενο της νέας εξουσίας που έχει ανάγκη ο τόπος.

Το ΕΠΑΜ απευθύνεται ευρύτατα στις ίδιες τις τάξεις του λαού χωρίς ιδεολογικές και κομματικές περιχαρακώσεις και θεμελιώνεται σε μια κεντρική πολιτική συμφωνία που είναι άμεσα εφαρμόσιμη και αποτελεί κατ’ ελάχιστο την αναγκαία αφετηρία για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση του λαού και του τόπου. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε υπεράνω κομμάτων, ή εναντίον των κομμάτων γενικά. Το ΕΠΑΜ είναι προϊόν της ιστορικής συγκυρίας, που δεν επιτρέπει σε κανένα παραδοσιακό κόμμα να εκφράσει έστω και περιστασιακά την λαϊκή ενότητα με το εύρος εκείνο που χρειάζεται για να δημιουργηθεί το ρωμαλέο πλειοψηφικό ρεύμα το οποίο θα επιφέρει την ριζική αλλαγή πορείας και κατεύθυνσης στην χώρα. Μπορεί το ΕΠΑΜ να μην έχει ενιαία ιδεολογική ταυτότητα που αφορά κύρια την προοπτική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ιδρυτική του διακήρυξη δεν διαθέτει ξεκάθαρες κοινές ιδεολογικές αφετηρίες στον τρόπο κυρίως που αντιλαμβάνεται τα πατριωτικά και δημοκρατικά καθήκοντα του κινήματος.

Η τοποθέτηση αυτή απαντούσε σε ορισμένα πολύ άμεσα και ζωτικά ερωτήματα που είχαμε όλοι μας στην αρχή του όλου εγχειρήματος:

Πρώτο: Πώς είναι δυνατόν να συμπορευθούν στον ίδιο πολιτικό οργανισμό άνθρωποι προερχόμενοι από το ΛΑΟΣ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και γενικότερα την αριστερά; Πώς είναι δυνατόν να συγκροτήσουν μια ενιαία μάχιμη οργάνωση χωρίς προϋποθέσεις ιδεολογικής σύμπτωσης; Μόνο στα πλαίσια ενός μετώπου, μιας μάχιμης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας.

Δεύτερο: Ποια είναι η βάση σύγκλισης του δικού μας σχήματος; Η κεντροδεξιά, η κεντροαριστερά, ή η αριστερά σε κάποια μορφή της; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Η δική μας πρόταση δεν είναι προϊόν σύγκλισης ομοειδών χώρων, δεν προτάσσει συγγένειες ιδεολογικοπολιτικές, κεντροδεξιού, κεντροαριστερού, ή αριστερού χαρακτήρα. Αντίθετα, προτάσσει τα πιο άμεσα και ζωτικά συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Κι αυτά είναι υπεράνω των οριοθετήσεων των συγκεκριμένων ιδεολογικοπολιτικών χώρων μέσα στον λαό. Πάνω στα συμφέροντα του ίδιου του λαού επιχειρεί να τοποθετήσει την κεντρική του πολιτική συμφωνία. Η δική μας διαχωριστική γραμμή είναι σαφής και έχει τεθεί εξαρχής: πατριώτες, δημοκράτες από την μια και από την άλλη ο σύγχρονος δοσιλογισμός και η υποτέλεια που διαπερνά ακόμη και τις τάξεις της αριστεράς. Αυτό το νόημα έχει το Μέτωπο για όλους εμάς που ενταχθήκαμε στο ΕΠΑΜ.

Τρίτο: Σε τι διαφέρει ένα πολιτικό σχήμα σαν αυτό που προτείνουμε σε σχέση με οτιδήποτε άλλο συγκροτείται ως «μέτωπο» ή ως «κόμμα»; Δεν πρόκειται για συνάντηση κορυφών, στημένων οργανώσεων, σχημάτων, στρατηγών ή παραγόντων που αναζητούν οπαδούς, ψήφους, ή πολιτικό ασκέρι. Πρόκειται για μια «από τα κάτω» προσπάθεια οργάνωσης των ίδιων των λαϊκών μαζών στο χώρο εργασίας ή στο χώρο δουλειάς με σκοπό την συγκρότηση ενός ρωμαλέου πλειοψηφικού λαϊκού ρεύματος ικανού να σαρώσει το καθεστώς και να κατακτήσει την εξουσία. Κι αυτό στις σημερινές συνθήκες μόνο ένα αυθεντικό Παλλαϊκό Μέτωπο μπορεί να το επιχειρήσει.

Τα λέμε αυτά γιατί υπήρξαν και υπάρχουν στις γραμμές μας αρκετές σοβαρές παρανοήσεις. Δεν εννοούν όλοι το ίδιο πράγμα όταν λένε «κόμμα», ή όταν λένε «μέτωπο». Ούτε ισχύει το γεγονός ότι όταν μιλά ο απλός κόσμος για «κόμμα» εννοεί το ίδιο με μας. Ο κόσμος όταν αναφέρεται στην ανάγκη «κόμματος» δεν ψάχνει πάντα για την ευκολία του – αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι υπάρχει κι αυτό το στοιχείο έντονα. Αυτό όμως που κυριαρχεί είναι η ανάγκη πλατύτατων στρωμάτων του λαού για νέα συγκροτημένη πολιτική εκπροσώπηση. Το πολιτικό σύστημα καταρρέει σύσσωμο και αύτανδρο, γιατί λοιπόν να είναι παράξενο ο απλός κόσμος της δουλειάς και του μεροκάματου να ψάχνει εναγωνίως για μια νέα πολιτική εκπροσώπηση; Ιδίως σε μια εποχή που αρχίζει να συνειδητοποιεί τα άμεσα συμφέροντά του και την πλήρη ασυμβατότητά τους με το υπάρχων καθεστώς.

Το ΕΠΑΜ ως Μέτωπο δεν ήρθε να ενώσει τους παρωχημένους κομματικούς σχηματισμούς, που έτσι ή αλλιώς δεν λένε απολύτως τίποτε στον κόσμο, δεν τον εκφράζουν, ούτε τον αντιπροσωπεύουν κοινωνικά και πολιτικά. Δημιουργήθηκε για να δώσει την δυνατότητα στον ίδιο τον λαό να αναδείξει την δική του κοινωνικοπολιτική εκπροσώπηση. Κι έτσι ως Μέτωπο καλείται να επιτελέσει κοινωνικοπολιτικές λειτουργίες που φυσιολογικά επιτελούν και τα κόμματα. Με δυο καίριες και ουσιαστικές διαφορές: Αφενός, δεν λειτουργεί συγκεντρωτικά με κανέναν τρόπο και, αφετέρου, δεν στηρίζεται σε μια στρατηγικού χαρακτήρα συμφωνία ανάμεσα σε ομοϊδεάτες για την προοπτική της κοινωνίας.

Τι πρέπει να έχουμε καθαρό όταν μιλάμε για «κόμμα» και για «μέτωπο»:

Πρώτο: Θα κατέβει το ΕΠΑΜ στις εκλογές; Είναι σαφές ότι οι περισσότεροι που ρωτάνε αν το ΕΠΑΜ θα γίνει κόμμα, εννοούν αν είμαστε διατεθειμένοι να κατέβουμε στις εκλογές και να διεκδικήσουμε την ψήφο του κόσμου. Οι πιο καλοπροαίρετοι – κι αυτοί είναι οι περισσότεροι – ξεκινούν από την δική τους ανάγκη να έχουν κάτι να ψηφίσουν. Είναι νόμιμο και φυσιολογικό αυτό το ερώτημα; Κατά τη γνώμη μου, είναι. Τι απαντάμε λοιπόν; Καταρχάς τους διευκρινίζουμε ότι το κύριο δεν είναι τι θα γίνει στις εκλογές, αλλά τι θα γίνει, τι θα κάνουμε μέχρι τις εκλογές. Όποτε αυτές κι αν γίνουν. Επιπλέον τους ξεκαθαρίζουμε ότι το ΕΠΑΜ δεν είναι μια τυπική κοινοβουλευτική δύναμη που νοιάζεται μόνο ή κύρια για τις κοινοβουλευτικές έδρες. Αρκούν αυτές οι απαντήσεις; Κατά τη γνώμη μου όχι. Θα πρέπει να απαντάμε καθαρά και στο ζήτημα των εκλογών.

Αποκλείουμε την κάθοδο στις εκλογές από θέση αρχής; Αν ναι, τότε καταδικάζουμε το ΕΠΑΜ στον ρόλο μιας απλής ακτιβίστικης οργάνωσης και έτσι υπονομεύουμε την βασική κατεύθυνση της συγκρότησής του, δηλαδή ως πολιτικής δύναμης. Αν όχι, τότε πρέπει να δούμε μια σειρά ζητήματα που συνδέονται μ’ αυτό. Για εμάς οι εκλογές δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μια ακόμη πολιτική μάχη που πρέπει να κρίνουμε πώς και πότε θα την δώσουμε. Εξαρτάται από τις δυνάμεις που διαθέτουμε μέσα στην κοινωνία και τις δυνατότητες αποφασιστικού διεμβολισμού του πολιτικού συστήματος, που θα δώσει την δυνατότητα ανατροπής των συσχετισμών δύναμης. Επομένως, δεν είναι καθόλου απαραίτητο το ΕΠΑΜ να κατέβει μόνο του σε εκλογική αναμέτρηση, ούτε είναι υποχρεωτικό να κατεβαίνει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Όμως σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να είναι έτοιμο να δώσει, όποτε χρειαστεί και αν κρίνουμε όλοι μαζί ότι διαθέτουμε τις αναγκαίες προϋποθέσεις, και την εκλογική μάχη. Αν κάτι τέτοιο ανήκει στο πεδίο δράσης του ΕΠΑΜ, που κατά τη γνώμη μου οφείλει να ανήκει, τότε θα πρέπει να απαντήσουμε και στο ζήτημα της νομικής μορφής του. Με βάση τους ισχύοντες νόμους δεν μπορεί κανένα πολιτικό σχήμα να κατέβει στις εκλογές αν δεν έχει προηγουμένως δηλωθεί ως «κόμμα». Αν λοιπόν το ΕΠΑΜ χρειαστεί να δηλωθεί ως «κόμμα» με βάση τα ισχύοντα, αλλάζει χαρακτήρα ή όχι; Κατά τη γνώμη μου όχι, διότι τίποτε ως προς την ουσία συγκρότησης του Μετωπικού και Παλλαϊκού χαρακτήρα του ΕΠΑΜ δεν πρόκειται να αλλάξει.

Δεύτερο: Θα αποκτήσει το ΕΠΑΜ συγκεντρωτική δομή και λειτουργία με αρχηγούς και καθοδηγητές; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό οφείλει να είναι όχι. Κι αυτό γιατί ο συγκεντρωτισμός, «δημοκρατικός», γραφειοκρατικός, ή ιεραρχικός, δεν μπορεί να εκφράσει μια αυθεντικά παλλαϊκή οργάνωση και μάλιστα με την φιλοδοξία να λειτουργήσει καταλυτικά στην εξέγερση της κοινωνίας εναντίον του σημερινού καθεστώτος. Χαλαρή οργανωτική σχέση, αυτοοργάνωση, οριζόντια συγκρότηση όπου μοναδικό κριτήριο ανάδειξης είναι η προσωπική συνεισφορά είναι οι μόνες θεμελιώδεις αρχές που μπορούν να ανοίξουν το ΕΠΑΜ σ’ ολόκληρη την κοινωνία και στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού.

Είναι αλήθεια ότι ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου περιμένει ακόμη τον σωτήρα που θα του λύσει το πρόβλημα με αυτόν στην γωνία, στο περιθώριο, ή σε αναμονή των εκλογών. Πάνω σ’ αυτήν την ψευδαίσθηση οικοδομούν τις πολιτικές τους όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί της αντιπολίτευσης, τα πολιτικά «μέτωπα» και οι συνεργασίες που στήνουν. Αυτή η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση «κοινοβουλευτικού κρετινισμού» του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας, αποτελεί σήμερα τον κύριο ανασταλτικό παράγοντα της κοινωνικοπολιτικής δράσης του λαού. Στο βαθμό που το ΕΠΑΜ αναδεικνύεται σε δύναμη που μπορεί να στηριχθεί η κοινωνία πάνω της για να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της, θα ξεπερνά κι αυτές τις τελευταίες από τις αυταπάτες της.

Έχουμε μια κατακερματισμένη κοινωνία, τσακισμένη από τα μέτρα και τις πολιτικές, η οποία έχει μάθει να λειτουργεί μονάχα ως οπαδός, ή ως ψηφοφόρος. Όχι μόνο στο επίπεδο της διακυβέρνησης της χώρας, αλλά σε κάθε μορφή και έκφραση της κοινωνικής δράσης. Επιπλέον η κοινωνία, τα πολύ πλατιά στρώματα των εργαζόμενων και του λαού, έχουν τελείως απογοητευθεί από τις μάχες οπισθοφυλακών που έχουν διεξαχθεί μέχρι σήμερα. Έχουν κουραστεί αφάνταστα. Είτε από τις ηγεσίες των συνδικάτων με τις 24ωρες απεργίες για το θεαθήναι, είτε από την διαλυτική δράση των δυνάμεων της αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής, που θέλουν μόνο να ελέγξουν, ή να ποδηγετήσουν κάθε τι που κινείται μαζικά και αυθόρμητα από την ίδια την κοινωνία.

Εξαντλημένα τα κοινωνικά στρώματα του εργαζόμενου λαού, εξασθενημένα από τις κυρίαρχες πολιτικές και εξουθενωμένα από τις διαλυτικές τακτικές σχημάτων και ηγεσιών, βρίσκονται στο παρά πέντε της πλήρους παράδοσης. Λίγο πριν παραδώσουν ψυχή τε και πνεύμα, ελπίζουν απλά σε κάποια απροσδιόριστη μαγική λύση μέσα από τις επερχόμενες εκλογές. Όποτε αυτές κι αν έρθουν. Φυσικό είναι λοιπόν να ζητούν να πιαστούν από κάπου. Να πιστέψουν σε μια πολιτική λύση άμεση και εφικτή. Κι αυτό ακριβώς εκφράζει η απαίτηση να γίνει «κόμμα» το ΕΠΑΜ.

Η δική μας απάντηση δεν μπορεί να περιορίζεται απλά στο γεγονός ότι είμαστε μέτωπο και όχι κόμμα. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν απαντά πειστικά στα ερωτήματα του κόσμου. Αντίθετα, όλα αυτά τα εκλαμβάνει ως απαντήσεις παραπειστικές, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε από κάποιους που δεν θέλουν να κινηθούν πέρα από το επίπεδο της διαμαρτυρίας. Ο απλός κόσμος έχει μπουχτίσει από εκδηλώσεις κοινωνικής και πολιτικής διαμαρτυρίας. Έχει ανάγκη να πιστέψει ότι υπάρχει μια δύναμη ικανή να πάρει τα ηνία της χώρας και να την βγάλει από το αδιέξοδο. Κι αυτή οφείλει να είναι το ΕΠΑΜ. Γι’ αυτό άλλωστε συγκροτήθηκε.

Στο ερώτημα του κόσμου αν το ΕΠΑΜ θα γίνει κόμμα, οφείλουμε να απαντάμε ότι το ΕΠΑΜ, παραμένοντας ανοιχτό στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του, διατηρώντας την κεντρική του κατεύθυνση να απευθύνεται απευθείας στον λαό χωρίς διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής καταγωγής, είναι η μόνη δύναμη που σήμερα μπορεί να παίξει τον ρόλο που κανένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να παίξει: να διεκδικήσει και να κατακτήσει την εξουσία ως κοινωνικοπολιτική έκφραση ενός ευρύτατου, πλειοψηφικού και αυθεντικά λαϊκού ρεύματος. Κανένας άλλος δεν μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο. Κανένα κόμμα, σχήμα ή οργάνωση. Κι αυτό αποτελεί το πρώτιστο και κορυφαίο καθήκον του ΕΠΑΜ, που οφείλει να υπηρετήσει με συνέπεια και με κάθε τρόπο. Ακόμη και με τις εκλογές, αν οι δυνάμεις και οι συνθήκες μας το επιτρέπουν. Από κει και πέρα είναι στο χέρι μας αν μπορούμε να οικοδομήσουμε τις σχέσεις του ΕΠΑΜ με τα λαϊκά στρώματα, που μόνο ένα αυθεντικό μέτωπο μπορεί να οικοδομήσει στην πράξη.

