Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Υποσχέσεις για... ιθαγενείς







Καθώς περνάνε οι ημέρες όλο και ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Τα 109 δισ. ευρώ του νέου χρη­ματοδοτικού πακέτου, που υποσχέθη­κε η ευρωζώνη στη Σύνοδο Κορυφής της 21ης Ιουλίου δεν είναι παρά μια υπόσχεσηΜια υπόσχεση που δόθη­κε χωρίς αναλυτικές λεπτομέρειες, με μόνο έναν σκοπό: να διευκολύνει την υιοθέτηση της συμφωνίας εθελοντικής ανταλλαγής χρέους με τη συμμετοχή ιδιωτών (PSI) που μεθόδευσε το διε­θνές τραπεζικό λόμπι IIF.
Οι δηλώσεις των αξιωματούχων της Ε.Ε. ξεκαθαρίζουν ότι τα 109 δισ. δεν πρόκειται να δοθούν όπως τα προη­γούμενα 110 δισ. ευρώ, αλλά με κύριο σκοπό την υποστήριξη της ανταλλαγής χρέους με τις τράπεζες. Προορίζονται, δηλαδή, κατά κύριο λόγονα χρηματο­δοτήσουν τις ανάγκες ρευστότητας των τραπεζών, εγχώριων και ξένων, για όσο θα διαρκέσει η επιχείρησημετακύλι-σης χρέους.