Τρίτο: το ΕΠΑΜ είναι μέτωπο γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο για να παίξει τον ρόλο του κόμματος-πρωτοπορία. Όσο δεν υπάρχει ακόμη αυτό το κόμμα-πρωτοπορία, μας αρκεί το ΕΠΑΜ. Αυτό φαίνεται να πιστεύουν ορισμένοι. Εμφανίζονται να υπερασπίζονται τον «μετωπικό» χαρακτήρα του ΕΠΑΜ ενάντια σε όσους θέλουν να το μετατρέψουν σε «κόμμα», την ίδια στιγμή που υπονομεύουν – πολλές φορές άθελά τους – την αυτοτέλεια της οργάνωσης του Μετώπου, την έμπρακτη ισοτιμία ανάμεσα στα μέλη του και την ενότητα των γραμμών του ανεξάρτητα ιδεολογίας και κομματικής καταγωγής.

Αρνούνται να κατανοήσουν ότι το ερώτημα για την μετατροπή του ΕΠΑΜ σε κόμμα είναι ένα ζήτημα απόλυτα νόμιμο και κατανοητό όταν τίθεται από τον κόσμο. Επομένως, όποιος οικοδομεί διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους «μετωπικούς» και τους «κομματικούς» στην ουσία δεν υπερασπίζεται το ΕΠΑΜ ως Μέτωπο, αλλά την δική του ιδιαίτερη κομματική λογική. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι τα κόμματα ως ιστορικές κατηγορίες γεννιούνται από την ίδια την κοινωνία, από τις τάξεις της στην πορεία συγκρότησής τους. Δεν αποτελούν εφεύρημα, ούτε ιδεολογική ή κοσμοθεωρητική επινόηση κάποιων μειοψηφιών που κατόπιν επιχειρούν να την επιβάλουν στην κοινωνία. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν έχουμε παρά μόνο σέχτες μακριά από την κοινωνία.

Το Μέτωπο του ΕΠΑΜ συμπυκνώνει στην συγκεκριμένη ιστορική περίοδο την προσπάθεια να συγκροτηθεί σε οργανωμένο κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο ο ίδιος ο λαός, ο οποίος μαζί με τις τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα που τον απαρτίζουν έχει υποστεί έναν τρομακτικό κατακερματισμό. Σε τέτοιον βαθμό που έχει χάσει εν πολλοίς τους εσωτερικούς ενοποιητικούς του δεσμούς. Το Μέτωπο συνιστά την προσπάθεια να ξανασχοληθεί με την πολιτική ο λαός, να ανακαλύψει πάλι τις ρίζες του στην κοινωνία και στην ιστορία των αγώνων αυτού του τόπου, να αναδειχθεί σε κυρίαρχο υποκείμενο της πολιτικής δράσης. Για να γίνουν όλα αυτά πρέπει να ξανακαλύψει την αξία της μαζικής πολιτικής οργάνωσης και να υπερβεί τους παρωχημένους κομματικούς διαχωρισμούς. Κανένα κόμμα σ’ αυτήν την ιστορική συγκυρία δεν θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο. Πρέπει πρώτα ο ίδιος ο λαός να περάσει από το σχολείο της κοινής πάλης για τους πιο άμεσους κοινούς του στόχους που αφορούν την ίδια την επιβίωσή του και ύστερα μέσα από την πάλη του να ανακαλύψει την αξία των διαφορετικών ιδεολογικών και κοσμοθεωρητικών απαντήσεων για το μέλλον της κοινωνίας.

Στο βαθμό που το ΕΠΑΜ επιτελέσει αυτήν την πολύ συγκεκριμένη αποστολή, στο βαθμό που κατορθώσει να ενώσει τον λαό σε μια ενιαία κατεύθυνση άμεσης δράσης για την κατάκτηση των κεντρικών πολιτικών του αιτημάτων, τότε θα πάψει πια να είναι αναγκαίο. Μ’ αυτήν την έννοια έχουμε ξεκαθαρίσει στην ίδια την Ιδρυτική Διακήρυξη ότι το ΕΠΑΜ θα πάψει να υφίσταται ως Μέτωπο και θα αυτοδιαλυθεί. Είναι πιθανό ότι θα αυτοδιαλυθεί για να γεννηθεί από αυτό ένα ή περισσότερα κόμματα. Όπως είναι επίσης πιθανό ότι μπορεί να μην υπάρξει καμιά συνέχεια. Κανείς δεν γνωρίζει τι θα συμβεί. Αυτό θα αποφασιστεί από την ίδια την ζωή, από τις τότε διαμορφωμένες συνθήκες, όπου ένας απελευθερωμένος λαός που θα ασκεί με τον δικό του τρόπο την νέα εξουσία θα αποφασίσει ελεύθερα πώς θα πολιτεύεται εφεξής.

Τι σημαίνει ενότητα γραμμών εντός του ΕΠΑΜ;

Δυστυχώς, υπήρξαν μερικοί, ακόμη κι από τους πρωτεργάτες του ΕΠΑΜ, που ποτέ δεν μπόρεσαν να χωνέψουν στην πράξη ότι μπορούν να αναπτύξουν συντροφικές σχέσεις, σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλοϋποστήριξης ακόμη και με ανθρώπους που μέχρι χθες ήταν στην αντίπερα ιδεολογική, ή κομματική όχθη. Το επίπεδο συγκρότησης, τα προσωπικά αδιέξοδα και οι πικρίες κάθε λογής επέτρεψαν να κυριαρχήσουν εύκολα σε ορισμένους από εμάς οι μικρότητες, οι κακίες και η ανυποληψία του κουτσομπολιού.

Όποιος δεν ένιωσε ως δική του προσωπική υπόθεση το ΕΠΑΜ για το οποίο αξίζει να αντιπαλέψει ακόμη και με τον ίδιο του τον εαυτό, με τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του, έφυγε και καλά έκανε. Όποιος ήρθε στο ΕΠΑΜ για να βρει απλά μαζικό ακροατήριο για την δική του ιδεολογία, έφυγε και πολύ καλά έκανε. Όποιος τρίβεται με τα ρούχα του και ψάχνει αφορμές στο τι έκανε ή τι είπε κάποιος για να μετατρέψει την τρίχα σε τριχιά, για να μεταβάλει τα λάθη, τα ολισθήματα και τις αδυναμίες σε αμαρτήματα καθοσιώσεως, τότε αυτός δεν μπορεί να ανήκει στο ΕΠΑΜ. Δεν την πονάει την όλη υπόθεση και δεν έχει κανένα λόγο να ταλαιπωρεί τον εαυτό του και τους άλλους εντός του ΕΠΑΜ. Εκτός κι αν υπηρετεί άλλες σκοπιμότητες.

Ο δρόμος είναι εξαιρετικά ανηφορικός και ιδιαίτερα δύσκολος. Πρέπει ένας ολόκληρος κόσμος να ξεβολευτεί από κατεστημένες αντιλήψεις και πρακτικές δεκαετιών. Να μάθει να σκέφτεται και να δρα διαφορετικά. Αυτό είναι πιο εύκολο για τον απλό κόσμο που δεν νιώθει κανενός είδους υποχρέωση απέναντι σε ιδεολογίες και κόμματα, αλλά κινείται με βάση τις ανάγκες του. Είναι πολύ πιο δύσκολο για όσους από εμάς προσεγγίζουμε την ιδεολογία και την πολιτική με όρους αποκάλυψης της θείας αλήθειας. Πώς να μάθεις να δουλεύεις με τον απλό κόσμο, να ξέρεις κάθε φορά να ξεχωρίζεις το κύριο, αυτό που ενώνει και ανοίγει δρόμους προς τα μπρος, ανεξάρτητα από κατεστημένες αντιλήψεις και ιδεοληψίες, να τον εμπιστεύεσαι όπως κι αν σκέφτεται, να μιλάς την γλώσσα του, την διάλεκτο των προβλημάτων του, της άμεσης λύσης που χρειάζεται, να του εμπνέεις θάρρος και σιγουριά για την μάχη επιβίωσης που ήδη δίνει, όταν λειτουργείς με τα παραδοσιακά κλισέ της ιδεολογίας σου;

Χρειάζεται τρομακτική προσωπική δουλειά για να προσαρμόσεις τα πιστεύω σου στην πραγματικότητα και όχι το ακριβώς αντίθετο. Δεν το καταφέρνουν όλοι κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Λυγίζουν κάτω από το τρομακτικό βάρος και τις απαιτήσεις. Κι έτσι ψάχνουν να βρουν καταφύγιο στις παλιές καλοδιατυπωμένες ρετσέτες που δεν υπόκεινται σε διαρκή αμφισβήτηση από την ίδια την ζωή. Ο σκοτεινός, ύπουλος και συχνά απροσδιόριστος «εσωτερικός εχθρός» ήταν και παραμένει πάντα η πιο βολική δικαιολογία για την προσωπική ανεπάρκεια, αλλά και για κάθε λογής σκοπιμότητα. Αυτός πάντα φταίει που κάποιοι αδυνατούν να τραβήξουν μπροστά και μένουν στα μισά του δρόμου. Πολλές φορές ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να εξηγήσουν το γιατί, γι’ αυτό και όσοι απ’ αυτούς δεν είναι αρκετά ειλικρινείς με τον εαυτό τους επικαλούνται δαίμονες και τέρατα. Ένα είναι σίγουρο: Όσοι απ’ αυτούς δεν χαθούν στον αποκρουστικό βάλτο του πολιτικού και ιδεολογικού σεχταρισμού, είναι σίγουρο ότι θα τους ξανασυναντήσουμε στην πορεία της μάχης.

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με κάποιον που αποχωρεί για τον οποιοδήποτε λόγο. Ούτε η αποχώρησή του με προσωπική απόφαση, ή με απόφαση του πυρήνα του συνιστά κάτι συνώνυμο με αφορισμό από τον Πάπα. Και με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να κλείνουμε τις πόρτες σε όποιον αποχώρησε. Αρκεί να υπάρχει στοιχειώδης πολιτική ηθική και εντιμότητα. Κι όποιος για τον οποιοδήποτε λόγο, σωστό ή λάθος, ακολουθεί ανήθικη πολιτικά και ανέντιμη στάση, τότε δεν έχουμε τίποτε το κοινό μ’ αυτόν. Ακόμη κι αν πρόκειται για αδερφό. Σ’ αυτό οφείλουμε να είμαστε αμείλικτοι.

Για παράδειγμα, το να αποχωρήσει κάποιος από το ΕΠΑΜ για οποιονδήποτε λόγο και να αυτοσυστήνεται ο ίδιος κατόπιν ως το «αυθεντικό ΕΠΑΜ» είναι μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση ανέντιμης και ανήθικης στάσης. Αν και η ίδια η ζωή είναι σίγουρο ότι θα αποδειχθεί για όποιον το κάνει πολύ πιο αμείλικτη από την όποια δική μας στάση. Το ίδιο συμβαίνει με κάποιον που επινοεί αθλιότητες για να διαβάλει το ΕΠΑΜ, λέγοντας ότι περιθάλπει φασίστες και άλλες τέτοιες ηλιθιότητες, ή ότι κινδυνεύει η ζωή του επειδή έφυγε από το ΕΠΑΜ. Αν δεν πρόκειται για τυπική περίπτωση παράκρουσης, σίγουρα πρόκειται για πολιτικά ανισσόροπο άτομο επιρρεπές στην απόλυτη χυδαιότητα.

Σε τίποτε δεν διαφέρει κι εκείνος που ενώ αποχωρεί από το ΕΠΑΜ καπηλεύεται μια από τις ιστοσελίδες του, επειδή τυχαίνει να έχει χρεωθεί την διαχείρισή της. Αυτό συμβαίνει και με τo blog της Σεισάχθειας, το οποίο δημιουργήθηκε για να εκφράσει την ομώνυμη πρωτοβουλία πολιτών, η οποία ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2010 στον κινηματογράφο Ααβόρα της Αθήνας. Είναι γνωστό ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των μελών της πρωτοβουλίας Σεισάχθεια υπήρξε από τους πρωτεργάτες του ΕΠΑΜ. Γι’ αυτό και το blog της αποτέλεσε την πρώτη βασική πηγή πληροφόρησης για την συγκρότηση του ΕΠΑΜ. Τώρα, επειδή ο διαχειριστής της αποχώρησε για τους δικούς του λόγους θεώρησε καλό να καπηλευθεί το blog της Σεισάχθειας και ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν εκφράζει την πρωτοβουλία κατέβασε τα σήματα του ΕΠΑΜ και ανέβασε το «Βαθύ Κόκκινο», εκείνο δηλαδή το blog που επιχείρησε μια από τις χειρότερες προβοκάτσιες ενάντια στο ΕΠΑΜ, δημοσιεύοντας την «πληροφορία» ότι ο Δ. Καζάκης ζητά λεφτά από τον Καμμένο για να χρηματοδοτήσει την κάθοδο του ΕΠΑΜ στις εκλογές. Φαίνεται ότι στον ανεστραμμένο κόσμο της ιδεολογικής καθαρότητας του αριστερού σεχταρισμού, όποια προστυχιά κι αν επιχειρήσει κάποιος είναι κάτι απολύτως αποδεχτό όταν πρόκειται για «ομοϊδεάτες» ή για «συντρόφους». Πρόκειται για την αφόρητη δυσοσμία που αναδύουν οι περισσότεροι από τους χώρους της σημερινής αριστεράς, που ενώ επικαλούνται την (επαναστατική, πολλές φορές) αλλαγή της κοινωνίας, τους είναι αδύνατο και πολλές φορές αδιανόητο να τηρήσουν μια στοιχειώδη στάση πολιτικής εντιμότητας.

Προσωπικά πολλά θα μπορούσα να δικαιολογήσω μέσα στην παραζάλη μιας πολιτικής διαμάχης, ακόμη και την ανελέητη και συχνά άδικη προσωπική πολεμική. Το έκανα και το υπέστην πολλές φορές αγόγγυστα. Όμως την προσωπική ανεντιμότητα και μάλιστα σε τέτοιον βαθμό που καταντά τον οποιονδήποτε να καπηλεύεται συλλογικές αναφορές, πρωτοβουλίες και δράσεις που δεν του ανήκουν, και μάλιστα για να δικαιώσει ξεφωνημένους προβοκάτορες, μου είναι αδιανόητη. Για μένα όποιος περνά αυτή την αδιόρατη διαχωριστική γραμμή που διαχωρίζει τους έντιμους από τους ανέντιμους στην πολιτική, ακολουθεί δρόμο χωρίς επιστροφή. Προσωπικά πιστεύω ότι έχει τελειώσει οριστικά και δεν μπορείς να διατηρείς κανενός είδους σχέση μαζί του, γιατί δεν πρόκειται για κάποια διαφωνία στο πεδίο της ιδεολογίας και της πολιτικής που μπορεί να ξεπεραστεί, αλλά για το καίριο ζήτημα της προσωπικής ηθικής. Και στο ζήτημα αυτό αν ξεκινήσουμε με υποχωρήσεις, τότε το παιχνίδι χάθηκε και μάλιστα οριστικά.

Με τον συναγωνιστή σου μπορείς να διαφωνείς σε πολλά, πάρα πολλά, αλλά πρέπει τουλάχιστον να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και εμπιστοσύνη. Και όποιος καπηλεύεται με αυτόν τον ξεδιάντροπο τρόπο κάτι που δεν του ανήκει για να δικαιώσει τις προσωπικές του επιλογές, όποιες κι αν είναι αυτές – σωστές ή λάθος – τότε ανήκει σε μια κατηγορία που προσωπικά μου είναι αδύνατον να ανεχτώ. Με ανήθικους και ανέντιμους πολιτικά δεν μπορεί να υπάρχει κανενός είδους σχέση, ή συνεννόηση. Ακόμη κι αν τυχαίνει να συμφωνεί κανείς μαζί τους σε πολλά πράγματα στο γενικό πεδίο της ιδεολογίας και της πολιτικής. Αλλά τι νόημα έχει μια τέτοια θεωρητική συμφωνία όταν κάποιος αποδεικνύεται ότι δεν έχει ούτε καν στοιχειώδη αίσθηση εντιμότητας όπως διαθέτει κάθε φυσιολογικός άνθρωπος; Όποιος ξεκινά και κάνει εκπτώσεις σε τέτοια ζητήματα προσωπικής στάσης και ηθικής για λόγους ιδεολογίας και πολιτικής, τότε αναγκαστικά φλερτάρει με την ανυποληψία και την χυδαιότητα.

Γι’ αυτό και πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε αμείλικτοι με τις διαλυτικές πρακτικές και τις αντιλήψεις εκείνες που ανέχονται την προσωπική ανεντιμότητα, την προσυχιά, στο όνομα της ιδεολογικοπολιτικής συγγένειας. Κάθε προσπάθεια να γίνουν ανεχτές τέτοιες συμπεριφορές, εκθέτουν ανεπανόρθωτα το ΕΠΑΜ. Κι έτσι ξεκινά η καχυποψία και η διχόνοια. Μήπως τελικά το ΕΠΑΜ είναι προθάλαμος για κάτι άλλο; Είμαι σίγουρος ότι ορισμένοι σκέφτονται κάπως έτσι. Το απέδειξαν στην πράξη. Γι’ αυτό άλλωστε και τους κακοφαίνεται η κριτική, ιδίως όταν γίνεται αυστηρή και αμείλικτη, προς την αριστερά. Είμαι σίγουρος πώς ορισμένοι θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το ΕΠΑΜ ως προνομιακό χώρο άγρας ψήφων για τα εκλογικά σχήματα της αριστεράς. Ή σαν έναν πολιτικό μοχλό, ένα είδος «λόμπι» που θα «σπρώξει» το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και γενικά την αριστερά στην συνένωση, ή στην ανάκαμψη. Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο για το ΕΠΑΜ, όχι μόνο είναι εκτός τόπου και χρόνου, αλλά έχει κάνει λάθος την πόρτα.

Καταρχάς ποιος είναι αυτός ο περίφημος ρόλος που πρέπει να επιτελέσει η αξιέραστος αριστερά; Ένας θεός ξέρει. Και γιατί η αριστερά είναι η μόνη που μπορεί να τον παίξει οπωσδήποτε; Πάλι ένας θεός το ξέρει. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει πιο θεολογική αντίληψη της πολιτικής από αυτήν. Η αριστερά, όπως και κάθε πολιτικό σχήμα ή ιδεολογία, δεν πορεύεται εκ θεού, ούτε είναι ο δικαιωματικός κληρονόμος των ιστορικών πεπρωμένων ενός λαού, ή κάποιας κοινωνικής τάξης. Υπόκειται αναγκαστικά στους νόμους ακμής και παρακμής που διέπουν κάθε κοινωνικό φαινόμενο. Τίποτε δεν είναι αιώνιο. Ιδίως στο ιδεολογικό και πολιτικό εποικοδόμημα της κοινωνίας. Και ιδίως όταν αδυνατεί να εκφράσει τις πιο ζωτικές ανάγκες της αληθινής κοινωνίας.

Η ιστορική μορφή της αριστεράς σήμερα είναι παράγωγο της ήττας των δεκαετιών του υπαρκτού σοσιαλισμού και της εκφυλισμένης σοσιαλδημοκρατίας. Είναι μια αριστερά της ήττας και ως τέτοια πορεύτηκε τις δυο προηγούμενες δεκαετίες. Δεν μπόρεσε να βοηθήσει την κοινωνία να αντιταχθεί στην διάλυση και στον κατακερματισμό, στον εκφυλισμό και στην συρρίκνωση της κοινωνικής, εργασιακής και πολιτικής της συνείδησης. Στο εσωτερικό της και στις κορυφές της κλωνοποιήθηκε ο διεφθαρμένος κοινοβουλευτισμός της μεταπολίτευσης σε βαθμό που την μετέτρεψε σε μια απόλυτα νομοταγή και υπάκουη πολιτική δύναμη του κυρίαρχου συστήματος. Οι εξαρτήσεις της από την σημερινή εξουσία είναι τέτοιες που δεν της επιτρέπουν να έρθει σε ρήξη μ’ αυτήν παρά μόνο στα λόγια, μόνο σε επίπεδο συνθημάτων.

Οι ηγεσίες της αντιλαμβάνονται την αντιπολίτευση μόνο στα δεδομένα πλαίσια που επιβάλλονται άνωθεν και έξωθεν. Έτσι, όχι μόνο δεν παραιτήθηκαν από τις κοινοβουλευτικές τους έδρες για να κατέβουν να οργανώσουν την πάλη του λαού – κάτι το οποίο τους είναι παντελώς αδιανόητο – αλλά έτρεξαν να συναντηθούν και να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους τον διορισμένο πρωθυπουργό του «μαύρου μετώπου», όπως ονόμασε την παράνομη συγκυβέρνηση το ΚΚΕ και της «κατάφωρης παραβίασης της λαϊκής κυριαρχίας», όπως την χαρακτήρισε ο ΣΥΝ. Ενώ σήμερα πλειοδοτούν στην διασπορά των κοινοβουλευτικών αυταπατών σε μια περίοδο όπου η ολιγαρχία, ντόπια και ξένη, καταλύει τον κοινοβουλευτισμό σ’ ολόκληρη την ΕΕ. Αποτελούν, σε συνθήκες τέτοιας απαξίωσης του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος όπως σήμερα, την μόνη εναπομένουσα εφεδρεία αναχαίτισης της κοινωνικής οργής, το μόνο ανάχωμα στην μαχητική ενότητα του λαού, την μόνη δυνατότητα που έχει το επίσημο σύστημα να ελέγξει τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Όποιος νομίζει ότι μέσα από την σημερινή αριστερά που βιάζεται να παραπέμψει το σημερινό καθήκον στο υπερπέραν, στο μακρινό αύριο, «όταν θα είναι ώριμες οι συνθήκες», που στήνει τυχάρπαστες συνεργασίες κορυφής με το μάτι στις εκλογές χωρίς σαφή πολιτικά πλαίσια και προγραμματικές συμφωνίες, που νοιάζεται μόνο για καθαρά «αριστερά μέτωπα» όπως οι παραθρησκευτικές οργανώσεις νοιάζονται μόνο για την καθαρότητα του δόγματος, τότε δεν έχει αντιληφθεί το παραμικρό. Ζει σε μια ιδιότυπη πολιτική φορμόλη, όπου ακόμη και τα λόγια, η ψωρίλα των φράσεων, φαντάζει ως αμιγής επαναστατική δράση. Η αλήθεια είναι ότι όπως η κινητοποίηση της πλειοψηφίας του λαού με άμεσο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος περνά μέσα από την κατάρρευση του επίσημου πολιτικού συστήματος, έτσι περνά και μέσα από την διάλυση των υπαρχόντων κομματικών μηχανισμών της αριστεράς. Όχι γιατί κάποιοι το θέλουν, ή δεν το θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Όσο η κοινωνία είναι αιχμάλωτη των εξαρτημένων από την κυρίαρχη εξουσία κομματικών μηχανισμών της δεξιάς και της αριστεράς, δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει την πρωτοβουλία και την αυτενέργεια που απαιτεί μια αυθεντική κοινωνική εξέγερση με προοπτική. Εκτός κι αν θέλουμε ο λαός σήμερα να υποστεί την χειρότερη ήττα που έχει δεχτεί ποτέ λαϊκό κίνημα στην ιστορία της χώρας.

Μήπως όλα αυτά σημαίνουν ότι αρνούμαστε την κοινή δράση με τα διάφορα κόμματα και σχήματα; Και βέβαια όχι. Η ανελέητη κριτική δεν αναιρεί την κοινή δράση. Αντίθετα, οι χαμηλοί τόνοι με σκοπό να τα βρούμε, οδηγούν, ιδιαίτερα σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο σαν την σημερινή, στον αποπροσανατολισμό και την σύγχυση. Ευνοούν πρακτικές συνεύρεσης κορυφών μακριά από την κοινωνία, χωρίς πολιτικά προτάγματα εξόν από την αγωνία της ψηφοθηρίας. Είναι καθήκον μας να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα έτσι ώστε να βοηθάμε τον κόσμο να καταλαβαίνει το τι επακριβώς συμβαίνει και που θέλουν να τον οδηγήσουν.

Το ΕΠΑΜ συμμετέχει και θα συνεχίσει να συμμετέχει σε κοινές δράσεις με άλλες δυνάμεις, οργανώσεις, κόμματα και πρωτοβουλίες που διευκολύνουν την πάλη για τα άμεσα συγκεκριμένα ζητήματα όπως π.χ. είναι τα χαράτσια. Επίσης το ΕΠΑΜ θα συνεχίσει να πιέζει για μια συμπαράταξη κοινής δράσης, σαν το Μέτωπο του Όχι, με σκοπό την συνεννόηση όλων των δυνάμεων που δηλώνουν ότι αντιτίθενται στην συμφωνία της 26^ης/27^ης Οκτωβρίου. Και θα συνεχίζει να πιέζει χωρίς να υποστείλει στο ελάχιστο την κριτική του, ή να περιορίσει την αυτοτελή του δράση για τους στόχους όπως το ίδιο τους έχει προσδιορίσει. Άλλωστε κοινή δράση δεν σημαίνει ενότητα, ή συνένωση, αλλά η από κοινού επιδίωξη συγκεκριμένων απτών και άμεσων αιτημάτων. Με βασική προϋπόθεση ότι η καθεμιά από τις οργανώσεις, τα σχήματα και τις δυνάμεις που συμμετέχουν σ’ αυτήν διατηρούν στο ακέραιο την πλήρη αυτοτέλεια της δράσης, της οργάνωσης και του πολιτικού τους λόγου.

Σ’ αυτό που δεν πρόκειται με κανένα τρόπο να συμμετάσχει το ΕΠΑΜ είναι στις διάφορες εκδοχές και εγχειρήματα «ενότητας της αριστεράς», ριζοσπαστικής ή λιγότερο ριζοσπαστικής. Κι αυτό γιατί πολύ απλά οι διαδικασίες εντός της αριστεράς δεν μας αφορούν, όπως ακριβώς δεν αφορούν και τον πολύ κόσμο. Πρόκειται για προσπάθειες αναδιανομής σφαιρών επιρροής εντός της αριστεράς και δεν έχουν τίποτε να κάνουν με την πάλη του λαού.

Ούτε βέβαια πρόκειται να δεχτούμε να γίνουμε ο μαϊντανός ενός «νέου ΕΑΜ» που στήνει ο ηγετικός μηχανισμός του ΣΥΝ αξιοποιώντας πολιτικά ερείπια του παρόντος και του παρελθόντος για να κρύψει την τρομακτική γύμνια του σε επίπεδο πολιτικών αιτημάτων και προγραμματικών αναφορών. «Νέο ΕΑΜ» δεν μπορεί να στηθεί με δυνάμεις που προσκυνούν τον κατακτητή, δηλ. την Ευρωπαϊκή Ένωση και επιδιώκουν απλά να τα βρουν μαζί του. Ούτε καν με τις τράπεζες δεν τολμούν να τα βάλουν, γι’ αυτό και το μόνο που προτείνουν είναι «επιθετική αναδιαπραγμάτευση» του χρέους, δηλαδή μια καλύτερη αναδιάρθρωση από την σημερινή υπό καθεστώς ευρώ και ΕΕ. Ζητούν απλά να γίνουν καλύτεροι διαχειριστές από τους σημερινούς. Γι’ αυτό και το έχουν ρίξει στην φλυαρία περί «ενότητας της αριστεράς». Μιλάνε με όρους πολιτικής μεταφυσικής για να μην αναγκαστούν να μιλήσουν με όρους συγκεκριμένων προτάσεων και αποδειχθεί ότι δεν διαφέρουν σε τίποτε ουσιαστικό από τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές που επιβάλλονται ήδη στην χώρα.

Το ΕΠΑΜ ιδρύθηκε με σκοπό να λειτουργήσει καταλυτικά στην ενότητα του λαού για την δική του εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Πέρα και έξω από τις όποιες διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας ή κομματικής καταγωγής. Αρνείται τον διαχωρισμό, ειδικά στις γραμμές του, ανάμεσα σε δεξιούς, αριστερούς, ή κεντρώους. Το ίδιο το ΕΠΑΜ δεν είναι αριστερό, δεξιό, ή κεντρώο, είναι μόνο ενιαίο και παλλαϊκό ως μέτωπο. Δεν αρνείται σε κανέναν την στράτευση λόγω ιδεολογίας ή πολιτικής καταγωγής. Αρκεί να αποδέχεται την κεντρική πολιτική συμφωνία που αποτυπώνεται στην Ιδρυτική Διακήρυξη, να συμμετέχει ισότιμα σε κάποιον από του πυρήνες του ΕΠΑΜ και να παλεύει για τους στόχους του μετώπου.

Όλα τα μέλη του ΕΠΑΜ είναι συναγωνιστές, σύντροφοι στον κοινό αγώνα και δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους άλλος διαχωρισμός ανάμεσά τους, εκτός από αυτόν που καθορίζεται από την προσωπική τους συνεισφορά, από την δουλειά τους για το μέτωπο. Έχουν το ακέραιο δικαίωμα να διατηρούν τις απόψεις τους, έστω κι αν σε ορισμένους μοιάζουν «εξωφρενικές». Όποιος αρνείται, ή αντιστρατεύεται στην πράξη το δικαίωμα κάθε μέλους του ΕΠΑΜ να διατυπώνει ελεύθερα την άποψή του στις διαδικασίες, τότε οφείλουμε να τον απομονώσουμε κι αν επιμένει θα πρέπει να φροντίσουμε να αποχωρήσει από τις γραμμές μας.

Επομένως, όποιος επιχειρεί να διαχωρίσει τα μέλη του ΕΠΑΜ με ταμπέλες ιδεολογίας σε «ώριμους» και «ανώριμους», σε «δεξιούς» και «αριστερούς», υπονομεύει την ίδια την λειτουργία του μετώπου και το οδηγεί στη διάλυσή του. Όποιος επιθυμεί οργάνωση κάτω από μια ενιαία ιδεολογική ομπρέλα, πέρα από τα δημοκρατικά και πατριωτικά καθήκοντα που περιγράφονται στην ιδρυτική διακήρυξη, τότε δυστυχώς, δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι εντάχθηκε σε παλλαϊκό μέτωπο. Υπάρχουν, άλλωστε, δεκάδες οργανώσεις όλων των αποχρώσεων, ώστε να ικανοποιήσει όποιος το επιθυμεί ακόμη και τις πιο εξεζητημένες ιδεολογικές προτιμήσεις του. Σε κάθε περίπτωση το ΕΠΑΜ, τα συντονιστικά του όργανα, οι τομείς και οι πυρήνες του, οφείλουν να περιφρουρούν την ενότητα των γραμμών τους ενάντια σε κάθε προσπάθεια, συνειδητή ή άλλη, απ’ όπου κι αν προέρχεται, όποιος κι αν είναι αυτός που την κινεί, για τον διαχωρισμό των μελών του σε μπλε, πράσινους και κόκκινους κόκκους.

Πρέπει να είναι σε όλους καθαρό. Κανείς δεν εντάχθηκε στο ΕΠΑΜ για να «αλλάξει μυαλά», ή για να του «αλλάξουν μυαλά» κάποιοι επιτήδειοι. Κανείς δεν εντάχθηκε για να του ζητήσουν ν’ αλλάξει «κοινωνικά φρονήματα». Όποιος θεωρεί ότι μπορεί να επαναφέρει την απεχθέστατη πρακτική της πιστοποίησης των κοινωνικών φρονημάτων εντός του ΕΠΑΜ, δυστυχώς έχει διαπράξει τραγικό λάθος. Όποιος πιστεύει ότι πρέπει να μετρά όλους τους άλλους με μέτρο τα δικά του ιδεολογικά ή πολιτικά κλισέ, τότε δεν έχει αντιληφθεί που βρίσκεται και καλό θα ήταν να αποχωρήσει. Στο ΕΠΑΜ εντάσσονται αγωνιστές που έχουν κάνει δική τους υπόθεση την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του λαού στην βάση της κεντρικής πολιτικής συμφωνίας και όχι όσοι ψάχνουν να βρουν πελατεία για τις δικές τους ιδεολογίες, ή ιδεοληψίες.

Ανάμεσα στα μέλη του ΕΠΑΜ οφείλουν να αναπτύσσονται σχέσεις αλληλεγγύης ακόμη και όταν υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες. Όποιος δεν μπορεί να θέσει τον κοινό σκοπό, τον κοινό αγώνα, πάνω από την όποια διαφωνία, τότε αντικειμενικά δεν μπορεί να ανήκει στο ΕΠΑΜ. Όποιος διαβάλλει συναγωνιστές του, διακινεί συκοφαντίες με στόχο να εκτεθούν συναγωνιστές, αλλά και το ίδιο το ΕΠΑΜ, ασκείται σε πρακτικές που μόνο στόχο έχουν να σπείρουν τον εμφύλιο μέσα στις γραμμές του μετώπου και τα όργανά του, τότε αυτός δεν μπορεί ν’ ανήκει σ’ αυτό. Το ίδιο πρέπει να αποχωρήσει όποιος αρνείται να περιφρουρήσει τις γραμμές του ΕΠΑΜ από τέτοιες διχαστικές αντιλήψεις και πρακτικές.