Και δεν πρόκειται να προέλθουν από τα κράτη - μέλη, αλλά κυρίως ή απο­κλειστικά από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στήριξης (ΕΤΧΣ). Μάλιστα, ανακοινώθηκε ότι το ΕΤΧΣ είναι πολύ πιθανό να αναλάβει τη χρη­ματοδότηση της Ελλάδας από την ερ­χόμενη (6η) δόση της τρέχουσας Σύμ­βασης Δανειακής Διευκόλυνσης. Και μόνο το γεγονός αυτό σημαίνει πολλά για το δημοσιονομικό στρεσάρισμα, στο οποίο βρίσκεται η ευρωζώνη. Ήδη η Ιταλία και η Ισπανία έχουν εξαιρεθεί επίσημα από την καταβολή του υπόλοι­που αναλογούντος ποσού της τρέχου­σας Σύμβασης. Το ίδιο εξαιρούνται και από μελλοντικές καταβολές.
Πώς να μην εξαιρεθούν όταν στο υψηλότερο σημείο τους από συστά­σεως της ευρωζώνης διαμορφώθηκαν το πρωί της Τρίτης (2/8) οι αποδόσεις των ισπανικών και των ιταλικών δεκα­ετών ομολόγων, καθώς οι επενδυτές εκτιμούν ότι τα προβλήματα χρέους που αντιμετωπίζουν οι δύο χώρες θα ενταθούν το αμέσως επόμενο διάστη­μα. Στη διάρκεια των πρωινών συναλ­λαγών, οι αποδόσεις των ισπανικών δεκαετών ομολόγων διαμορφώνονταν σε 6,326% και των αντίστοιχων ιταλικών σε 6,165%, ενώ σε επίπεδα ρεκόρ διαμορφωνόταν και το spread (διαφο­ρά απόδοσης) με τα γερμανικά δεκαε­τή ομόλογα (2,426%). Την ίδια ώρα, τα δεκαετή ομόλογα της Πορτογαλίας εμ­φάνιζαν απόδοση 10,708% και της Ελ­λάδας 14,454%.
Χρέη για πάντα
Γι’ αυτόν τον λόγο και ο κ. Βενιζέλος διαψεύδει ότι η νέα δανειακή σύμβαση θα συνοδεύεται από «νέο μνημόνιο» και νέα μέτρα. «Δεν έχει διαμορφωθεί κατ’ αρχάς μια νέα δανειακή σύμβαση, διότι δεν πρόκειται να ακολουθηθεί το σχήμα του διακρατικού δανείου, όπως έγινε το 2010, καθώς η συμμετοχή του δημόσιου τομέα, δηλαδή η συμμετο­χή εν προκειμένω της ευρωζώνης, θα περάσει μέσα από το EFSF. Το δε ΔΝΤ θα μετάσχει με βάση τους δικούς του κανόνες, δηλαδή με αποφάσεις των δι­κών του καταστατικών οργάνων» διευ­κρινίζει σε συνέντευξή του στην «Κυρι­ακάτικη Ελευθεροτυπία» (31/7). «Τα μέτρα, άλλωστε, τα οποία περιλαμβά­νονται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμ­μα Δημοσιονομικής Προσαρμογής και τους εφαρμοστικούς νόμους είναι μέ­τρα που έχουν ληφθεί εν όψει του νέ­ου προγράμματος» συμπληρώνει ο υπουργός Οικονομικών, υπογραμμίζο­ντας εξάλλου ότι «η δημιουργία πρω­τογενών πλεονασμάτων είναι θεμελι­ώδης προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση».
Βέβαια, η δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων δεν είναι λύση για ένα χρέος που πάνω από το 90% είναι ανα­χρηματοδότηση του παλιού, δηλαδή εί­ναι νέα δάνεια για να πληρωθούν πα­λιότερα δάνεια καιτόκοιΆλλωστε στη δεκαετία από το 2000 μέχρι το 2009 πάνω από τα μισά χρόνια ο κρατικός προϋπολογισμός παρουσίαζε πρωτο­γενή πλεονάσματα. Κι όμως το χρέος εκτινάχθηκε αυτά τα χρόνια. Για20 δισευρώ που ήταν περίπου το πρωτογενές συσσωρευμένο έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού για όλη τη δεκαετία 2000-2009, το ελληνικό Δημόσιο πήρε γύρω στα 490 δισ. ευρώ νέα δάνεια, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των Εθνικών Λογαριασμών. Με άλλα λόγια, το ελληνικό Δημόσιο δανείζεται σχε­δόν 25 φορές περισσότερα από αυτά που είναι οι πραγματικές δανειακές του ανάγκες με βάση τα πρωτογενή του ελ­λείμματα. Γιατί άραγε; Για να προικοδο­τεί τράπεζες, δανειστές και αρπαχτικά της αγοράς. Αυτή είναι η αλήθεια, αλλά τι να περιμένει κανείς από τον κ. Βενι­ζέλο. Μήπως είχε ποτέ του σχέση με την αλήθεια;
Οι αντιπαροχές
Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση συνεχί­ζει εν κρυπτώ και κάτω από το τραπέζι τις συζητήσεις για τις αντιπαροχές που απαιτούν οι τραπεζίτες για να συμμε­τάσχουν στο σχέδιο μετακύλισης του χρέους. Θέμα εμπράγματων εγγυήσε­ων για τη χώρα μας «δεν ετέθη, ούτε τίθεται», διαβεβαιώνει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονο­μικών κ. Βενιζέλος σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (31/7). «Δεν προβλέπονται εμπράγμα­τες εγγυήσειςΠροβλέπεται ένα σύστη­μα χρηματοοικονομικών εγγυήσεων. Η ευρωζώνη, μέσω του EFSF, είναι αυτή που δίνει τις μεγάλες εγγυήσεις και για να γίνει το PSI, το σχήμα της συμμετο­χής του ιδιωτικού τομέα, και για να δι­ασφαλιστεί – εφόσον χρειαστεί – η πλήρης χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών και η κάλυψη της ρευστότητάς τους» υποστηρίζει ο υπουργός.
Μόνο που ψεύδεται και μάλιστα ασύ­στολα. Δεν ζητήθηκαν εμπράγματες εγγυήσεις, γιατί πολύ απλά η Ελλάδα δεν έχει τι να δώσει. Μην ξεχνάμε ότι το σύνολο του δημόσιου πλούτου έχει ήδη βγει στοσφυρί με απαίτηση της τρόικαςώστε οι εισπράξεις από το ξε­πούλημα να χρηματοδοτήσουνμέρος του χρέουςΤι εμπράγματες εγγυήσεις να δώσει;
Τοις μετρητοίς
Δεν μας λέει όμως ο κ. Βενιζέλος τι θα κοστίσουν αυτές οι «χρηματοοικονομικές εγγυήσεις». Γιατί κάποιος πρέ­πει να τις πληρώσει. Ποιος θα τις πλη­ρώσει; Όχι βέβαια το ΕΤΧΣ, όπως υπο­νοεί ο κ. Βενιζέλος, αλλά η Ελλάδα. Αναφέρεται σαφώς στην ανακοίνωση των τραπεζιτών του IIF. Οι τέσσερις επι­λογές που έχουν στη διάθεσή τους οι επενδυτές, σύμφωνα με τη συμφωνία, είναι οι εξής:
Ανταλλαγή ομολόγων στο άρτιο με διάρκεια 30 χρόνια. Αυτό προβλέ­πεται να γίνει με νέα ομόλογα μηδενι­κού κουπονιού που θα αγοραστούν από το ΕΤΧΣ. Ποιος θα πληρώσει το χρηματι­κό κόστος στο ΕΤΧΣ; Μα φυσικά η Ελλά­δα, και μάλιστα με ρευστό.
Προσφορά ομολόγων στο άρτιο με μετακύλιση του χρόνου απο­πληρωμής των ελληνικών ομολόγων σε 30 χρόνια. Θα γίνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και στην πρώτη επιλογή.
Ανταλλαγή ομολόγων με έκπτω­ση με 30ετή ομόλογα. Πάλι θα γί­νει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και στην πρώτη επιλογή.
Ανταλλαγή ομολόγων με έκπτωση με 15ετούς διάρκειας ομόλογα.
Από τις ανωτέρω επιλογές οι τρεις πρώτες εγγυώνται από 30ετούς διάρ­κειας ομόλογα με πιστοληπτική αξιο­λόγηση AAA. Για το 4ο σχέδιο υπάρχει μερική εγγύηση με δεσμευμένα ποσά (escrow account). Ποιος επιβαρύνεται με το κόστος; Αποκλειστικά το ελληνι­κό Δημόσιο.
Τι θα κοστίσουν συνολικά στο ελλη­νικό Δημόσιο οι αγορές των ομολόγων από το ΕΤΧΣ, καθώς και η εγγύηση με τα δεσμευμένα ποσά; Πού θα βρε­θούν τα ρευστά για να καλυφθούν αυ­τά τα κόστη; Ουδείς επίσημος απαντά. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τα κό­στη αυτά είναι άμεσα καταβαλλόμενα,προκειμένου να γίνει η ανταλλαγή των ομολόγων κατά τα συμφωνηθέντα. Ποιος λοιπόν θα μας πει επίσημαπόσα χρειάζονται έως το τέλος του 2011 για να γίνουν οι τουλάχιστον δυο προσπά­θειες ανταλλαγής των ομολόγων; Και φυσικά πού θα βρεθούν;
Σύμφωνα με έναν υπολογισμό που δημοσιεύτηκε στη «Wall Street Journal» (26/7), εκτιμάται ότι οι πρώ­τες επιλογές θα αναγκάσουν το Δημό­σιο να βρει έως τα τέλη του 2011 18 δισευρώ επιπλέον γιαχρηματοδότη­ση της συμφωνίαςΑυτό σημαίνει ότι στα τέλη του χρόνου αντί το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας να βρίσκεται στα 352,6 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, θα εκτιναχθεί στα 370,6 δισ. ευρώ ή στο 164,7% του ΑΕΠ. Βέβαια η Επιτρο­πή προβλέπει ότι η Ελλάδα θα γλιτώσει περίπου 12,6 δισ. ευρώ από επαναγορές ομολόγων της από τη δευτερογενή που θα χρηματοδοτήσει το ΕΤΧΣ στο πλαίσιο του νέου πακέτου στήριξης. Ακόμη κι αυτό να γίνει, το δημόσιο χρέ­ος στο τέλος της χρονιάς θα καταλήξει γύρω στα 358 δισ. ευρώ ή 159% επί του ΑΕΠ. Σε κάθε περίπτωση θα έχει αυξηθεί σε σχέση με τις προβλέψεις. Αυξάνοντας, όπως είναι αναμενόμενο, τις δανειακές ανάγκες και για το 2012.