Πώς πρέπει να συγκροτηθεί οργανωτικά το ΕΠΑΜ;

Γνωρίζω ότι υπάρχει έντονη συζήτηση γύρω από τα οργανωτικά προβλήματα του ΕΠΑΜ. Υπάρχουν διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και διαφορετικές λογικές. Θεμιτό. Προσωπικά δεν θα μπω στον πειρασμό να σχολιάσω ή να ασκήσω κριτική σε απόψεις ή σε σχέδια επί του οργανωτικού. Πιστεύω πώς αν θέλει κάποιος στα σοβαρά να συμβάλει εποικοδομητικά στο διάλογο που διεξάγεται θα πρέπει να το κάνει καταθέτοντας την δική του συγκεκριμένη πρόταση. Η κριτική είναι εύκολη. Είναι ακόμη πιο εύκολη, όταν αποδίδεις προθέσεις, υπαρκτές ή ανύπαρκτες, στον αντίπαλό σου. Αυτό που μετρά όμως είναι το τι προτείνεις συγκεκριμένα.

Προσπάθησα να διευκρινίσω όλα τα παραπάνω γιατί θεωρώ ότι αποτελούν την αναγκαία αφετηρία της αναγκαίας οργανωτικής συγκρότησης του ΕΠΑΜ.

Το πρώτο και βασικό που πρέπει να διευκρινίσουμε είναι ότι αν το ΕΠΑΜ θέλει να διατηρήσει την δυναμική του μέσα στο λαό και να την διευρύνει, θα πρέπει να έχουμε καθαρό ότι λειτουργεί ως Μέτωπο. Αυτό σημαίνει ότι βασίζεται στην προσωπική δουλειά των μελών του και όχι στην «πολιτική κάλυψη» που παρέχει κάποιο ανώτερο καθοδηγητικό όργανο. Το κάθε μέλος αποτελεί την πολιτική «βιτρίνα» του ΕΠΑΜ, είναι αυτεξούσιο και αυτοτελές στη δράση του χωρίς να εξαρτάται από άνωθεν επεξεργασμένες γραμμές. Με εξαίρεση τις γενικές κατευθύνσεις της Ιδρυτικής και των συνεδρίων του. Δίνει λογαριασμό μόνο στη συνέλευση του πυρήνα ή του τομέα του και στους συναγωνιστές του.

Το μέλος του Μετώπου δεν είναι στρατιώτης «πρώτης γραμμής» που περιμένει τους στρατηγούς να του πουν τι θα κάνει, αλλά αγωνιστής πρώτης γραμμής ικανός να ηγηθεί ο ίδιος της δράσης και της πολιτικής διαμόρφωσης του ΕΠΑΜ. Πρέπει να αποτελεί φυσικό παράδειγμα συνεισφοράς στην συλλογική υπόθεση για όλους τους άλλους και κυρίως για την κοινωνία. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο από αυτόφωτες προσωπικότητες που ξέρουν να προσφέρουν στο μέτρο του δυνατού και να στηρίζουν με τη δουλειά τους τη συλλογική δράση του πυρήνα, του τομέα και του ΕΠΑΜ γενικότερα. Προσωπικότητες που αναγνωρίζει η κοινωνία ευρύτερα.

Ένα δεύτερο που πρέπει να έχουμε καθαρό είναι το τι σημαίνει πολιτική δουλειά για τα μέλη του ΕΠΑΜ. Το σύνηθες είναι να θεωρούμε πολιτική δουλειά, αυτό που θεωρούν και όλες οι άλλες οργανώσεις και σχήματα: τους ακτιβισμούς, τις διαδηλώσεις, τις ποικίλες μορφές διαμαρτυρίας, κοκ. Όλα αυτά είναι απολύτως σεβαστά και θεμιτά, αλλά δεν αποτελούν την βασική προτεραιότητα της πολιτικής δουλειάς του ΕΠΑΜ. Κατά τη γνώμη μου, η βασική πολιτική δουλειά πρέπει να είναι στην γειτονιά και στους χώρους δουλειάς. Πόρτα την πόρτα πρέπει να χαρτογραφήσουμε κοινωνικά και πολιτικά όλες τις περιοχές του χώρου ευθύνης κάθε πυρήνα. Όχι μοιράζοντας απλά ένα φυλλάδιο, αλλά κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου, μιλώντας για τα προβλήματα, εξηγώντας και αναλύοντας τις εξελίξεις και κυρίως ακούγοντας τις δικές του ανησυχίες και αναστολές. Μέσα από αυτή την δουλειά μπορούν και πρέπει να επεκτείνονται οι πυρήνες σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πολυκατοικία αν είναι δυνατόν, να αποτελούν κέντρο ενημέρωσης, αφύπνισης και δράσης. Αυτό κατά τη γνώμη μου σημαίνει πολιτική δουλειά για το ΕΠΑΜ και μόνο έτσι θα αποκτήσει η οργάνωση γερές ρίζες μέσα στην ίδια την κοινωνία. Τέτοιες που θα της επιτρέψουν να εκπληρώσει την αποστολή της.

Αν δούμε έτσι τα πράγματα τότε βασικό κύτταρο και θεμέλιο του ΕΠΑΜ πρέπει να είναι ο πυρήνας. Σε πυρήνες ανήκουν όλα τα μέλη του ΕΠΑΜ και κάθε πυρήνας μπορεί να συγκροτηθεί κατ’ ελάχιστο από 3 μέλη. Κυρίαρχο όργανο του πυρήνα είναι η συνέλευση, η οποία συνέρχεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Το νωρίτερο κάθε εβδομάδα. Για να έχει απαρτία η συνέλευση ώστε να λάβει δεσμευτικές αποφάσεις θα πρέπει να συμμετέχουν τουλάχιστον τα 2/3 των μελών του πυρήνα.

Η συνέλευση αναδεικνύει συντονιστικό με τουλάχιστον 3 μέλη, τα οποία επωμίζονται τον συντονισμό της δράσης, τις ειδοποιήσεις και το ταμείο. Η πρακτική που ενδείκνυται είναι η επιλογή του συντονιστικού με κλήρωση από τα μέλη της συνέλευσης. Κάθε 3 μήνες το συντονιστικό πάλι με κλήρωση πρέπει να αλλάζει έτσι ώστε να εξασφαλίζει την συμμετοχή όλων των μελών στα καθήκοντά του.

Στόχος μας πρέπει να είναι να δημιουργηθούν πυρήνες σε όλες τις γειτονιές και σε όλους τους χώρους δουλειάς σε ολόκληρη την χώρα. Για να γίνει αυτό πρέπει να ξεκινάμε με την συγκρότηση ενός πρώτου πυρήνα σε μια περιοχή με ανοιχτή πρόσκληση προς όλους για γνωριμία και ένταξη. Απευθυνόμαστε όχι μόνο, ούτε κύρια σε οργανωμένους, ή σε αγωνιστές με εμπειρία, αλλά στο σύνολο του λαού. Η πρώτη εκδήλωση γνωριμίας και ένταξης, που η οργάνωσή της μπορεί να γίνει, αν κριθεί απαραίτητο, με την συνδρομή των κεντρικών συντονιστικών οργάνων του ΕΠΑΜ, πρέπει να καταλήξει σε εγγραφή μελών και φίλων του πυρήνα. Συνήθως όμως αρκεί η συνεύρεση τουλάχιστον 3 μελών του ΕΠΑΜ για να ξεκινήσει να υπάρχει ένας νέος πυρήνας. Από την στιγμή που αρχίσει να λειτουργεί ο πυρήνας, ενημερώνει τα κεντρικά συντονιστικά όργανα για την ύπαρξη και λειτουργία του.

Μέλος του πυρήνα είναι όποιος δέχεται την κεντρική πολιτική συμφωνία του μετώπου, συμμετέχει τακτικά στις εσωτερικές διαδικασίες και δράσεις του πυρήνα και είναι ταμιακά εντάξει καταβάλλοντας μια ελάχιστη μηνιαία συνδρομή με βάση τις όποιες δυνατότητές του.

Φίλος του πυρήνα είναι εκείνος που ενώ δέχεται τα προτάγματα και τις επιδιώξεις του ΕΠΑΜ δεν μπορεί να είναι συνεπής ή δεν θέλει για τους δικούς του λόγους να συμμετέχει ενεργά στις διαδικασίες και τις δράσεις του πυρήνα. Ο φίλος δεν έχει δικαίωμα λόγου και ψήφου στις συνελεύσεις του πυρήνα, αλλά μπορεί να τις παρακολουθήσει αν θέλει και να ζητήσει να μιλήσει με έγκριση του σώματος.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε επίσης ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα:

Πρώτο: Δεν μπορεί να θεωρείται μέλος κάποιος που δεν συμμετέχει σε τακτική βάση στις εσωτερικές διαδικασίες, στα καθήκοντα και στις δράσεις ενός πυρήνα. Ακόμη κι αν κάποιος έχει εγγραφεί ως μέλος, αλλά εμφανίζεται στην χάξη ή στην φέξη στις συνελεύσεις και μόνο για να πει την γνώμη του και μετά εξαφανίζεται, τότε ο πυρήνας οφείλει – σε συνεννόηση μαζί του – να τον βγάλει από τις καταστάσεις των μελών του. Αν το πρώην μέλος θέλει να ενημερώνεται από τον πυρήνα για τις δράσεις του ΕΠΑΜ και να συμμετέχει όποτε μπορεί, τότε καταγράφεται ως φίλος. Σε κάθε περίπτωση οι καταστάσεις μελών του πυρήνα πρέπει να απηχούν την πραγματική δύναμη μελών και όχι μια εικονική πραγματικότητα.

Δεύτερο: Πρέπει σε κάθε συνέλευση που έρχονται για πρώτη φορά μέλη ή φίλοι να υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία καλωσορίσματος που θα επιτρέπει στους καινούργιους να αυτοσυστήνονται και να μιλούν για τους λόγους και τις προσδοκίες που έχουν από την ένταξή τους στο ΕΠΑΜ. Η διαδικασία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική και πρέπει να γίνεται με τέτοιον τρόπο ώστε να εισάγει επί της ουσίας τους καινούργιους στις διαδικασίες του πυρήνα και να οικοδομεί σχέσεις γνωριμίας και συντροφικότητας ανάμεσα σε παλιούς και νέους. Η διαδικασία πρέπει να προηγείται της τακτικής ημερήσιας διάταξης της συνέλευσης. Ενώ στην δεύτερη συνέλευση μετά την πρώτη παρουσία ενός νέου μέλους, θα πρέπει να γίνεται πανηγυρική ένταξη του στην επίσημη οργανωτική κατάσταση του πυρήνα και του ΕΠΑΜ κεντρικά.

Τρίτο: Ο πυρήνας είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει επακριβώς το γιατί κάποια από τα μέλη δεν συμμετέχουν τακτικά στις εργασίες του. Το ότι κάποιος γράφτηκε ως μέλος δεν σημαίνει ότι έχει ξεπεράσει όλες του τις αναστολές για την συμμετοχή του σε μια οργανωμένη πολιτική συλλογικότητα. Ιδίως όταν πρόκειται για κόσμο που πρώτη φορά ασχολείται με την πολιτική οργανωμένα, όπως συμβαίνει με ένα μεγάλο μέρος των μελών του ΕΠΑΜ. Ο πυρήνας πρέπει να βοηθά τα μέλη του να ξεπεράσουν φοβίες και αναστολές έτσι ώστε να ενταχθούν ομαλά και με ενθουσιασμό στην οργανωμένη δουλειά. Λογικές που λένε, αυτός δεν έρχεται και επομένως τον ξεχνάμε, είναι ανεπίτρεπτες για πυρήνες του ΕΠΑΜ.

Τέταρτο: Ο πυρήνας είναι υποχρεωμένος να διατηρεί τακτικές επαφές με τους φίλους του ΕΠΑΜ και να μην τους θυμάται μόνο όποτε τους χρειάζεται στις δράσεις του. Ο σεβασμός και το αληθινό ενδιαφέρων που δείχνει ο πυρήνας για τα μέλη και τους φίλους είναι πάντα ανάλογος για τον ενδιαφέρων και τον σεβασμό που δείχνουν τα μέλη και οι φίλοι του στον πυρήνα και τις δράσεις του. Ιδίως αν θέλει ο πυρήνας να διευρύνει διαρκώς, όπως οφείλει, τον κύκλο των επαφών του στο κοινωνικό περιβάλλον που δραστηριοποιείται και να κερδίζει συνεχώς νέα μέλη και φίλους.

Πέμπτο: Οι εσωτερικές διαδικασίες του πυρήνα και κυρίως η γενική συνέλευση δεν μπορεί να δίνουν την εικόνα παιδικής χαράς. Αυτό σημαίνει ότι η σοβαρότητα της αποστολής του πυρήνα, αλλά και του ΕΠΑΜ, επιβάλλει την αυστηρή περιφρούρηση των διαδικασιών. Επομένως στη συνεδρίαση του πυρήνα δεν πρέπει να επιτρέπεται η συμμετοχή ανθρώπων που δεν έχουν εγγραφεί ως μέλη ή φίλοι του ΕΠΑΜ. Με τους φίλους να έχουν τον λόγο μόνο και εφόσον το επιτρέψει η συνέλευση των μελών. Το ίδιο πρέπει να ισχύει και για τον εσωτερικό διάλογο του ΕΠΑΜ. Δεν μπορεί να συμμετάσχει κάποιος που δεν έχει εγγραφεί ως μέλος του ΕΠΑΜ, ή έχει αποχωρήσει από αυτό. Διαφορετικά, δεν πρόκειται για σοβαρό διάλογο με σκοπό να καταλήξει κάπου συγκεκριμένα, αλλά για καφενείο.

Τομέας του ΕΠΑΜ: Τρεις ή περισσότεροι πυρήνες μπορούν να συγκροτήσουν δικό τους τομέα. Την απόφαση την παίρνουν οι πυρήνες και κατόπιν την ανακοινώνουν στα κεντρικά συντονιστικά όργανα, τα οποία είναι υποχρεωμένα να την κοινοποιήσουν σε όλους τους τομείς και τους πυρήνες του ΕΠΑΜ. Ο τομέας απαρτίζεται από τους ξεχωριστούς πυρήνες και ανώτερο όργανό του είναι η γενική συνέλευσή του από όλα τα μέλη των πυρήνων. Η γενική συνέλευση του τομέα συνέρχεται μια φορά τον μήνα ή και αργότερα, σύμφωνα με απόφαση των πυρήνων που τον αποτελούν. Και για να έχει απαρτία ώστε να πάρει δεσμευτικές αποφάσεις θα πρέπει να συμμετέχουν στην γενική συνέλευση τουλάχιστον τα 2/3 των μελών από όλους τους πυρήνες.

Η δράση του τομέα συντονίζεται από Γραμματεία η οποία απαρτίζεται από εντεταλμένους εκπροσώπους που επιλέγει ελεύθερα κάθε πυρήνα.

Για τον καλύτερο συντονισμό της δράσης των τομέων ειδικά σε επίπεδο Περιφέρειας μπορεί να συγκροτηθεί Γενική Γραμματεία, η οποία θα απαρτίζεται από εντεταλμένους εκπροσώπους όλων των τομέων της περιοχής.

Στεγανά στο ΕΠΑΜ δεν υπάρχουν. Όλα τα μέλη του έχουν τα ίδια δικαιώματα στην ενημέρωση και την συμμετοχή σε όλα τα επίπεδα. Μπορούν να παρακολουθήσουν όποια συνεδρίαση συντονιστικού θελήσουν, αφού ενημερώσουν πρώτα τον πυρήνα τους και ο πυρήνας τους ενημερώσει το οικείο όργανο. Σε όλα τα επίπεδα ισχύει η ανακλητότητα, η υποχρεωτική λογοδοσία και ο απολογισμός, όπως και η περιορισμένη θητεία των εντεταλμένων εκπροσώπων.

Κανένα συντονιστικό ή άλλο όργανο δεν έχει το δικαίωμα να διαγράψει μέλος του ΕΠΑΜ. Σε διαγραφή μέλους από τις τάξεις του ΕΠΑΜ έχει δικαίωμα να προσχωρήσει μόνο ο πυρήνας στον οποίο ανήκει το συγκεκριμένο μέλος. Πρόταση διαγραφής μπορεί να καταθέσει στον πυρήνα οποιοδήποτε άλλο μέλος ή όργανο του ΕΠΑΜ με συνοδευτική έκθεση των λόγων που δικαιολογούν την πρόταση διαγραφής. Η απόφαση και οι λόγοι της διαγραφής κοινοποιούνται σε όλους τους τομείς και τους πυρήνες του ΕΠΑΜ μέσω του κεντρικού συντονιστικού οργάνου.

Ο πολιτικός διάλογος στο ΕΠΑΜ είναι συνεχής και ανοιχτός. Διεξάγεται αυστηρά σε δυο επίπεδα. Αφενός, στις εσωτερικές διαδικασίες των πυρήνων και των τομέων αυστηρά ανάμεσα στα μέλη, όπου διεξάγεται ελεύθερα και χωρίς προκαταλήψεις. Κι αφετέρου, δημόσια με ενυπόγραφα κείμενα που δημοσιεύονται αποκλειστικά στην στήλη πολιτικού διαλόγου της κεντρικής ιστοσελίδας που απευθύνεται σε όλα τα μέλη του ΕΠΑΜ. Μόνο έτσι νοείται ο αληθινός διάλογος.

Προτάσεις δράσης και ιδέες ανάμεσα σε πυρήνες και τομείς μπορούν να ανταλλάσσονται, αλλά μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία. Μόνο με ενημέρωση των οικείων συντονιστικών και γραμματειακών οργάνων, που κατόπιν είναι υποχρεωμένα να ενημερώσουν όλα τα μέλη των πυρήνων και των τομέων. Η συζήτηση για τις προτάσεις δράσης διεξάγεται αποκλειστικά δια ζώσης και όχι μέσω διαδικτύου, ενώ η τελική απόφαση υιοθέτησης ή απόρριψης παίρνεται από τις συνελεύσεις των μελών.

Όλοι οι πυρήνες και οι αντίστοιχοι τομείς λειτουργούν αυτοτελώς και αυτόνομα ως προς τις εσωτερικές διαδικασίες τους. Ενώ κάθε πυρήνας ή τομέας έχει το δικαίωμα να εκδώσει το δικό του έντυπο υλικό (φυλλάδιο, μπροσούρα, εφημερίδα, κλπ.) στο δικό του αποκλειστικά όνομα.

Όλοι οι πυρήνες του ΕΠΑΜ υποχρεούνται να ενημερώνουν την κεντρική βάση δεδομένων με τα εγγεγραμμένα μέλη τους και να αποδίδουν στο κεντρικό ταμείο το 10% των μηνιαίων εσόδων τους. Τόσο η κεντρική βάση δεδομένων με τα εγγεγραμμένα μέλη του ΕΠΑΜ, όσο και το κεντρικό ταμείο βρίσκονται στην αποκλειστική ευθύνη του κεντρικού συντονιστικού οργάνου του ΕΠΑΜ, τα μέλη του οποίου εκλέγονται απευθείας από το ετήσιο τακτικό συνέδριο του Μετώπου.

Ανώτατο όργανο του ΕΠΑΜ είναι το ετήσιο τακτικό του συνέδριο. Έκτακτα συνέδρια ή συνδιασκέψεις μπορούν να συνέλθουν είτε μετά από αίτηση του κεντρικού συντονιστικού οργάνου του ΕΠΑΜ, είτε μετά από αίτηση από πυρήνες και τομείς που αντιπροσωπεύουν διαπιστωμένα κατ’ ελάχιστο το 1/3 των εγγεγραμμένων μελών του ΕΠΑΜ. Η σύγκληση του συνεδρίου (τακτικού ή έκτακτου) ή της συνδιάσκεψης, ανακοινώνεται όχι νωρίτερα από ενάμιση μήνα πριν από την ημερομηνία διεξαγωγής του. Ο κανόνας εκπροσώπησης στο συνέδριο καθορίζεται από το κεντρικό συντονιστικό όργανο σε συνεννόηση με τους τομείς του ΕΠΑΜ.

Εάν το κεντρικό συντονιστικό όργανο δεν προχωρήσει σε τακτικό ή έκτακτο συνέδριο κατά τα προβλεπόμενα στην προηγούμενη παράγραφο, τότε οι τομείς που αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον το 1/3 των μελών έχουν το δικαίωμα να συγκροτήσουν Οργανωτική Επιτροπή με αποκλειστικό σκοπό να συγκαλέσει το συνέδριο με συμμετοχή όλων των οργανώσεων του ΕΠΑΜ.

Η ανακοίνωση σύγκλησης του συνεδρίου πρέπει να συνοδεύεται από την προτεινόμενη ημερήσια διάταξη του και την έκθεση δράσης του κεντρικού συντονιστικού οργάνου, που πρέπει να κατατεθεί το αργότερο δυο εβδομάδες πριν την ημερομηνία του συνεδρίου. Η προτεινόμενη ημερήσια διάταξη μπορεί να συμπληρωθεί με θέματα που προτείνουν οι τομείς ή οι πυρήνες εντός μίας εβδομάδας μετά την επίσημη ανακοίνωση σύγκλησης του συνεδρίου.

Το συνέδριο έχει σαν αποστολή: (α) Να ακούσει, να εγκρίνει, ή να ασκήσει κριτική στις εκθέσεις δράσης του κεντρικού συντονιστικού οργάνου και των άλλων οργανώσεων του ΕΠΑΜ. (β) Να αναθεωρήσει, ή να τροποποιήσει πλευρές της κεντρικής πολιτικής συμφωνίας του ΕΠΑΜ που εκφράζεται με την Ιδρυτική του Διακήρυξη. (γ) Να συζητήσει και να καθορίσει τις γενικές γραμμές τακτικής του ΕΠΑΜ μπροστά στην συγκυρία. (δ) Να εκλέξει νέα Κεντρική Πολιτική Γραμματεία.

Προτείνω να αντικαταστήσει την προσωρινή Πολιτική και Οργανωτική Επιτροπή που είχαν αναδειχθεί από την ιδρυτική συνδιάσκεψη του ΕΠΑΜ, ένα νέο κεντρικό συντονιστικό όργανο με την επωνυμία Κεντρική Πολιτική Επιτροπή (ΚΠΕ). Κατά τη γνώμη μου η ΚΠΕ πρέπει να απαρτίζεται από 25 τακτικά μέλη και 5 αναπληρωματικά. Όλα θα πρέπει να εκλέγονται από το συνέδριο. Η θητεία κάλλιστα μπορεί να είναι περιορισμένη με βάση το καταστατικό, ή το συνέδριο.

Η ΚΠΕ δεν είναι καθοδηγητικό όργανο, αλλά κεντρικό συντονιστικό με βασική αρμοδιότητα να επιβλέπει την εφαρμογή των αποφάσεων του συνεδρίου και να συντονίζει κεντρικά την δράση του ΕΠΑΜ. Η ΚΠΕ πρέπει από την στιγμή που εκλεγεί και συγκροτηθεί σε σώμα να δημιουργήσει μια Κεντρική Γραμματεία για την διαχείριση των δεδομένων του ΕΠΑΜ και ένα Κεντρικό Ταμείο.

Τα μέλη της ΚΠΕ μοιράζονται συγκεκριμένες αρμοδιότητες και ελέγχονται γι’ αυτές. Επίσης η ΚΠΕ έχει το δικαίωμα να απαλλάξει από τα καθήκοντά του οποιοδήποτε μέλος της δεν μπορεί για αντικειμενικούς, ή υποκειμενικούς λόγους να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του. Την θέση του την καταλαμβάνει εκλεγμένο από το συνέδριο αναπληρωματικό μέλος, είτε συμπληρώνεται με πρόταση από τους τομείς.

Επίσης, μπορεί να τεθεί θέμα ανάκλησης για οποιοδήποτε μέλος της ΚΠΕ από οποιοδήποτε μέλος του ΕΠΑΜ. Η ανάκληση συζητείται από την ΚΠΕ, αλλά την απόφαση παίρνει ο τομέας που ανήκει το μέλος της ΚΠΕ για το οποίο έχει τεθεί θέμα. Η συμπλήρωση της θέσης σε περίπτωση ανάκλησης γίνεται με τον τρόπο που έχει προαναφερθεί.

Οι τακτικές συνεδριάσεις της ΚΠΕ γίνονται ανά μήνα, ή νωρίτερα αν απαιτηθεί από τις εξελίξεις. Κατά τις συνεδριάσεις κρατώνται στενογραφημένα ή μαγνητοφωνημένα πρακτικά, τα οποία μέσα σε τακτό χρονικό διάστημα δημοσιοποιούνται σύμφωνα με απόφαση της ΚΠΕ. Την μέριμνα για την τακτική ή έκτακτη σύγκληση της ΚΠΕ αναλαμβάνει η Κεντρική Γραμματεία. Για τα μέλη της ΚΠΕ που βρίσκονται στην επαρχία, η Κεντρική Γραμματεία αναλαμβάνει να τα εξυπηρετήσει είτε με έγκαιρη τακτοποίηση της μετακίνησης και διαμονής τους, είτε με την ζωντανή σύνδεση μέσω διαδικτύου για την συμμετοχή τους στην συνεδρίαση.

Η ΚΠΕ αντιπροσωπεύει το ΕΠΑΜ στις σχέσεις του με όλα τα άλλα πολιτικά σχήματα και τους επίσημους θεσμούς της χώρας. Έχει την ευθύνη για την συγκρότηση κεντρικών πρωτοβουλιών με σκοπό την διεύρυνση των δραστηριοτήτων του ΕΠΑΜ, την εξειδίκευση σε προγραμματικό επίπεδο των πολιτικών του προτάσεων και την διευκόλυνση της δράσης των τομέων και των πυρήνων.

Η ΚΠΕ έχει την ευθύνη να βοηθήσει στην συγκρότηση κλαδικών ΕΠΑΜ, όπως το ΕΠΑΜ καλλιτεχνών, των Νομικών, της Υγείας, της Παιδείας, το Εργατικό και Συνδικαλιστικό ΕΠΑΜ, κοκ. Οι τομείς αυτοί του ΕΠΑΜ συγκροτούνται από τα μέλη των πυρήνων του και έχουν σαν βασική τους αποστολή την προβολή και εξειδίκευση θέσεων σχετικά με τα πεδία ευθύνης τους, όπως και εξειδικευμένες δράσεις για την ανάδειξη των ζητημάτων που τους απασχολούν, αλλά και για την αναμόρφωση της κοινωνίας.

Παραμένει ωστόσο το ζήτημα της νομικής μορφής του Μετώπου. Κι αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τους ισχύοντες νόμους του ελληνικού κράτους. Υπάρχει η άποψη ότι το ΕΠΑΜ δεν χρειάζεται νομική μορφή. Όμως, κάτι τέτοιο εκθέτει τη δράση των πυρήνων του ΕΠΑΜ σε κάθε λογής δίωξη και περιορίζει εκ των πραγμάτων την εμβέλειά του σ’ αυτήν ενός συλλόγου, ή ενός γκρουπούσκουλου σαν αυτά που αφθονούν στο περιθώριο της επίσημης πολιτικής. Η νομική μορφή δεν έχει άμεση σχέση με την ίδια την συγκρότηση του Μετώπου, αλλά μόνο με τον τρόπο που αυτό αναγκαστικά πρέπει να δράσει εντός των υπαρχόντων πλαισίων του νόμου.

Εκτός κι αν εκτιμά κανείς ότι πρέπει το ΕΠΑΜ να κινηθεί εκτός νόμου. Πέρα από τους προφανείς κινδύνους και τις απειλές που θα είχε κάτι τέτοιο για όλα τα μέλη και τους φίλους του ΕΠΑΜ, για την πλατύτητα που πρέπει να έχει η οργανωμένη δράση του ΕΠΑΜ, αυτή η λογική δεν έχει καμιά σχέση με ένα αυθεντικό μέτωπο που θέλει να είναι ανοιχτό σ’ όλο τον λαό. Άλλωστε καμιά λαϊκή οργάνωση δεν παραιτείται από την νομιμότητα, εκτός κι αν αναγκαστεί από την ίδια την εξουσία. Δυστυχώς, η ελληνική νομοθεσία δεν προβλέπει κανέναν άλλο πιο πρόσφορο τρόπο πολιτικής δράσης εκτός από το να καταθέσει κανείς όνομα, σύμβολο και καταστατικό στον Άρειο Πάγο ως «πολιτικό κόμμα». Με το να κάνει κάτι τέτοιο το ΕΠΑΜ αλλάζει τίποτε επί της ουσίας ως προς την συγκρότηση, την λειτουργία και τους στόχους του; Κατά τη γνώμη μου όχι, απλά διευκολύνει την πολιτική του δράση ως προς τις απαιτήσεις του νόμου και επιτρέπει ακόμη και με το νόμο σε όλα τα μέλη του να έχουν κατοχυρωμένα από το καταστατικό του δικαιώματα και υποχρεώσεις. Τίποτε περισσότερο. Όπως και να έχει την απόφαση για κάτι τέτοιο οφείλει να την πάρει το επικείμενο 1^ο τακτικό συνέδριο του ΕΠΑΜ.

5/1/2012

Δημήτρης Καζάκης

* Το κείμενο αυτό αναρτήθηκε στις 5/1/2012 στη σελίδα του ΕΠΑΜ (http://www.epam-hellas.gr/) στην ετικέτα "Οργανωτική δομή", σαν πρόταση του Δ. Καζάκη στα πλαίσια του διαλόγου που γίνεται για την οργανωτική συγκρότηση του ΕΠΑΜ.

Με τι ευκολία κάποιοι διακινούν προβοκατόρικες πληροφορίες και μετά έχουν το θράσος να το παίζουν και θιγμένοι!

2011-12-08T11:04:00.000+02:00

Καταλαβαίνουμε απόλυτα τον πανικό όσων εκτελούν χρέη διακινητών «πληροφοριών» από το «βαθύ κράτος». Οι κύριοι από το «βαθύ κόκκινο» με ένα υστερικό παραληματικό κείμενο μιλούν για «άθλια» και «αλήτικη» επίθεση εναντίον τους και αναφαίρονται για δήθεν ιδεολογικοπολιτικές συγγένειες με το ΕΠΑΜ κι εμένα. Διακινούν μια καθαρόαιμα προβοκατόρικη, καθαρά ασφαλίτικη «πληροφορία» και μετά έχουν το θράσος να μας αποδίδουν «άθλια» και «αλήτικη» συμπεριφορά. Αφήνουμε στην άκρη τους χαρακτηρισμούς και παραθέτουμε τι λένε επί της ουσίας: «Δυο πράγματα επί της ουσίας. Δημοσιεύσαμε μια πληροφορία που μας ήρθε δηλώνοντας επανειλημμένος ότι δεν γνωρίζαμε την βασιμότητά της, και φυσικά δεν την υιοθετήσαμε. Μάλιστα στην αρχή της ανάρτησή μας γράφαμε: «Πάγια τακτική μας είναι να μην αναπαράγουμε φήμες, να μην δίνουμε καμιά βάση σε ότι πολιτικό σενάριο κυκλοφορεί. Αυτή την φορά θα κάνουμε μια εξαίρεση. Ο λόγος είναι ότι η πληροφορία μας έρχεται από μια πηγή που η καθεστωτικοί δημοσιοκάφροι θα την χαρακτήριζαν «αξιόπιστη» και δεύτερον είναι τόσο ρευστό το πολιτικό σκηνικό που τίποτα πια –όσον αφορά τους πολιτικούς σχηματισμούς που θα προκύψουν- δεν θεωρείται απίθανο». Αυτό ακριβώς τονίσαμε και σε στενό συνεργάτη του Δ. Καζάκη που επικοινώνησε τηλεφωνικά μαζί μας. Τους εξηγήσαμε γιατί θεωρούσαμε αξιόπιστη την «πηγή» που μας έδωσε αυτή την πληροφορία και του είπαμε το αυτονόητο. Μπορούσαν απ’ την πρώτη στιγμή να μας έστελναν ένα κείμενο το οποίο θα απαντούσε στην επίμαχη ανάρτησή μας και το ζήτημα θα έληγε. Δυστυχώς ο Δ. Καζάκης επέλεξε να μας τσουβαλιάσει στους αντιπάλους του, μαζί μ αυτούς που κατηγορούν το ΕΠΑΜ επικαλούμενοι ένα σορό ανοησίες.»