Η κυβέρνηση είναι η μόνη που γνω­ρίζει και επιθυμεί διακαώς να το κρα­τήσει κρυφό. Τουλάχιστον μέχρις ότου γίνει η πρώτη προσπάθεια ανταλλαγής ομολόγων. Κι αυτή υπολογίζεται να γί­νει τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμ­βρίου. Να πιάσει δηλαδή τον λαό στα μπάνια του και να αξιοποιηθεί η ρα­στώνη του καλοκαιριού για να παρθούν τυχόν έκτακτα μέτραόπως κλείσιμο τραπεζών ή απαγόρευση αναλήψεων, χωρίς σοβαρές αντιδράσεις. Αν κάτι τέ­τοιο επιβληθεί από την κατάσταση.
Γιατί αυτό; Διότι, όσο διαρκεί η ανταλλαγή ομολόγων, ιδίως αν η χώρα υποβαθμιστεί σε κατάσταση «επιλεκτι­κής πτώχευσης» από τους οίκους αξιο­λόγησης, ο κίνδυνος ενός σοβαρού «πι­στωτικού γεγονότος» είναι άμεσος. Κι αυτό μπορεί να πάρει τη μορφή κατάρ­ρευσης μιας ή περισσοτέρων εγχώριων τραπεζών. Πρώτα και κυρία εκείνων που δεν συμμετέχουν στη συμφωνία. Υπενθυμίζουμε ότι στη συμφωνία δήλωσαν αρχικά ότι θα συμμετάσχουν οι εξής εγχώριες τράπεζες: Alpha Ban k, Εθνική Τράπεζα, EFG Euroban k, Τράπε­ζα Πειραιώς, Εμπορική Τράπεζα. Φυσι­κά, αν και προβλέπεται να ενισχυθούν με ρευστό από τον κρατικό κορβανά, δεν αποκλείεται να έχουμε «πιστωτι­κό γεγονός» και σ’ αυτές. Όπως επίσης είναι δυνατόν να υπάρξει και συνολική κατάρρευση των δημοσιονομικών της χώρας, αν οι ανάγκες σε ρευστότητα υπερβούν κάθε πρόβλεψη.
Σιωπηλή… αντιπολίτευση
Γι’ αυτό βιάζονται η κυβέρνηση και οι τραπεζίτες να δοκιμάσουν τις αγορές όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Κι αυτό θα γίνει με κλειστά χαρτιά, χωρίς να ξέρει ο ελληνικός λαός τι δεσμεύσεις και κόστη αναλαμβάνει. Η κυβέρνηση έχει αναλάβει μαζί με τα παπαγαλάκια της να αφιονίσει την αντίληψη του κό­σμου. Ενώ η αντιπολίτευση σύσσωμη συνεργεί με το να μην απαιτεί να έρθει η όποια συμφωνία με τους τραπεζίτες στηΒουλή για κύρωση, πριν αυτή αρ­χίσει να υλοποιείται. Το γιατί το κάνει ο κ. Σαμαράς και η Ν.Δ. είναι ευκόλως κατανοητό. Το γιατί όμως το κάνει και η λεγόμενη αριστερή αντιπολίτευσηαυ­τό πρέπει στα σοβαρά να απασχολήσει όσους ακόμη τρέφουν αυταπάτες για το ποιόν και τον ρόλο των ηγεσιών της.
Το πόσο πραγματικά θα αποδώσει η συμφωνία αυτή με τις τράπεζες, φαί­νεται και από τον πρόσφατο υπολογι­σμό που έκανε ο ΟΟΣΑ. Ο υπολογισμός αυτός, που φτάνει μέχρι το 2035, φαί­νεται στον πίνακα 1.Πρέπει να σημει­ώσουμε ότι αυτός ο υπολογισμός έχει συμπεριλάβει τόσο την ολοκλήρωση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, όσο και τη συμφωνία μετακύλισης του χρέους μαζί με το νέο χρηματοδοτικό πακέτο που έχει υποσχεθεί η ευρωζώνη. Ποιο είναι το αποτέλεσμαΑυτό που γίνεται φανερό από τον πίνακα είναι ότι τα κρίσιμα χρόνια του 2011-2013 το δημόσιο χρέος προβλέπεται να εκτινα­χθεί έως το 159% επί του ΑΕΠ. Κι αυτό είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο. Με­τά υποτίθεται ότι θα αρχίσει να μειώνε­ται σταδιακά, αλλά αυτό οφείλεται – υποτίθεται – στην προβλεπόμενη (από πού, άγνωστο!) άνοδο του ΑΕΠ και στα πρωτογενή πλεονάσματα που υποτίθε­ται ότι θα αρχίσει να παράγει το ελληνι­κό Δημόσιο.
Ωστόσο, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες θα συνεχίζουν να αυξάνουν δραματικά. Χωρίς να μπορεί το ελληνι­κό Δημόσιο να προσφύγει στις αγορές για νέο δανεισμό. Το ΔΝΤ στην τελευ­ταία ενδιάμεση έκθεσή του προβλέπει ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να βγει πριν από τα τέλη του 2014. Γιατί, έπει­τα από όλα αυτά, υποθέτουν ότι η ελ­ληνική οικονομία και η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας θα αντέξει μέχρι τότε; Από πού προκύπτει αυτό;
Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η χώρα αντέχει και δεν καταρρέει. Αντέ­χει και ξαναβγαίνει στις διεθνείς αγο­ρές. Κοιτάξτε τα μέσα επιτόκια δανει­σμού που πρέπει να περιμένει να δα­νειστεί, σύμφωνα πάντα με τις πιο με­τριοπαθείς εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ στον πίνακα 1. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν η ελληνική οικονομία επιβιώσει της ύφε­σης και η ελληνική κοινωνία επιβιώσει του στραγγαλισμού της, τι έχουμε να περιμένουμε έως το 2035; Δανεισμό επί δανεισμού με μέσα επιτόκια επιπέ­δου μνημονίου.
Ελπίζουν επιστροφή στο επίπεδο χρεοκοπίας του 2010
Για να μην ξεχνιόμαστε, τα επιτόκια δημόσιου δανεισμού που υποτίθεται ότι ανάγκασαν την κυ­βέρνηση να προσφύγει στον «μηχανισμό στήρι­ξης» και να υποστεί η χώρα και ο λαός της το μνη­μόνιο ήταν του επιπέδου 6%-7%. Σε τι έχουμε να προσδοκούμε; Αφού ξεπουλήσουμε ό,τι υπάρ­χει και δεν υπάρχει στη χώρα και αναγκάσουμε το μέσο ελληνικό νοικοκυριό να ζήσει σε κατά­σταση απίστευτης στέρησης και δραστικών περικοπών, ελπίζουμε απλώς να σταθεροποιηθούμε στο επίπεδο χρεοκοπίας των αρχών του 2010. Εί­ναι παράλογο να θεωρήσουμε το όλο σενάριο ως καθαρή επινόηση νοσηρής φαντασίας;
Γιατί όμως όλα αυτά. Προφανώς το κυρίως ζη­τούμενο είναι να απεγκλωβιστούν οι μεγάλες τράπεζες από τον κύριο όγκο των ελληνικών ομο­λόγων για να μην πληγούν από την επικείμενη «επιλεκτική χρεοκοπία». Όμως, μην ανησυχείτε, μας λένε οι παπαγάλοι, δεν είναι τίποτε τρομερό η «επιλεκτική χρεοκοπία». Είναι απλώς ένας τε­χνικός όρος και δεν πρόκειται για κάτι σοβαρό.
Τεχνικοί όροι
Εφόσον λοιπόν δεν είναι τίποτε σοβαρό και πρόκειται μάλλον για τεχνικό όρο, τότε σε ποια κατηγορία χωρών υποβιβάζει την Ελλάδα; Αυτό μας το πληροφορεί ο πίνακας 2, ο οποίος δείχνει ποιες χώρες έχουν υποστεί «επιλεκτική πτώχευ­ση» τις τελευταίες δυο δεκαετίες.
Η «επιλεκτική πτώχευση» είναι ίδιον του «τρί­του κόσμου»των χωρών που βρίσκονται για δε­καετίες στο περιθώριο. Αυτό είναι η διέξοδος για μια χώρα της ευρωζώνης; Να καταντήσει σαν το Πακιστάν, την Ινδονησία, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη, τη Δομινικανή Δημοκρατία, τη Γρε-νάδα, την Τζαμάικα; Το Εκουαδόρ κατατάχτηκε σε «επιλεκτική πτώχευση» όταν ο πρόεδρός του Ραφαέλ Κορέα διέγραψε μονομερώς μέρος του δημόσιου χρέους της χώρας. Το ίδιο και η Ρωσία του ΠούτινΗ Βενεζουέλα υπέστη «επιλεκτική πτώχευση» το 2005 για πολιτικούς λόγους. Οι διεθνείς οργανισμοί υπέθεταν ότι ο Τσάβες βρι­σκόταν σε τρομακτική ανάγκη ρευστού και έτσι ήθελαν να τον αποκόψουν από τις διεθνείς χρη­ματαγορές για να εξαναγκάσουν τη Βενεζουέλα σε πτώχευση. Το σχέδιό τους απέτυχε, διότι ο Τσάβες έκλεισε δυο μεγάλες προγραμματικές δι­ακρατικές συμφωνίες με Ρωσία και Κίνα.
Όσο για την περίπτωση της Ουρουγουάης, η οποία μάλιστα αναφέρεται και ως η πλέον πετυ­χημένη εθελοντική ανταλλαγή χρέους με συμμε­τοχή των ιδιωτών, έχουμε αναφερθεί κι άλλοτε. Πρόκειται για μια ιδιάζουσα περίπτωση, ένα είδος Λουξεμβούργου και Ελβετίας της Λατινικής Αμερικής. Πρόκειται για ένα από τα πιο σημαντικά χρη­ματοπιστωτικά κέντρα της Αμερικής για ξέπλυμα χρήματος και καταθέσεωναπό το εξωτερικό.
Χρέος και φτώχεια
Η ανταλλαγή χρέους που έκανε, ούτε πλη­σίαζε αυτήν της Ελλάδας και δεν απάλλαξε την Ουρουγουάη ούτε από το χρέος ούτε από τα ελ­λείμματα. Όσο για τη φτώχεια, από 7% περίπου
του πληθυσμού που βρισκόταν κάτω από το όριο απόλυτης φτώχειας το 2003, εκτινάχθηκε στο 27% στα τέλη του 2004. Ακόμη και σήμερα η Ουρουγουάη δεν έχει κατορθώσει να αξιολογη­θεί από τους διεθνείς οίκους ως χώρα χαμηλού επενδυτικού ρίσκου (σειρά Α). Κι αν αυτό είναι η πετυχημένη περίπτωση, τότε δεν έχει κανείς πα­ρά να ψάξει να δει τι είναι οι άλλες περιπτώσεις «επιλεκτικής πτώχευσης».