Προσέξτε λογική: παίρνουν από κάπου μια πληροφορία, την οποία και αναδημοσιεύουν χωρίς καν να κάνουν τον κόπο να σηκώσουν το τηλέφωνο να την επιβεβαιώσουν. Κι αυτό θεωρούν ότι αποτελεί καθαρή πρακτική. Διακινούν μια κατάφωρη συκοφαντία και μετά περιμένουν απλά την διάψευση. Εμείς θα έπρεπε να τους συμπεριφερθούμε με το γάντι γιατί είναι «συγγενείς» (τρομάρα τους!) ιδεολογικοπολιτικά και έχουν αναρτήσει πολλά κείμενα δικά μου ή του ΕΠΑΜ. Ωραία λογική. Μήπως θα πρέπει να τους είχαμε και υποχρέωση; Εμείς απλά, σαν να μην συνέβαινε κάτι σοβαρό, θα έπρεπε να διαψεύσουμε με ήπιους τόνους την προβοκατόρικη «πληροφορία», μόνο και μόνο για να την νομιμοποιήσουμε κατόπιν με τη γνωστή πρακτική: Αν και διαψεύστηκε, πιθανόν να ισχύει. Ε, όχι κύριοι. Εσείς μπορείτε να παίζετε τα παιχνίδια του «βαθέως κράτους», εμείς όμως δεν πρόκειται να το κάνουμε.

Από την άλλη, προσέξτε ειρμό: Η «πληροφορία» είναι πιθανή λόγω πολιτικής ρευστότητας. Προσέξτε: λόγω πολιτικής ρευστότητας με θεωρούν ικανό να ζητάω εγώ προσωπικά και το ΕΠΑΜ χρηματική στήριξη από τον Καμένο για να κατέβουμε στις εκλογές. Γιατί τότε αύριο να μην μας θεωρήσουν ικανούς να ζητάμε χρήματα από τους εφοπλιστές, ή το «βαθύ κράτος» που ειδικεύεται να χρησιμοποιεί υπεράνω πάσης υποψίας ιστότοπους ή μέσα και οργανώσεις «αντιμνημονιακού» ή «αριστερού» χαρακτήρα για να διακινεί τις πιο πρόστυχες «πληροφορίες»; Αν αυτό ισχύει, γιατί να μην ισχύει και το ότι το ΕΠΑΜ, ή εγώ προσωπικά είμαστε «μασόνοι», όπως διακινεί επίσης το «βαθύ κράτος» στο διαδύκτιο;

Αν είχαν τσίπα ή ίχνος αξιοπρέπειας στο «βαθύ κόκκινο» θα ζητούσαν απλά συγνώμη για την διακίνηση μια τόσο πρόστυχης «πληροφορίας». Ούτε καν αυτό δεν έκαναν. Δεν βρήκαν ούτε τώρα εκ των υστέρων, να πουν ούτε λέξη για την ταμπακέρα. Έχουν λένε «αξιόπιστη πηγή». Από πού; Από τα γραφεία της ασφάλειας, από τους καθοδηγητές του «βαθέως κράτους», από πού; Και γιατί μια τόσο «έγκυρη είδηση» δεν την διασταυρώσατε με μας πριν την δημοσιεύσετε, μιας και υποτίθεται ότι έχετε σχέσεις με συνεργάτες δικούς μου ή του ΕΠΑΜ; Ή πετάμε ότι μας σερβίρουν για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις και μετά το παίζουμε και ανίδεοι. Πόσο… «βαθιά κόκκινος» πρέπει να είναι κάποιος για να θεωρήσει ότι μια τέτοια «πληροφορία» είναι κατασκευασμένη, έστω κι αν του την έχει δώσει ακόμη και ο ίδιος ο Καμμένος; Ή απλά έτσι σας βόλευει; Αυτά κάνουν οι «συναγωνιστές» αναμεταξύ τους; Αν είναι έτσι οι «φίλοι», προσωπικά προτιμώ τους εχθρούς. Τουλάχιστον αυτοί είναι πιο ντόμπροι και ξεκάθαροι.

Τώρα αν εσείς δεν τα παίρνετε για να διακινείτε τέτοιου είδους προστυχιές, τότε ζητάμε ταπεινά συγνώμη. Πάντα υπάρχουν κάποιοι που το κάνουν για ίδιον όφελος και κάποιοι από απίστευτη ηλιθιότητα. Ωστόσο δεν αλλάζει καθόλου η κατάσταση. Η ηλιθιότητα αυτού του μεγέθους ισοδυναμεί εκ των πραγμάτων με διατεταγμένη υπηρεσία. Κι εδώ τελειώνει κάθε συζήτηση.

Όταν το «βαθύ κράτος» αποκαλύπτεται…

2011-12-06T20:03:00.000+02:00

Η ραγδαία ανάπτυξη του ΕΠΑΜ έχει ανησυχήσει σοβαρά την άρχουσα τάξη και τους μηχανισμούς της σε δεξιά και αριστερά. Νιώθει να απειλείται από κάτι πρωτόγνωρο για την ίδια και το σύστημα πολιτικής κυριαρχίας της και επομένως πρέπει να το διαβάλει με κάθε τρόπο. Πώς όμως να το κάνει, όταν δεν βρίσκει τίποτε που να στέκει να του προσάψει; Φτιάχνει ιστορίες για αγρίους και παντελώς ηλίθιους. Κι επειδή μέσα από τους υπάρχοντες κομματικούς μηχανισμούς η αναπαραγωγή υποταχτικών ηλιθίων αποτελεί τον κανόνα, θεωρούν ότι κάπως έτσι θα είναι και με την υπόλοιπή κοινωνία.

Πρώτα, είδαμε κάποιους να «αναρωτιούνται» που βρίσκει τα λεφτά το ΕΠΑΜ και ο Δημήτρης Καζάκης προσωπικά για να διατρέχουν πάνω-κάτω την Ελλάδα. Επειδή δεν βρήκαν απολύτως τίποτε, καμιά ύποπτη, ή σκιώδη σχέση να μας προσάψουν, απλώς «αναρωτιούνται». Γνωστή τακτική από την εποχή του Γκέμπελς. Το επιχείρημα αυτό έπιασε μόνο στους χαραμοφάϊδες των κομματικών μηχανισμών, που θέλουν κομματική αντιμισθία για να κάνουν το 1/100 αυτού που εθελοντικά και αμισθί κάνουν τα περισσότερα από τα μέλη του ΕΠΑΜ. Πώς μπορούν να καταλάβουν όλοι αυτοί οι ρεμπεσκέδες των κομμάτων, οι οποίοι για να βρουν ακροατήριο να μιλήσουν θα πρέπει να τους το μαζέψουν οι μηχανισμοί με τον ίδιο τρόπο που ο τσοπάνης σαλαγάει τα πρόβατα, ότι ο ίδιος ο απλός κόσμος θα οργάνωνε ομιλίες και συγκεντρώσεις από μόνος του επωμιζόμενος ακόμη και τα έξοδα από το δικό του υστέρημα; Πώς να αντιληφθούν ότι αυτό που κάνει το ΕΠΑΜ χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το υστέρημα του ίδιου του απλού κόσμου της δουλειάς, των μελών και των φίλων του. Στο ΕΠΑΜ δεν κρύβονται επιχειρηματικά συμφέροντα, ούτε υπάρχουν επιχορηγήσεις, δωρεές, τραπεζικά δάνεια, ή επαγγελματικά στελέχη. Υπάρχει μόνο η εθελοντική προσφορά στο μέτρο του δυνατού. Η ανάδειξη μέσα στο ΕΠΑΜ εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την προσωπική δουλειά και συνεισφορά. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να βρείτε στο ΕΠΑΜ παράγοντες και παραγοντίσκους, οι οποίοι την μόνη πολιτική προίκα που διαθέτουν είναι η «επωνυμία» τους από αλλοτινές εποχές και ξεπεσμένους μηχανισμούς.

Κατόπιν, όταν είδε το «βαθύ κράτος» ότι ο πολιτικός λόγος και η δράση του ΕΠΑΜ διαπερνά οριζόντια το πολιτικό σύστημα, ότι μπορεί να κερδίσει με την ίδια άνεση τον δεξιό, όπως και τον αριστερό, ή τον κεντρώο, σκέφτηκε να χτυπήσει τα σύμβολα του ΕΠΑΜ. Από τις υστερίες των νεοφιλελεύθερων ναζί τύπου Άδωνη Γεωργιάδη φτάσαμε στα βιντεάκια για τα «μασονικά» σύμβολα του ΕΠΑΜ. Ο φρυγικός σκούφος, το σύμβολο της ελευθερίας από την εποχή της Ομηρικής Ελλάδας, έγινε ένα σκοτεινό «μασονικό» σύμβολο. Το ίδιο και το ισοσκελές τρίγωνο της Αδελφοσύνης, της Ισότητας και της Ελευθερίας της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης του 1789, η οποία το δανείστηκε μαζί με τον φρυγικό σκούφο από την εποχή της Ρωμαϊκής δημοκρατίας και τους αγώνες των πληβείων ενάντια στους πατρικίους.

Πόσοι όμως είναι τόσο αγράμματοι, ή τόσο ανόητοι ώστε να πιστέψουν ότι τα κλασικά ιστορικά σύμβολα της δημοκρατίας είναι «μασονικά»; Ελάχιστοι. Γι’ αυτό και μπήκαν στον αγώνα και οι εφεδρείες του «βαθέως κράτους» στην αριστερά. Έτσι κάθε τρεις και λίγο έχουμε επιθέσεις ότι είμαστε εθνικιστές, ακόμη και «εθνικοσοσιαλιστές» και μάλιστα από εκείνους που εκ πεποιθήσεως και εξ ιδεολογίας είναι πράκτορες του ιμπεριαλισμού και της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Τελευταίο κρούσμα υπήρξε στο ιστολόγιο με την επωνυμία «Βαθύ Κόκκινο» όπου στις 6/12 αναρτήθηκε ανώνυμο κείμενο το οποίο, επικαλούμενο ανώνυμες «έγκυρες» πηγές, διακινεί την εξής πληροφορία για το ΕΠΑΜ:

«Αυτό λοιπόν που μας μεταβίβασαν –και επαναλαμβάνουμε ότι είναι κάτι που κυκλοφορεί χωρίς να έχουμε την δυνατότητα να ελέγξουμε αν ισχύει- είναι μια τουλάχιστον «περίεργη» προσέγγιση.

Συγκεκριμένα το ΕΠΑΜ –το πολιτικό μόρφωμα που ίδρυσε ο Δημήτρης Καζάκης- το οποίο έχει αναπτύξει μια σχετική δραστηριότητα τον τελευταίο καιρό και όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε πολλές επαρχιακές πόλεις θα ήθελε να κάνει την παρουσία του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές αλλά το βασικό του πρόβλημα είναι ότι δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να κάνει μια εκλογική καμπάνια.

Πληροφορίες, λοιπόν, αναφέρουν ότι ο διαγραμμένος από την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. –αλλά όχι και από το κόμμα- βουλευτής Πάνος Καμένος συζητάει να συστρατευτεί στο εγχείρημα του Δ. Καζάκη προσφέροντας εκτός των άλλων και οικονομική στήριξη. Κάποιοι μάλιστα λένε ότι την ομιλία που έκανε πρόσφατα στην βουλή και στην οποία ο Π. Καμένος δήλωνε ότι θα καταψηφίσει τον προϋπολογισμό του 2010 την είχε ετοιμάσει με συνεργάτη του Δ. Καζάκη.»

Δεν μας εκπλήσσει η εν λόγω «πληροφορία», ούτε το γεγονός ότι αναπαράγεται χωρίς «να έχουμε την δυνατότητα να ελέγξουμε αν ισχύει», όπως ο ομολογεί ο ανώνυμος συντάκτης του. Μας είναι γνωστό από καιρό το γεγονός ότι ορισμένοι που κυκλοφορούν στην αριστερά νιώθουν εξαιρετικά βολικά με το να διακινούν «πληροφορίες» που κατασκευάζονται από το «βαθύ κράτος». Επ’ αμοιβή, ή όχι, μας είναι αδιάφορο. Το γεγονός όμως ότι σχήματα, κόμματα, οργανώσεις και ιστοσελίδες της λεγόμενης αριστεράς ανέχονται αυτές τις διακριτές συγγένειες με την φαιά προπαγάνδα του «βαθέως κράτους», απλά αποδεικνύει τι στ’ αλήθεια κρύβεται πίσω από την δήθεν επαναστατική και ταξική ρητορεία ορισμένων.

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιοι θα προσπαθήσουν να δώσουν μαθήματα στο ΕΠΑΜ από τα αριστερά, ή να ασκήσουν αφ’ υψηλού «ταξική» κριτική, ας φροντίσουν πρώτα να ξεκαθαρίσουν τις γραμμές τους από τους εκπροσώπους και τα βαποράκια του «βαθέως κράτους» και ύστερα τα λέμε…

Εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι και τους υποσχόμαστε ότι δεν θα χάσουν μόνο τον ύπνο τους.

6/12/2011

Δημήτρης Καζάκης

Αλήθειες και ψέματα για την δραχμή

2011-11-28T11:30:00.002+02:00

Τι θα γίνει έτσι και επιστρέψουμε στη δραχμή; Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ή θα γυρίσουμε στην λίθινη εποχή. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν αποκτήσουμε το ευρώ. Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, οι Έλληνες πριν το ευρώ κατοικούσαν στις σπηλιές και στα δέντρα, φορούσαν δέρματα, ζεσταίνονταν με κοπριές και έτρωγαν κουκουνάρια. Μιας και ποιος δεχόταν τότε την ξεφτιλισμένη πληθωριστική δραχμούλα;

Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία επιβίωνε – με όλα τα προβλήματά της – πολύ καλύτερα εκτός ευρώ παρά με το «ισχυρό ευρώ». Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

§ Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας. Οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας ήταν σαφώς πιο εκτεταμένες και πιο πολύπλευρες απ’ ότι σήμερα που 3 χώρες ελέγχουν ουσιαστικά το εξωτερικό εμπόριό της.

§ Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.

§ Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.

Αυτά είναι τα γεγονότα. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε πάνω από 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ. Στην μεταπολίτευση χάρις στις τρεις επίσημες υποτιμήσεις και την τακτική της διολίσθησης, η δραχμή έχασε το 90% της αξίας της. Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;

Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην νομισματική Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.

Δεν υπάρχει «διεθνής λύση»

Το ίδιο και αμέσως μετά την απελευθέρωση όταν η Βρετανία επέβαλε την συμφωνία του Λονδίνου (1944) στην Ελλάδα με βάση την οποία η χρυσή λίρα λειτουργούσε ως βασικό γενικό ισοδύναμο της ελληνικής οικονομίας. Έτσι φτάσαμε να στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί μερικά εκατομμύρια δραχμές και ο μαυραγοριτισμός να σαρώνει. Αυτή η συμφωνία του Λονδίνου και η έκδοση κατόπιν της στρατιωτικής βρετανικής λίρας για το εσωτερικό της Ελλάδας, σηματοδότησε την δεύτερη περίοδο της κατοχής, την βρετανική κατοχή.

Οι παγκόσμιες κρίσεις του οικονομικού στερεώματος της αγοράς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν σε διεθνές επίπεδο. Εκτός κι αν αποζητάμε εμπόλεμες συρράξεις ανάμεσα στους ισχυρούς με οικονομικούς, είτε πολιτικούς όρους. Μόνο έτσι ξέρει η παγκόσμια αγορά να αναζητά διεθνείς λύσεις. Αυτό αποτελεί θέσφατο για όποιον έχει στοιχειωδώς μελετήσει τις μεγάλες περιόδους παγκόσμιας κρίσης από την εποχή της πρώτης Μεγάλης Ύφεσης του 1873-1896.

Η ανάγκη εθνικού νομίσματος, ειδικά για τις πιο ασθενικές οικονομίες, γεννήθηκε ως αδήριτη ανάγκη αντιμετώπισης και θωράκισης των εθνικών οικονομιών από τις παγκόσμιες κρίσεις και αναταράξεις των αγορών. Εντελώς ενδεικτικά μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρουμε ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακούς τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις: Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων. Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.

Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος από τους μεγάλους τραπεζίτες και χρηματιστές. Ο μεγαλοχρηματιστής Λέφινγουελ και συνεταίρος του Μόργκαν, όταν πρωτάκουσε τον Κέινς να προτείνει τόσο αιρετικές ιδέες, σχολίασε: « Ο Κέινς… φλερτάρει με περίεργους θεούς και προτείνει να εγκαταλείψουμε για πάντα τον χρυσό κανόνα και να τον αντικαταστήσουμε με ένα «κατευθυνόμενο» νόμισμα… είναι καλύτερα να έχουμε κάποια σταθερά παρά να παραδώσουμε τις υποθέσεις μας στην ευφυΐα των δημοσιολογούντων οικονομολόγων και των πολιτικών…» Εκεί βρισκόταν το κουμπί. Η αντικατάσταση του παγκόσμιου σταθερού νομίσματος με εθνικά «κατευθυνόμενα» νομίσματα με βάση τις ανάγκες των εθνικών οικονομιών, περιόριζε δραστικά τον έλεγχο από τους μεγάλους χρηματιστές και τραπεζίτες που λειτουργούσαν στην παγκόσμια αγορά. Κι αυτό ήταν κάτι αδιανόητο. Τι θα συνέβαινε αν γινόταν κάτι τέτοιο; Οι ουρανοί θα άνοιγαν και θα κατέστρεφαν τους ασεβείς! Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.

Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε λανθασμένα ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να τους το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πιστεύουν πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκούν και να κρατήσουν άλλη στάση από αυτήν που κρατούν.

«Ισχυρό ευρώ» και πόλεμος

Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ». Κι αυτό ήδη συμβαίνει με τον διορισμό τραπεζιτών επικεφαλής δοτών κυβερνήσεων, όπως έγινε στην Ελλάδα με τον κ. Λουκά Παπαδήμο και στην Ιταλία με τον κ. Μάριο Μόντι.

Η επινόηση του ευρώ

Ορισμένοι λένε ότι μπορεί η είσοδος στο ευρώ να ήταν λάθος, αλλά τώρα που μπήκαμε η έξοδος θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από κάτι τέτοιο. Το ευρώ αποτελεί μια χρηματοπιστωτική επινόηση που δεν βασίζεται, ούτε απηχεί την πραγματική οικονομία ακόμη και σε επίπεδο ευρωζώνης. Η σταθερότητα του ευρώ εξαρτάται όχι από την πραγματική δυναμική της οικονομίας, αλλά από συγκεκριμένες αξιωματικές πολιτικές παραδοχές, από ορισμένες υποθέσεις εργασίας: (1) Σταθερή νομισματική κυκλοφορία, που δεν επιτρέπει την έκδοση πρόσθετου νομίσματος. (2) Χαμηλά επίπεδα χρέους και κρατικών ελλειμμάτων. (3) Συντονισμός οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής.

Η οικονομία όμως δεν κινείται με βάση πολιτικές παραδοχές και μάλιστα αξιωματικού χαρακτήρα, αλλά με βάση την αντικειμενική κατάσταση των συναλλαγών και της παραγωγής στην πραγματική οικονομία. Κι αυτή η κατάσταση είναι πάντα κυμαινόμενη σε τέτοιον βαθμό που καμιά σταθερά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν μια οικονομία είναι διαρκώς ελλειμματική στο επίπεδο της παραγωγής και των συναλλαγών, όσο κι αν προσπαθεί είναι αδύνατο να τηρήσει τις όποιες παραδοχές και αξιώματα. Ότι κι αν κάνει.

Έτσι και με το ευρώ. Ένα νόμισμα που βασίζεται σε εξωπραγματικά αξιώματα δεν μπορεί να διασωθεί ενισχύοντας τις υποθέσεις εργασίας πάνω στις οποίες στηρίχθηκε. Είναι αδύνατον. Όσο ενισχύονται οι αξιωματικές πολιτικές παραδοχές σε βάρος της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας, τόσο περισσότερο θα σπέρνει την χρεοκοπία, την καταστροφή και την ισοπέδωση. Σε βαθμό μάλιστα πρωτάκουστο για τους λαούς της Ευρώπης.

Μέχρι εδώ το παραμύθι περί «λίθινης εποχής»

Επομένως η λίθινη εποχή δεν είναι ένα ενδεχόμενο που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά με την ίδια την παραμονή στο ευρώ. Άλλωστε στη λίθινη εποχή ζουν ήδη οι πάνω από 1 εκατομμύριο άνεργοι της χώρας, αλλά και τα 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι που βιώνουν μια κατάσταση όπου είτε βρίσκονται με δουλειά χωρίς μέλλον, είτε με μέλλον χωρίς δουλειά, όπως το 50% και πλέον της νέας γενιάς. Δεν συζητάμε βέβαια για την ανέχεια που έχει ενσκήψει στην πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών. Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζει η μέση ελληνική οικογένεια μπορεί να συγκριθεί μόνο με την κατοχική και την πρώτη μετακατοχική περίοδο.

Κι επειδή η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί σε βαθμό ανήκουστο, θα πρέπει να ρωτήσουμε που βρίσκεται η «κόκκινη γραμμή»; Που πρέπει να φτάσουμε για να πούμε «φτάνει, ως εδώ»; Πόσοι από τους νέους μας πρέπει να μεταναστεύσουν μαζικά γιατί δεν βρίσκουν ούτε δουλειά του ποδαριού; Πόσοι εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι πρέπει να ζήσουν σε συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης; Πόσοι από τους ηλικιωμένους πρέπει να πεθάνουν γιατί δεν έχουν ούτε καν να πληρώσουν για την θέρμανσή τους; Πόσα άτομα με ειδικές ανάγκες πρέπει να ριχτούν στον Καιάδα γιατί καταργείται ακόμη και η πιο στοιχειώδης κοινωνική πρόνοια; Πόσοι θα πρέπει να αφήσουν την τελευταία τους αναπνοή σε κάποιο ράντσο, ή στα χέρια των δικών τους, γιατί διαλύεται ακόμη και η πρωτοβάθμια υγεία;

Είναι ή δεν είναι η λίθινη εποχή αυτή που ζουν σήμερα εκατομμύρια Έλληνες; Τι έχουν να φοβηθούν οι άνεργοι, οι κατεστραμμένοι επαγγελματίες και οι αφανισμένοι μικρομεσαίοι, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι που ζουν κυριολεκτικά στο όριο; Τι έχουν να φοβηθούν όλοι αυτοί από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Μην χάσουν τις (ανύπαρκτες) καταθέσεις τους; Μην και χάσουν ακόμη κι αυτά τα λίγα που τους έχουν απομείνει; Μόνο ένας ανόητος ή ένα τυπικό κομματικό στέλεχος, μπορεί να πιστεύει στα σοβαρά σήμερα ότι δεν οδηγούμαστε με μαθηματική βεβαιότητα σε ολοκαύτωμα ενός ολόκληρου λαού προκειμένου να διατηρηθεί μια τυχάρπαστη κερδοσκοπική επινόηση των τραπεζιτών: το ευρώ.

Νέα αρχή να επιβάλλει ο ελληνικός λαός

Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να γίνει μια νέα αρχή προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Αρκεί να το επιβάλει ο ίδιος και όχι οι καταχτητές του και οι ντόπιοι δοσίλογοι. Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να κερδίσει την ελευθερία του από τους δυνάστες των αγορών και να διεκδικήσει την κυριαρχία του σ’ αυτόν τον τόπο. Κι αυτό είναι το ζουμί της όλης υπόθεσης.

Μπορεί ένας λαός σαν τον ελληνικό να σταθεί στα πόδια του και να προχωρήσει με ίδιες δυνάμεις; Ή είναι καταδικασμένος να χρειάζεται πατερίτσες, προστάτες και νταβατζίδες; Αυτό είναι το δίλλημα που συνδέεται πρώτα και κύρια με το ζήτημα του εθνικού νομίσματος. Η τερατολογία που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα συνδέεται με την ανάγκη ο λαός να πιστέψει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του, ότι αν και κατοικεί σε μια από τις πιο ευλογημένες χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί να παράγει τίποτε, δεν έχει τα μέσα για να σταθεί όρθιος με τις δικές του δυνάμεις.

Δεν είναι καινούργια αυτή η προσπάθεια. Λίγο μετά την ναζιστική κατοχή οι ίδιες δυνάμεις που υπηρέτησαν το καθεστώς κατοχής πάσχιζαν να πείσουν τον Έλληνα ότι η ανεξαρτησία και η εθνική κυριαρχία είναι ένας μύθος. Ο Γεώργιος Βλάχος της Καθημερινής, συνεργάτης των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, έγραψε το 1958 ότι το σύνθημα της εθνικής ανεξαρτησίας είναι «κενό ουσίας πυροτέχνημα», ενώ ο διευθυντής του γνωστού συγκροτήματος Χρ. Λαμπράκης, που διέπρεψε στην κατοχή, έγραφε την ίδια χρονιά πώς «η ανεξαρτησία στον σημερινό κόσμο είναι μια ουτοπία…» Στον χορό αυτού του νεοδοσιλογισμού και ονομαστοί διανοούμενοι της εποχής όπως ο κ. Γ. Θεοτοκάς, ο οποίος έγραφε ότι η «ιστορική αναγκαιότητα» οδηγεί στο ξεπέρασμα των εθνών και στη δημιουργία υπερεθνικών σχηματισμών, γιατί μόνο έτσι μπορεί «να αξιοποιηθεί εντελώς η σύγχρονη τεχνική» και να πραγματοποιηθεί η «σταθερή εξύψωση του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών μαζών του κόσμου.»

Αυθυπαρξία ή υποτέλεια;

Την εποχή εκείνη με νωπές της μνήμες των αγώνων κατά του καταχτητή παλιού και νέου, για την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, δεν περνούσαν εύκολα οι ενδοτισμοί. Έτσι ο Ε. Παπανούτσος απαντώντας στον Θεοτοκά έγραφε: «ομολογώ πώς άμα βάζω στο νου μου πραγματοποιημένο το καθεστώς που προφητεύει ο καλός φίλος με πιάνει φόβος. Μεγάλος φόβος… Ας θυμηθούμε ότι ο Χίτλερ προόριζε την Ελλάδα για τουριστικά ταξίδια και για καλλιέργεια της αγριόμεντας…». Πολύ σωστά ο κ. Παπανούτσος διαβλέπει τους κινδύνους που συνεπάγονται για την Ελλάδα σε τέτοιες «υπερεθνικές ενώσεις» και σωστά υπογραμμίζει πως η «εθνική μας προσωπικότητα, η πολιτική μας παράδοση, το πνεύμα και το ήθος του λαού μας… ένας μόνο σίγουρος τρόπος υπάρχει να διαφυλαχθούν: η αυθυπαρξία, το δικαίωμα να διαθέτει κανείς τον εαυτό του όπως θέλει, να κυβερνάει αυτός το σπίτι του και όχι οι άλλοι – ας είναι και οι καλύτεροι φίλοι».

Αυθυπαρξία ενός λαού χωρίς οικονομική αυτοδυναμία και εθνική ανεξαρτησία δεν μπορεί να υπάρξει κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς. Και αφετηρία για μια τέτοια αυθυπαρξία αποτελεί η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Δημήτρης Καζάκης

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 24/11/2011

Επιστροφή στο 1936

2011-11-21T11:20:00.003+02:00

Ημέρες του 1936 θυμίζει η Βουλή αυτή την εποχή. Όπως ακριβώς τον Απρίλη του 1936 αναδείχθηκε ως «υπερκομματική» η κυβέρνηση Μεταξά καθ’ υπόδειξη της μεγάλης φίλης και συμμάχου Βρετανίας, αλλά και του τοποτηρητή της βασιλιά Γεωργίου Β΄, έτσι αναδεικνύεται και η κυβέρνηση Παπαδήμου. Υπό το κράτος των εντολών και των απειλών των φίλων, συμμάχων και εταίρων της Ελλάδας, συντελείται ένα ανοιχτό πραξικόπημα με την ίδια δικαιολογία: την αντιμετώπιση βαθύτατης εθνικής κρίσεως.

Το 1936 χρειάστηκαν λιγότερο από 5 μήνες για να βγει ο δήθεν «μεταβατικός» και «υπερκομματικός» πρωθυπουργός Μεταξάς και να εξαγγείλει την πλήρη κατάλυση του κοινοβουλευτισμού. Την εποχή εκείνη ο Μεταξάς δικαιολόγησε την κατευθυνόμενη έξωθεν και άνωθεν πράξη του ως εξής: «Η κυβέρνησίς μου, η τελείως ακομμάτιστος, κληθείσα είς την αρχήν τον Απρίλιον του έτους τούτου και διαγνώσασα ευθύς εξ αρχής τους κινδύνους τους οποίους διέτρεχεν η ελληνική κοινωνία και ευθύς εξ αρχής αποφασισμένη να λάβη άπαντα τα μέτρα τα οποία εξήγγειλε δια των προγραμματικών αυτής δηλώσεων, τα αποσκοπούντα εις την ηθικήν και υλικήν βελτίωσιν απάσης της κοινωνίας και ιδιαιτέρως των αγροτών, των εργατών και των πενεστέρων εν γένει τάξεων, εις μάτην ήλπισεν ότι θα είχεν έκθυμον και ειλικρινή την υποστήριξιν των πολιτικών κομμάτων εις τον υπέρ της ελληνικής κοινωνίας αγώνα της, μολονότι και εις υποχωρήσεις και συγκαταβάσεις προέβη προς τα αντιμαχόμενα ταύτα κόμματα, τα οποίας υπό άλλας περιστάσεις δεν θα έκαμνε.»

Με άλλα λόγια, ο Μεταξάς κατέλυσε τότε τον κοινοβουλευτισμό για να διατηρήσει η κυβέρνησή του τον «ακομμάτιστο» δήθεν «εθνικό» χαρακτήρα της, ο οποίος κινδύνευε από τις κομματικές αντιδικίες και υπονομεύσεις. Κρατήστε το αυτό γιατί θα σας χρειαστεί για να καταλάβετε που πάνε τα πράγματα.

Με το Προεδρικό Διάταγμα υπ’ αριθμ. 109/2011 της 11^ης Νοεμβρίου ο κ. Κάρολος Παπούλιας θεσμοθετεί το σημερινό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα με ανάλογο τρόπο που ο βασιλιάς Γεώργιος τον Απρίλη του 1936 διόριζε πρωθυπουργό τον Ι. Μεταξά. Το συγκεκριμένο Π.Δ. αναφέρει τα εξής:

«Έχοντας υπ’ όψη:

1. Τις διατάξεις των άρθρων 35 παρ. 2 περίπτ. α ́, 38 παρ. 1 εδάφ. τρίτο, 37 παρ. 1 και 37 παρ. 3 εδάφ. τρίτο του Συντάγματος.

2. Το 108/2011 π.δ. «Αποδοχή παραίτησης του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου του Ανδρέα».

3. Τη διαπιστωθείσα συμφωνία των κομμάτων που διαθέτουν στη Βουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών για το σχηματισμό Κυβέρνησης, αποφασίζουμε:

Διορίζουμε Πρωθυπουργό το Λουκά Παπαδήμο του Δημητρίου.»

Βέβαια, οι διατάξεις του Συντάγματος που αναφέρει ο κ. Παπούλιας δεν του δίνουν καμιά αρμοδιότητα να διορίσει εξωκοινοβουλευτικό πρωθυπουργό, ούτε προβλέπουν κανενός είδους «μεταβατική» κυβέρνηση, πέρα από την ρητή απαίτηση για δημιουργία υπερεσιακής με μόνο σκοπό την διενέργεια εκλογών. Ούτε βέβαια η σύμφωνη γνώμη των κομμάτων με πλειοψηφία στην Βουλή αποτελεί άλλοθι, ή νομιμοποιητική βάση αυτού του πραξικοπήματος.

Κοινοβουλευτική χούντα

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ο διορισμένος πρωθυπουργός, εμφανίστηκε στην Βουλή για να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στις προγραμματικές του δηλώσεις και είπε τα εξής: «η απόφαση των Αρχηγών των τριών κομμάτων που υποστηρίζουν την παρούσα Κυβέρνηση και μετέχουν στη σύνθεσή της, όπως αυτή η απόφαση αποτυπώθηκε στις διαβουλεύσεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποτελεί σημαντικό βήμα συναίνεσης και συνεννόησης για τη σωτηρία της χώρας. Μετά από μία μακρά και δύσκολη περίοδο αμφισβητήσεων, εντάσεων και αβεβαιοτήτων, η συμφωνία των τριών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ, Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ, να συγκροτηθεί Κυβέρνηση συνεργασίας με σαφή σκοπό και συγκεκριμένη εντολή, έχει ιδιαίτερη σημασία για την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων. Δημιουργεί προϋποθέσεις για την αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας, την ενδυνάμωση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής, την εκπλήρωση των ανειλημμένων υποχρεώσεων της Ελλάδας που αποσκοπούν στην υπέρβαση της κρίσης και στη διάσωση της οικονομίας.» Και συνέχισε: «Έχω πλήρη συνείδηση της τιμής που μού γίνεται, αλλά και της ευθύνης που επωμίζομαι. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης, καθώς και τους Προέδρους των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν, για την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πρόσωπό μου.»

Εδώ ξεχωρίζουν τα εξής:

Πρώτον, ο κύριος αυτός δεν πήρε και ούτε μπορούσε ποτέ να πάρει εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης, εκτός κι αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μονάρχης και δεν το ξέρουμε.