Σχετικές Φωτογραφίες
  • Υποσχέσεις για... ιθαγενείς

9 σχόλια:

  1. Μια παρατήρηση που μπορεί να διευκολύνει την κατανόηση κάποιων πραγμάτων.

    Πρωτογενές πλεόνασμα για όσους δεν ξέρουν είναι το πλεόνασμα που προκύπτει αν στα έξοδα δεν υπολογίσεις τα τοκοχρεολύσια. Δηλαδή απλά ΕΣΟΔΑ - ΕΞΟΔΑ.
    Η χώρα όπως τα λέει ο Καζάκης είχε τις μισές χρονιές πρωτογενές πλεόνασμα. Π.χ. αν μπείτε στη σελίδα http://www.mof-glk.gr/proypologismos.htm
    για το 2008 τα έσοδα ήταν 51,6 δις και τα έξοδα ήταν 50,5 δις.

    Δηλαδή ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ=ΕΣΟΔΑ - ΕΞΟΔΑ = 1 ΔΙΣ

    Το πρόβλημα είναι πως οι τόκοι ήταν 11 δις και τα χρεολύσια 26 ΔΙΣ
    Άρα εξυπηρέτηση χρέους 37 δις. Εμάς μας περίσσευε μόλις 1 ΔΙΣ.
    Άρα ο νέος δανεισμός πρέπει να είναι το λιγότερο 36 δις.
    Επομένως το χρέος αυτόματα αυξάνεται το λιγότερο 36 δις. Το χειρότερο όμως είναι πως και οι τόκοι του χρόνου θα πρέπει να υπολογίσουν και τα καινούργια 36 δις. Το αποτέλεσμα το
    2009 οι τόκοι να γίνουν γύρω στα 12 δις.

    Με λίγα λόγια μια χώρα που καταφέρνει να έχει ίσα βάρκα ίσα νερά στα έσοδα έξοδα, κεφαλαιοποιεί τους τόκους που πρέπει να πληρώσει με αποτέλεσμα να αυξάνει κάθε χρόνο και το χρέος και τους τόκους που πρέπει να πληρώσει την επόμενη χρονιά. Ιδιαίτερα αν έχει υψηλά spread.

    Μια χώρα που δε θέλει να αυξήσει το χρέος της θα πρέπει να έχει πρωτογενές πλεόνασμα μεγαλύτερο των τόκων που πληρώνει.
    Τώρα που σε εμάς οι τόκοι είναι 16 δις καταλαβαίνει κάποιος γιατί το να έχεις ένα τέτοιο πλεόνασμα είναι αδύνατο, ειδικά όταν ξεκινάς με πρωτογενές έλλειμμα. Το 2015 οι τόκοι υπολογίστηκαν πάνω από 20 δις εξ ού και το αδιέξοδο του όλου εγχειρήματος. Όπως γράφει και ο Καζάκης για ένα έλλειμμα 20 δις δανειστήκαμε 490 δις.