Δεύτερον, κανενός είδους απόφαση ή συναίνεση των αρχηγών δεν μπορεί να υποκαταστήσει την λαϊκή εντολή, εκτός κι αν οδεύουμε ολοταχώς προς δικτατορία. Πράγμα που εμφανώς πολλοί από το επίσημο πολιτικό σύστημα εύχονται φανερά.

Τρίτον, αν δημιουργήθηκε αυτή η κυβέρνηση στη βάση της «εθνικής συνεννόησης» και με σκοπό «την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων», τότε οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που διαφωνούν ριζικά τι είναι; Αντεθνικές; Κι αν η κατάφωρη παραβίαση και ουσιαστική κατάλυση του Συντάγματος έγινε για να επιτευχθούν αυτοί οι «εθνικοί στόχοι», τότε που οδηγούμαστε; Το 1936 με τις ίδιες προφάσεις ο Μεταξάς χρειάστηκε λιγότερο από 5 μήνες για να οδηγήσει την χώρα σε ανοιχτό καθεστώς φασιστικής δικτατορίας. Στον κ. Παπαδήμο και τις δυνάμεις που τον ανέβασαν στην κυβέρνηση πόσο θα χρειαστεί;

Δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία. Η κυβέρνηση αυτή της «εθνικής συνεννόησης» δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να οδηγήσει στην επίσημη πτώχευση και σε καθεστώς χούντας. Οι δυνάμεις των αγορών, των κερδοσκόπων, των τοκογλύφων και του πολιτικού τους προσωπικού έχουν πειστεί ότι η επερχόμενη ολοσχερής κατάρρευση της Ελλάδας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με χούντα, με ανοιχτή δικτατορία. Κι όπως οι περισσότερες χούντες στην ιστορία, έτσι και η σημερινή ξεκινά με τον ίδιο τρόπο: με την επίκληση έκτακτων συνθηκών και «εθνικών στόχων», καθώς και με την προσπάθεια να ντυθεί με κοινοβουλευτικό μανδύα. Μόνο που παλιά, σε εποχές όπου οι αγορές και οι τράπεζες δεν είχαν το μέγεθος και την οικονομική δύναμη να αλώνουν από μόνες τους τα κράτη και τις κοινωνίες, χρειάζονταν μελανοχίτωνες στρατιωτικούς. Ενώ σήμερα κάνουν κάτι διαφορετικό: αντικαθιστούν απλά τους πολιτικούς-ανδρείκελα με απευθείας τραπεζίτες (τεχνοκράτες) που δεν χρειάζονται λαϊκή έγκριση ή εντολή.

Μην ανησυχείτε δεν χρειάζεται σήμερα να κατεβάσουν τα τανκς στους δρόμους. Δεν τους χρειάζεται και ούτε έχουν εμπιστοσύνη στις ένοπλες δυνάμεις. Στόχος τους είναι να κρατήσουν έναν εικονικό κοινοβουλευτισμό υπό ειδικές έκτακτες συνθήκες χωρίς κανενός είδους προσφυγή στις κάλπες μέχρις ότου ολοκληρωθεί το θεάρεστο και «εθνικό» έργο τους. Δηλαδή η ολοκληρωτική διάλυση και κατεδάφιση του εθνικού κράτους προκειμένου να λεηλατηθεί η χώρα, να διασπαστεί η εθνική της επικράτεια και να ξεπουληθεί σε επίδοξους επενδυτές.

Η σιδερένια πυγμή

Τώρα, αν ο λαός συνεχίσει την «ανταρσία» του, όπως την χαρακτήρισε ο Μιλτιάδης Παπαιωάννου ως τυπικός δικτάτωρ, τότε δεν το έχουν σε τίποτε να προχωρήσουν σε αναστολή και των τελευταίων λαϊκών ελευθεριών που έχουν απομείνει: το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις, τις διαμαρτυρίες, τα συλλαλητήρια και την ελευθεροτυπία.

Στο κάτω-κάτω της γραφής το λένε ανοιχτά. Να τι είπε στις 13/11 στην ΝΕΤ ο Χρυσοχοίδης: «Υπήρχε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο η προηγούμενη κατάσταση. Είχαμε οδηγηθεί σ’ ένα μεγάλο αδιέξοδο και είναι προφανές ότι δε μπορούσαμε να συνεχίσουμε να κουβαλάμε μόνοι ένα τόσο μεγάλο φορτίο, το οποίο απαιτούσε από την πρώτη στιγμή μια ευρύτερη συναίνεση». Τώρα πλέον, με τη νέα κυβέρνηση στέλνεται, σύμφωνα με τον υπουργό «ένα μήνυμα ισχυρό εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας προς τους εταίρους μας κυρίως, αλλά και στον ελληνικό λαό, ότι εδώ πια πρέπει να γίνει μια μεγάλη προσπάθεια εθνικής εμβέλειας». Αρκεί βέβαια να μην έχει λόγο ο ίδιος ο λαός. Το «ισχυρό μήνυμα εμπιστοσύνης» είναι ακριβώς το ίδιο που στέλνει πάντα η σιδερένια πυγμή της πιο αδίστακτης εξουσίας. «Οποιοσδήποτε δίνει μάχες οπισθοφυλακής και μάλιστα ανόρεκτες μάχες οπισθοφυλακής, επιχειρώντας να κρατήσει κατακτήσεις ή κεκτημένα ή αντιλήψεις παλαιές, δεν υπάρχει, θα πεθάνει όλη αυτή η πραγματικότητα. Έχει πεθάνει ήδη κατά τη γνώμη μου» τόνισε ο Μ. Χρυσοχοΐδης. Με άλλα λόγια όποιος ελπίζει ότι ο μισθός και η σύνταξή του αποτελεί αναπαλλοτρίωτη κατάκτηση ή κεκτημένο πλανάται πλάνην οικτράν. Ξαναγυρίζουμε σε εποχές όπου η φτώχεια, η γενικευμένη ανέχεια και η διαρκής αβεβαιότητα αποτελούν βασική κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της κοινωνίας στο σύνολό της.

Απαγορεύονται το «Όχι», το δημοψήφισμα, οι εκλογές!

Πόσο απέχουν όλα αυτά από το να λειτουργήσουν ως δικαιολογία κατάλυσης ακόμη και των ελάχιστων δημοκρατικών ελευθεριών που έχουν απομείνει; Άλλωστε στην κυβέρνηση συμμετέχει μια δύναμη που ανοιχτά έχει μιλήσει για την ανάγκη αναστολής τους. Θυμάστε τον κ. Καρατζαφέρη που ζητούσε την εποχή της μαθητικής εξέγερσης επί Γρηγορόπουλου (2008) την επίκληση του άρθρου 11 του Συντάγματος, το οποίο για λόγους «εθνικής κρίσης» δίνει την δυνατότητα επιβολής στρατιωτικού νόμου; Σήμερα το κόμμα του Καρατζαφέρη συμμετέχει με δοτούς υπουργούς στην νέα κυβέρνηση με ήθος, ποιόν και αντιλήψεις που θα ζήλευαν οι φασίστες του μεσοπολέμου.

Βέβαια, για να μην τους αδικούμε, δεν έχουν κανένα πρόβλημα σήμερα με τον κοινοβουλευτισμό όπως λειτουργεί σήμερα. Με αυτό που έχουν πρόβλημα είναι με τον λαό και με το γεγονός ότι μπορεί να πιέσει τόσο αφόρητα την πολιτική κατάσταση έτσι ώστε η κυβέρνηση Παπαδήμου να καταρρεύσει πριν καν πει κύμινο. Δεν τους αρκεί που αφαίρεσαν κάθε δυνατότητα στον λαό να πει την γνώμη του. Ούτε δημοψήφισμα, ούτε εκλογές μπορούν να γίνουν όσο η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι αποφασισμένη να πει ΟΧΙ σε ότι συμβαίνει.

Όλα ίδια…

Το μόνο δικαίωμα που έχει ο λαός μέσα στην ευρωζώνη και υπό καθεστώς νέας κατοχής είναι να λέει ΝΑΙ. Κι αν δεν είναι διατεθειμένος να υποκύψει σε έξωθεν και άνωθεν «υποδείξεις» τότε του αφαιρούν τον λόγο. Ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καρατζαφέρης και ο πολιτικός συρφετός που τους ακολουθεί ξέρει καλύτερα από τον λαό.

Κι αν ο λαός δεν υποκύψει στην καταδίκη του; Τότε υπάρχει μόνο μια λύση. Την προετοιμάζουν από τώρα οι εγχώριοι στυλοβάτες της νέας κατοχής. Τα ΝΕΑ (15/11) στο κύριο άρθρο τους με τίτλο «Αφήστε τον να κυβερνήσει» επισημαίνουν: «Υπάρχουν αποθαρρυντικές ενδείξεις για το πεδίο δράσης της κυβέρνησης Παπαδήμου. Οι επικεφαλής των κομμάτων που τη στηρίζουν προέβησαν σε δηλώσεις ή κινήσεις που μπορεί να εκληφθούν ως διάθεση υπερφαλάγγισής της. Το έκαναν προτού καν ο Πρωθυπουργός αναγνώσει τις προγραμματικές δηλώσεις. Ασφαλώς ήταν τυπικό δικαίωμά τους. Αλλά ήταν και πρέπον; Η κυβέρνηση είναι προϊόν της δικής τους βούλησης και συντίθεται από πρόσωπα τα οποία οι ίδιοι επέλεξαν. Για να πετύχει, ως προϋπόθεση έχει το “καθαρό τραπέζι”. Χωρίς σκιές κηδεμονίας ή υποκατάστασής της. Έπραξαν ορθώς όταν επέλεξαν τον Λουκά Παπαδήμο. Θα πράξουν ορθότερα αν τον αφήσουν να κυβερνήσει».

Δεν σας θυμίζουν τα λόγια του διαγγέλματος Μεταξά την 4^η Αυγούστου του 1936; Τι επικαλέστηκε ο Μεταξάς για να καταργήσει και τυπικά τον κοινοβουλευτισμό; Την έλλειψη της εκθύμου και ειλικρινούς υποστήριξης των πολιτικών κομμάτων. Τι επικαλείται ο κ. Ψυχάρης; Τα ίδια. Από τις ίδιες στήλες όπου ο προκάτοχός του Γ. Λαμπράκης τον 1936 εκβίαζε ανοιχτά το κόμμα των Φιλελευθέρων να στηρίξει με κάθε τρόπο τον Μεταξά τον οποίο μάλιστα εκθείαζε σε βαθμό κακουργήματος. Ίδια συμφέροντα, ίδιες εφημερίδες με ίδιο ρόλο, ίδιες μέθοδοι, ίδιες πολιτικές ιδεολογίες σε διαφορετικές εποχές.

Με την ψήφιση των προγραμματικών δηλώσεων της δοτής κυβέρνησης του διορισμένου πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου θα συντελεστεί ένα ανοικτό πραξικόπημα για το οποίο ένοχοι είναι ο Πρόεδρος της κατ’ όνομα Δημοκρατίας, οι πολιτικοί αρχηγοί και οι βουλευτές που ψήφισαν. Πρόκειται για ένα πραξικόπημα με κοινοβουλευτικό μανδύα που εισάγει την χώρα σε καθεστώς ανωμαλίας και πλήρους ανομίας προκειμένου να συντριβεί ο λαός και να ξεπουληθεί η περιουσία του, δημόσια και ιδιωτική.

Το πραξικόπημα αυτό δεν πρέπει να περάσει. Δεν είναι κάτι δευτερεύον, ή ασήμαντο. Όποιος σκέφτεται έτσι, ουσιαστικά συμπράττει σε ένα διαρκές εθνικό έγκλημα. Το πραξικόπημα αυτό και οι πρωτεργάτες του πρέπει να κληθούν οπωσδήποτε να δώσουν λόγο και να δικαστούν από την μόνη σήμερα αληθινή αντιπολίτευση: τον ίδιο τον λαό.

«Η υπέροχη αντίστασις του λαού μας»

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Σε μια ανάλογη περίοδο με την σημερινή, το 1965, όπου δοτές πραξικοπηματικές κυβερνήσεις με κοινοβουλευτικό μανδύα προετοίμασαν την ανοιχτή δικτατορία της επτάχρονης χούντας, ένας από τους παλαίμαχους κοινοβουλευτικούς της αριστεράς, ο Ηλίας Ηλίου προειδοποιούσε: «Η πρόσφατος ιστορία του τόπου μας μας έδωσεν ένα διπλούν δίδαγμα. Κατά το 1925, επί Παγκάλου, και κατά το 1936, επί Μεταξά, προηγήθη η προσπάθεια «θυσιαζομένων» ανθρώπων να δώσουν εις την εκτροπήν κοινοβουλευτικόν μανδύαν, ώστε τάχα να αποφευχθή η ανοικτή εκτροπή. Απλώς ητίμασαν την Δημοκρατίαν, ητίμασαν την εντολήν των, δεν επρόλαβαν τίποτε, ήνοιξαν διάπλατα την θύραν εις την ανωμαλίαν εκείνοι οι οποίοι επροφασίσθησαν ότι, υποτασσόμενοι εις αυτήν, θα αποτρέψουν να γίνη επίσημος, να επιβληθή επισήμως. Η ανωμαλία αντιμετωπίζεται με την ανοικτήν καταγγελίαν και με την συσσωμάτωσιν των πιστών εις την εντολήν που έλαβον βουλευτών και όλου του λαού δια να αντιταχθούν κατά πάσης ιδέας καταλύσεως της λαϊκής κυριαρχίας. Μόνον η ενιαία, με ειρηνικόν χαρακτήρα, κινητοποίησις και πάλη των λαϊκών μαζών, αυτή η υπέροχη αντίστασις του λαού μας είναι εκείνη, η οποία περισώζει και σταματά και αποκρούει αυτήν την κατάλυσιν των ελευθέρων θεσμών. Η ανωμαλία δεν αντιμετωπίζεται με την μεταμφίεσίν της εις δήθεν ψευδοομαλότητα. Δεν αντιμετωπίζεται με κοινοβουλευτικούς μανδύας. Άλλωστε δεν ξέρει κανείς εάν ο κοινοβουλευτικός μανδύας ήτο ο επιδιωκόμενος ή πρωθυπουργικά και υπουργικά ιματίδια…»

Έτσι μιλούσε ο Ηλίας Ηλίου, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ, στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της δοτής κυβέρνησης Τσιριμώκου το 1965. Και είχε δίκιο. Η εκτροπή με κοινοβουλευτικό μανδύα δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να προετοιμάσει την ανοικτή εκτροπή της επτάχρονης χούντας. Η αριστερά και οι δημοκρατικές δυνάμεις της εποχής αιφνιδιάστηκαν γιατί δεν πήραν στα σοβαρά την όλη υπόθεση και έτσι οδήγησαν τον λαό στην σφαγή. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Οι ηγεσίες της κοινοβουλευτικής αριστεράς μιλούν για «μαύρο μέτωπο» (ΚΚΕ) και για «καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας» (ΣΥΝ), αλλά δεν κάνουν απολύτως τίποτε γι’ αυτό που έλεγε ο Ηλιού: «Η ανωμαλία αντιμετωπίζεται με την ανοικτήν καταγγελίαν και με την συσσωμάτωσιν των πιστών εις την εντολήν που έλαβον βουλευτών και όλου του λαού δια να αντιταχθούν κατά πάσης ιδέας καταλύσεως της λαϊκής κυριαρχίας.» Οδηγούν ξανά τον λαό στην σφαγή με την ελπίδα να τους δοθεί η δυνατότητα να αυξήσουν τα εκλογικά τους ποσοστά. Πάσχουν από τέτοιον βαθύτατο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό», που εξακολουθούν ακόμη να πιστεύουν ότι το κυρίαρχο σύστημα θα επιτρέψει ελεύθερες εκλογές και ελεύθερες δημοκρατικές διαδικασίες.

Δεν είναι όμως όλα χαμένα. Σε αντίθεση με την περίοδο πριν την χούντα, ο λαός σήμερα δεν περιμένει και πολλά από τις ηγεσίες των κομμάτων. Έχει ήδη αρχίσει να κινείται παρά και ενάντια στις πολιτικές ηγεσίες. Συγκροτεί, κυρίως από τα κάτω, τις δικές του συσπειρώσεις, συμπαρατάξεις και συμμαχίες. Δεν πρόκειται να περιμένει πότε θα ξυπνήσουν οι πολιτικές ηγεσίες. Ξέρει να κατακτά τη δική του ενότητα μόνος του. Το απέδειξε την 28^η Οκτωβρίου. Θα το αποδείξει και την 17^η Νοεμβρίου που φέτος είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ.

Δημήτρης Καζάκης

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 17-11-2011