    Ένα ερώτημα που θα ήθελα να θέσω στον κύριο Καζάκη ή σε όποιον γνωρίζει πως ξέφυγε η κατάσταση στο έλλειμμα το 2009;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @ perisian
    φιλε μου, χωρις να ειμαι απολυτα σιγουρος για αυτο που θα πω, θελω να θυμηθεις οτι το 2009 ηταν ετος εκλογων, των εκλογων που εγινε πρωθυπουργος ο γιωργακης.
    δεν θυμαμαι με ακριβεια τη διαδοχη των γεγοννοτων, καθως ελλειπα στο εξωτερικο, αλλα εκεινη τη χρονια (α) η κυβερνηση του πασοκ ειχε επιδοθει σε μια ανευ προηγουμενου προσπαθεια να εμφανισει το χρεος μεγαλυτερο απ'οσο ηταν.
    αν δε με απατα η μνημη μου, εκεινη τη χρονια εγινε αναθεωρηση των δημοσιονομικων μεγεθων απο την ΕΛΣΤΑΤ 1 ή 2 φορες και ηταν η χρονια που επινοηθηκε ο ορος "greek statistics". επισης, σε αυτο το πλαισιο, (β) εμφανιστηκαν με λογιστικα τερτιπια ως εξοδα εκεινης της χρονιας εξοδα επομενων ετων.
    το (α) εγινε για να δικαιολογηθει η προσφυγη της ελλαδας στο ΔΝΤ, την οποια ο αγαπητος μας γιωργακης ειχε ηδη δρομολογησει, τουλαχιστον απο το νοεμβρη, και το (β) εγινε για να ωραιοποιηθουν τα αποτελεσματα της κινησης αυτης, δηλαδη να εμφανιστουν μελλοντικες υποχρεωσεις ως σημερινες, αρα να κατηγορηθει το "χτες" και "η κατασταση που παραλαβαμε" αντι για τα μετρα που επροκειτο να εφαρμοστουν.
    μεχρι εδω εχει μεριδιο ευθυνης η ελληνικη κυβερνηση. οι παραγοντες για τους οποιους δεν ευθυνεται αυτη εχουν να κανουν με τη γενικοτερη επιδεινωση του κλιματος στις διεθνεις χρηματαγορες εκεινη την περιοδο με αποτελεσμα η νευρικοτητα που επικρατουσε να οδηγει σε αλλοπροσαλλες συμπεριφορες των "επενδυτων". αυτη ειναι η mainstream εκδοχη.
    σε ενα αλλο επιπεδο, λιγο πιο συνομωσιολογικα αν θελεις, πολυ απλα καποιοι εβαλαν στο ματι το φυσικο πλουτο της ελλαδας. δεν αναφερομαι φυσικα στον "αεριτζιδικο" πλουτο (ιστορια - τουρισμος) που και αυτος βεβαια ειναι σημαντικος, αλλα στον πραγματικο - ΑΠΕ, ορυκτα και μεταλλευματα, πετρελαιο και φυσικο αεριο. ολα αυτα θα ηταν αδυνατο να αποκτηθουν απο καποιους με τις προ κρισης αποτιμησεις τους, οποτε (συμφωνα με την εκδοχη αυτη) μεθοδευτηκαν οι απαραιτητες κινησεις ετσι ωστε να βρεθει η χωρα στην αναγκη και να βρεθει στη θεση οπου για την εξυπηρετηση του χρεους (προσοχη: εξυπηρετηση ΟΧΙ αποπληρωμη!) θα πρεπει να εκχωρει σιγα σιγα τα κυριαρχικα της δικαιωματα και να ξεπουλαει κομματι κομματι την περιουσια ολων μας.
    ποια απο τις δυο (mainstream ή "συνωμοσιολογικη") εκδοχη ισχυει; διαλεγεις και παιρνεις. προσωπικα για μενα, ως ενα βαθμο ισχυουν και οι δυο: η ελλαδα οντως ειχε πολυ σημαντικα προβληματα, τα οποια καποιοι εκμεταλλευτηκαν για να αποκτησουν εναντι πινακιου φακης αυτο που θα ηταν αδιανοητο να τεθει προς πωληση πριν απο 2 ή 3 χρονια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μια σημερινή δηλωσούλα του Όλι Ρεν, ενδεικτική πιστεύω για την ποιότητα της ευρωπαϊκής διαχείρισης:

    http://www.sfgate.com/cgi-bin/article.cgi?f=/g/a/2011/08/10/bloomberg1376-LPPF0B6JIJUV01-756A57M7ORCKA1PJ0QKLPGM1IK.DTL

    “Οι αγορές [Ιταλικών και Ισπανικών] ομολόγων από την ΕΚΤ είναι απολύτως απαραίτητες σε τέτοιες δυσλειτουργικές καταστάσεις. Όμως το ρίσκο της ΕΚΤ ότι θα χάσει λεφτά από αυτές τις επενδύσεις είναι πολύ μικρό, γιατί αγοράζει τα ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά σε τιμές της αγοράς, άρα αυτές έχουν ήδη ενσωματωσει το όποιο ρίσκο”

    Συμπέρασμα 1: Σύμφωνα με τον Ρεν είναι πολύ δύσκολο να χάσει κανείς λεφτά αγοράζοντας απ'την ελεύθερη αγορά. Δεν είναι αυτό κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα, είναι κάτι το σπάνιο.

    Συμπέρασμα 2: Ο μόνος λόγος που βάζει την ΕΚΤ να αγοράζει ομόλογα, εκ των πραγμάτων, είναι για να χειραγωγήσει την τιμή τους προς τα πάνω και να αποδείξει σε όλο τον κόσμο ότι η αγορά έχει άδικο που έριξε τα ομόλογα στα τάρταρα. …και μετά αιτιολογεί την κίνηση αυτή με το επιχείρημα ότι η αγορά έχει πάντα δίκιο.

    Παρανοϊκός, άσχετος, υποκριτής ή κάποιος συνδιασμός των τριών, διαλέξτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλοι μου για όλα φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Ο Καζάκης μπορεί να μην το λέει, και καλά κάνει αλλά εκεί είναι το πρόβλημα. Έχουν ταϊσει τον κόσμο παραμύθια τόσα χρόνια και τώρα δε ξέρει τι του γίνεται.
    Ευτυχώς που υπάρχει και κανένας Καζάκης και προσπαθεί να μας ανοίξει τα μάτια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μακράν η πλέον ενδιαφέρουσα δήλωση (ως αποκαλυπτική) των τελευταίων μηνών, από έναν εκ των πάλαι ποτέ εκπροσώπων του νεοφιλελευθερισμού, που πέρασε στα ψιλά τόσο της ελληνικής όσο και της παγκόσμιας ειδησεογραφίας, εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Για όλα φταίει ο Μητσοτάκης. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φίλε Perisian, την απάντηση στο τι συνέβη το 2009 με τα τοκοχρεολύσια και ξέφυγε η κατάσταση από τον οποιονδήποτε έλεγχο, θα την βρεις στο κείμενο του Καζάκη με τίτλο "Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους και η κρίση σήμερα". Αντιγράφω ένα ενδεικτικό απόσπασμα, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να διαβάσεις ολόκληρο το κείμενο, έχει πολύ ενδιαφέρον: "[...]Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι' αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά τη ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009"[...]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. H απάντηση στο τι συνέβη το 2009 βρίσκεται στο τι μαϊμουδιές γίνονταν για να βγαίνουν οι προηγούμενοι προϋπολογισμοί. ΔΕΚΟ με τεράστια χρέη με εγγύηση δημοσίου, δεν αναγράφονταν στο δημόσιο χρέος, όπως και τα τεράστια χρέη των Νοσοκομείων και των Δήμων. Να προσθέσω και τα διάφορα swaps που έκαναν κατά κόρον όλες οι κυβερνήσεις (από εισόδου Ελλάδος στο ευρώ και μετά) και που έκρυβαν χρέος, αλλά κάποτε θα έπρεπε να πληρωθούν. Η Στατιστική Υπηρεσία έβγαζε ότι στοιχεία βόλευαν τον εκάστοτε Υπ.Οικ. κι αυτό το γνωρίζει σήμερα ο κάθε πικραμένος. Με πέτσινα στοιχεία μέχρι και το 2008 καταφέρναμε να παίρνουμε όλο και περισσότερα δανεικά με πολύ χαμηλό επιτόκιο. Όταν οι αγορές έγιναν νευρικές και δύσπιστες, άρχισαν τα προβλήματα. Ήδη από τις αρχές του 2009 το κόστος δανεισμού είχε αυξηθεί σημαντικά.

    Η κυβέρνηση Καραμανλή δανείστηκε όσα περισσότερα μπορούσε για να ρίξει χρήμα στην αγορά για να μην περάσουμε σε ύφεση. Παροχές σε αγρότες, προσλήψεις δυ, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κλπ κλπ.

    Το αποτέλεσμα ήταν το έλλειμμα να ξεφύγει εντελώς και να πάει σε διψήφιο νούμερο με ταυτόχρονη εκτίναξη του συνολικού χρέους. Μετά μας υποχρέωσαν να γίνουμε ποιο σοβαροί με τα στατιστικά μας, οπότε βάλαμε κι όλα όσα είχαμε κρύψει κάτω από το τραπέζι, και τελικά φτάσαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.

    Δυστυχώς ελάχιστοι έχουν καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος, κι οι περισσότεροι πιστεύουν ότι απλά φταίνε οι «δωσίλογοι» πολιτικοί που έτσι και τους διώξουμε θα τρώμε ξανά με χρυσά κουτάλια. Μακάρι να ήταν τόσο απλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όλες οι χώρες έδιναν πλαστά δεδομένα. Το 2005 η ΝΔ κατηγόρησε τότε το ΠΑΣΟΚ για το ίδιο ακριβώς λόγο. Μας επιβλήθηκε και τότε επιτήρηση και φυσικά και Ευρωπαίοι και οι αγορές ήξεραν τα προβλήματα της Ελληνικής Οικονομίας που δεν κρύβονται από παραποιημένα ελλείμματα.
    Οι δανειστές μας μας δάνειζαν επειδή πίστευαν οτι θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω, μια που εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλη προσφορά δανείων.
    Μετά την κρίση του 2008 οι επενδυτές ήταν πιο διστακτικοί να δώσουν δάνεια με αποτέλεσμα την αυτοτροφοδουτούμενη άνοδο των Ελληνικών Spread. Φυσικά στην άνοδο βάλαμε και εμείς το χεράκι.
    Από εκεί και πέρα η κρίση δανεισμού έγινε παγκόσμια μια που το πρόβλημα δεν υπάρχει στην Ελλάδα αλλά στην καρδιά του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή